
Ο κομμουνισμός είναι ο στόχος μας, το τελικό σημείο της διαδικασίας που καταστρέφει τον καπιταλισμό. Σημαίνει την κατάργηση των ταξικών διακρίσεων, της μισθωτής εργασίας και του κράτους. Ο κομμουνισμός αφορά τη μεταμόρφωση ολόκληρης της δομής της κοινωνικής ζωής, την πλήρη κατάργηση του καπιταλιστικού συστήματος.
Ο καπιταλισμός δεν είναι απλώς ένα οικονομικό σύστημα. Είναι ένα σύστημα κοινωνικού ελέγχου που φτάνει σε κάθε πτυχή της ζωής. Ελέγχει τον χρόνο, την εργασία και την επιβίωση μέσω των αγορών, των μισθών και του εξαναγκασμού. Κάτω από τον καπιταλισμό, οι άνθρωποι πρέπει να πουλήσουν την ικανότητά τους να εργάζονται για να ζήσουν. Κάτω από τον κομμουνισμό, θα αναδιαρθρώσουμε τη ζωή γύρω από την αλληλεγγύη, την αυτοδιάθεση και τη συλλογική πρόσβαση σε ό,τι χρειαζόμαστε για να ζήσουμε και να ευημερήσουμε.
Στον καπιταλισμό, τα πράγματα παράγονται ως εμπορεύματα που πωλούνται με σκοπό το κέρδος. Ένας καπιταλιστής δεν κατασκευάζει μια καρέκλα επειδή οι άνθρωποι χρειάζονται να καθίσουν, αλλά επειδή μπορεί να πωληθεί για να βγάλει χρήματα. Σήμερα, τα πάντα έχουν εμπορευματοποιηθεί – το φαγητό μας, τα σπίτια μας, ακόμη και η κοινωνική μας ζωή.
Ο κομμουνισμός καταργεί την παραγωγή εμπορευμάτων με σκοπό το κέρδος και την αντικαθιστά με την παραγωγή για τις ανθρώπινες ανάγκες. Οι αποφάσεις για το τι και πώς θα παραχθεί δεν θα καθορίζονται πλέον από την επιδίωξη του ατομικού πλούτου, αλλά θα λαμβάνονται συλλογικά από όλους τους εργαζόμενους προς το συμφέρον της ευημερίας όλων.
Ο κομμουνισμός καταργεί επίσης την υποχρεωτική εργασία που είναι ενσωματωμένη στον καπιταλισμό. Κάτω από τον καπιταλισμό, δεν έχουμε άλλη επιλογή από το να πουλάμε την εργασία μας στους εργοδότες, αλλιώς θα αντιμετωπίσουμε την πείνα, την έλλειψη στέγης και τη φτώχεια. Στον κομμουνισμό, η παραγωγή προγραμματίζεται με βάση τις ανθρώπινες ανάγκες και όχι το κέρδος, οπότε η εργασία γίνεται ελεύθερη επιλογή – μια συμβολή στο κοινωνικό σύνολο και όχι προϋπόθεση για την επιβίωση.
Αυτό δεν είναι μια ουτοπική φαντασίωση. Αντικατοπτρίζει μια βασική αλήθεια: ήδη κάνουμε τη δουλειά που κρατά την κοινωνία σε λειτουργία. Οικοδομούμε και συντηρούμε τα πάντα – όμως δεν ελέγχουμε τίποτα από αυτά. Ο καπιταλισμός εξαρτάται από την εργασία μας, αλλά μας αποκλείει από την εξουσία. Στο πλαίσιο του κομμουνισμού, ανακτούμε αυτόν τον έλεγχο και αποφασίζουμε οι ίδιοι τι δουλειά θα γίνει. Τέρμα τα πολυτελή διαμερίσματα, ενώ άλλοι κοιμούνται έξω. Όχι πια σπατάλη εργασίας για την παραγωγή σκουπιδιών, ενώ οι πραγματικές ανάγκες παραμένουν ανεκπλήρωτες. Αντ' αυτού, ασχολούμαστε με την απαραίτητη εργασία, που μοιραζόμαστε και σχεδιάζουμε μαζί.
Ο κομμουνισμός δεν είναι ένα παιδικό όνειρο όπου όλοι γίνονται ευγενικοί, γενναιόδωροι και σοφοί. Δεν εξαρτάται από κάποια ιδανική ανθρώπινη φύση. Θα περιλαμβάνει μέσους ανθρώπους που κάνουν μέσες ανθρώπινες πράξεις: κουράζονται, κάνουν λάθη, είναι εγωιστές. Αυτό είναι εντάξει. Ο κομμουνισμός δεν απαιτεί ηθικά τέλειους ανθρώπους. Το θέμα είναι να οικοδομήσουμε συστήματα που δεν βασίζονται στην κυριαρχία, τον εξαναγκασμό ή το κέρδος για να συνεχίσουν να λειτουργούν.
Οι άνθρωποι διαμορφώνονται από τα συστήματα στα οποία ζουν. Ο καπιταλισμός μας εκπαιδεύει να ανταγωνιζόμαστε, να συσσωρεύουμε και να αντιμετωπίζουμε ο ένας τον άλλον ως απειλή ή εμπόδιο. Μας απομονώνει και στη συνέχεια μας πουλάει τη...

Στο βιβλίο μου «Μιχαήλ Μπακούνιν και Καρλ Μαρξ» (Michael Bakunin and Karl Marx), ανέφερα σε μια υποσημείωση ότι σκόπευα να ανατυπώσω ορισμένα αποσπάσματα του Μπακούνιν σε ένα φυλλάδιο με τίτλο «Μαρξισμός, αναρχισμός και κράτος» (Marxism, Anarchism and the State). Το παρόν έργο είναι η υλοποίηση αυτής της πρόθεσης, αλλά άλλαξα τον τίτλο, διότι, μετά από σκέψη, θεώρησα ότι ο Μπακούνιν ασχολούνταν εδώ με ευρύτερα και βαθύτερα ζητήματα από την απλή σύγκριση των πλεονεκτημάτων της μιας πολιτικής φιλοσοφίας έναντι της άλλης. Ασχολείται με το σύνολο του ζητήματος της ελευθερίας του ανθρώπου σε σχέση με την κοινωνία, με την κοινότητα. Αυτό...

Η αναρχική πρακτική έχει γενικά ακολουθήσει μια αδιαφορία για την παγκόσμια πολιτική και τους τρόπους με τους οποίους αυτές υπονομεύουν τη δυνατότητα των αναρχικών ιδεών.
Υπάρχουν μια σειρά από λόγοι για τους οποίους έχει προκύψει αυτή η κατάσταση και θα πρέπει να επιστρέψουμε στις απαρχές της αναρχικής σκέψης για να δούμε αν μπορούμε να βγάλουμε νόημα ειδικά στο σύγχρονο πλαίσιο.
Το σχίσμα μεταξύ του επαναστατικού συντηρητισμού του Προυντόν και του επαναστατικού πανσλαβισμού του Μπακούνιν μπορεί να μας βοηθήσει να σκεφτούμε πώς θα μπορούσαμε να εξετάσουμε το «διεθνές» με μεγαλύτερη επιτήδευση σε σχέση με την αναρχική πρακτική. Βέβαια, η θέση...
Στο κτήριο της Ελληνικής κοινότητας της Μελβούρνης στις 18/07/2019
Με τον Ελευθεριακό στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Πέρασμα, 22/01/2018

