Σημείωση Μεταφραστή*: Σε αυτό το ιστορικό κείμενο του 1862, ο Μπακούνιν αναπτύσσει που τάσσεται ιδεολογικά. Έχει απορρίψει την εξουσία και πλέον στέκεται υπέρμαχος του Αντιαυταρχικού Σοσιαλισμού με στόχο την άνευ όρων Ελευθερία όπως εκείνος δηλώνει. Το κείμενό του παραμένει διαχρονικά επίκαιρο υπενθυμίζοντας ότι ο αγώνας για την Ελευθερία περνάει εκτός των κομμάτων, των πεφωτισμένων πρωτοποριών και του Κράτους. Αντιτίθεται δε στην πλασματική ελευθερία που προτείνει ο Ρουσώ και οι συν αυτών αστοί δικαιωματιστές.
Είμαι ένας παθιασμένος αναζητητής της αλήθειας (και εξίσου πικραμένος εχθρός των κακοποιητικών μυθοπλασιών) τις οποίες το κόμμα της τάξης, αυτός ο επίσημος, προνομιούχος και ενδιαφερόμενος εκπρόσωπος όλων των περασμένων και παρόντων θρησκειών, μεταφυσικών, πολιτικών, νομικών και «κοινωνικών» θηριωδιών, ισχυρίζεται ότι χρησιμοποιεί ακόμη και σήμερα μόνο και μόνο για να κάνει τον κόσμο ανόητο και να τον υποδουλώσει, είμαι ένας φανατικός εραστής της αλήθειας και της ελευθερίας, τις οποίες θεωρώ το μόνο περιβάλλον στο οποίο αναπτύσσονται και αυξάνονται η νοημοσύνη, η συνείδηση και η ευτυχία.
Δεν εννοώ την εντελώς τυπική ελευθερία που επιβάλλει, κρίνει και ρυθμίζει το Κράτος, αυτό το αιώνιο ψέμα που στην πραγματικότητα αποτελείται πάντα από τα προνόμια των λίγων που βασίζονται στη δουλεία όλων - ούτε καν την ατομικιστική, εγωιστική, στενή και πλασματική ελευθερία που προτείνει η σχολή του JJ Rousseau και όλα τα άλλα συστήματα ηθικολόγων της ιδιοκτησίας, ο αστικός ιστός της μεσαίας τάξης και ο φιλελευθερισμός - σύμφωνα με την οποία τα λεγόμενα δικαιώματα των ατόμων που «αντιπροσωπεύει» το Κράτος έχουν το όριο στο δικαίωμα όλων, με το οποίο τα δικαιώματα κάθε ατόμου αναγκαστικά, πάντα μειώνονται στο μηδέν. Όχι, θεωρώ μόνο ότι η ελευθερία είναι άξια και πραγματική, όπως υποδηλώνει το όνομά της, η οποία συνίσταται στην πλήρη ανάπτυξη όλων των υλικών, διανοητικών και πνευματικών δυνάμεων που βρίσκονται σε μια δυνητική κατάσταση σε όλους, η ελευθερία που δεν γνωρίζει άλλα όρια εκτός από αυτά που ορίζονται από τους νόμους της δικής μας φύσης, έτσι ώστε να μην υπάρχουν πραγματικά όρια - γιατί αυτοί οι νόμοι δεν μας επιβάλλονται από εξωτερικούς νομοθέτες που είναι γύρω και πάνω μας, αυτοί οι νόμοι είναι έμφυτοι σε εμάς, προσκολλημένοι σε εμάς και σχηματίζουν την πραγματική βάση της υλικής, διανοητικής και ηθικής μας ύπαρξης. Αντί λοιπόν να βλέπουμε σε αυτά έναν περιορισμό, πρέπει να τα θεωρούμε ως την πραγματική προϋπόθεση και την πραγματική αιτία της ελευθερίας μας.
Άνευ όρων Ελευθερία
Εννοώ εκείνη την ελευθερία του ατόμου που, αντί να σταματά μακριά από την ελευθερία των άλλων σαν μπροστά σε ένα σύνορο, βλέπει αντίθετα την επέκταση και την επέκταση στο άπειρο της δικής του ελεύθερης βούλησης, την απεριόριστη ελευθερία του ατόμου μέσω της ελευθερίας όλων· ελευθερία μέσω της αλληλεγγύης, ελευθερία στην ισότητα· την ελευθερία που θριαμβεύει πάνω στην ωμή βία και πάνω στην αρχή του αυταρχισμού, την ιδανική έκφραση εκείνης της δύναμης που, μετά την καταστροφή όλων των επίγειων και ουράνιων ειδώλων, θα βρει και θα οργανώσει έναν νέο κόσμο αδιαίρετης ανθρωπότητας πάνω στα ερείπια όλων των εκκλησιών και των κρατών. Είμαι πεπεισμένος υποστηρικτής της οικονομικής και κοινωνικής ισότητας, γιατί γνωρίζω ότι έξω από αυτή την ισότητα, η ελευθερία,...

Σημείωση μεταφραστή*: Σε αυτό το ιστορικό και διαχρονικό κείμενο του 1897, ο Ιταλός αναρχικός Ερρίκο Μαλατέστα, αναπτύσσει το ζήτημα της οργάνωσης. Ένα ζήτημα που και στις μέρες μας δεν έχει βρει την οριστική απάντηση του εντός του Αναρχικού Κινήματος διεθνώς. Στην Ελλάδα αν και έχουν γίνει αρκετές προσπάθειες για την οργάνωση του Αναρχικού χώρου το ζήτημα παραμένει. Όσοι υπερασπίζονται την αναγκαιότητα της οργάνωσης θα πρέπει να είναι κατά την γνώμη μου οι θεματοφύλακες της ελεύθερης ένωσης, της ενδυνάμωσης των μειοψηφικών να μπορούν να διαφωνούν, να πράττουν την αποκέντρωση και να αντιστέκονται σε κάθε λογής κεντρισμό, ενισχύοντας την αυτονομία της...

Από το Autonomies (πηγή)
Το 1925, ο Ιταλός αναρχικός Errico Malatesta έγραψε ότι η αναρχία είναι μια μορφή συνύπαρξης στην κοινωνία, μια κοινωνία στην οποία οι άνθρωποι ζουν ως αδελφοί και αδελφές χωρίς να μπορούν να καταπιέζουν ή να εκμεταλλεύονται τους άλλους και στην οποία ο καθένας έχει στη διάθεσή του ό,τι μέσα μπορεί να προσφέρει ο εκάστοτε πολιτισμός, προκειμένου να επιτύχει τη μέγιστη δυνατή ηθική και υλική ανάπτυξη. Και ο αναρχισμός είναι η μέθοδος για την επίτευξη της αναρχίας, μέσω της ελευθερίας, χωρίς κυβέρνηση – δηλαδή, χωρίς εκείνες τις αυταρχικές θεσμούς που επιβάλλουν τη βούλησή τους...
Στο κτήριο της Ελληνικής κοινότητας της Μελβούρνης στις 18/07/2019
Με τον Ελευθεριακό στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Πέρασμα, 22/01/2018

