
Στις 16 Σεπτεμβρίου 1945: 43.000 εργαζόμενοι στον τομέα του πετρελαίου κήρυξαν απεργία σε 20 Πολιτείες των ΗΠΑ. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, τα περισσότερα από τα μεγάλα συνδικάτα συνεργάστηκαν με την κυβέρνηση των ΗΠΑ στην πολεμική της εκστρατεία επιβάλλοντας «πειθαρχία» στους εργαζόμενους και αποτρέποντας τις απεργίες.
Σε αντάλλαγμα, η κυβέρνηση υποστήριξε τις πολιτικές «κλειστού εργασιακού χώρου», βάσει των οποίων οι εργοδότες σε συνδικαλισμένες επιχειρήσεις συμφώνησαν να προσλαμβάνουν μόνο μέλη συνδικάτων. Ενώ ο «κλειστός εργασιακός χώρος» έδινε στα συνδικάτα περισσότερη εξουσία εντός μιας συγκεκριμένης επιχείρησης, η πολιτική απαγόρευσης των απεργιών έκανε αυτή την εξουσία ουσιαστικά άνευ σημασίας.
Όταν τελείωσε ο πόλεμος, ο πληθωρισμός εκτοξεύθηκε και οι βετεράνοι του πολέμου πλημμύρισαν την αγορά εργασίας. Ως αποτέλεσμα, οι απογοητευμένοι εργαζόμενοι ξεκίνησαν μια σειρά αυθόρμητων απεργιών. Πολλές από αυτές εξελίχθηκαν σε εθνικές απεργίες που υποστηρίχθηκαν από τα συνδικάτα.
Τον Νοέμβριο του 1945, 225.000 μέλη της United Auto Workers (UAW - συνδικάτο στο χώρο της αυτοκινητοβιομηχανίας) κήρυξαν απεργία. Τον Ιανουάριο του 1946, 174.000 εργαζόμενοι στον τομέα της ηλεκτρικής ενέργειας απήργησαν. Τον ίδιο μήνα, 750.000 χαλυβουργοί προσχώρησαν και αυτοί στην απεργία. Στη συνέχεια, τον Απρίλιο του 1946, ξεκίνησε η απεργία των ανθρακωρύχων. Τον Μάιο, 250.000 σιδηροδρομικοί εργαζόμενοι απήργησαν επίσης. Συνολικά, 4,3 εκατομμύρια εργαζόμενοι κήρυξαν απεργία.
Ήταν η χρονική στιγμή εκείνη που οι ΗΠΑ πλησίασαν περισσότερο σε μια εθνική γενική απεργία κατά τον 20ό αιώνα. Τον Δεκέμβριο του 1946, στο Όκλαντ της Καλιφόρνιας πραγματοποιήθηκε πράγματι μια γενική απεργία, η τελευταία στην ιστορία των ΗΠΑ.
Συνολικά, ήταν το μεγαλύτερο κύμα απεργιών στην ιστορία των ΗΠΑ. Το 1947, το Κογκρέσο αντέδρασε στο κύμα απεργιών θεσπίζοντας τον Νόμο Ταφτ-Χάρτλεϊ (Taft-Hartley Act), ο οποίος περιόριζε τις εξουσίες και τις δραστηριότητες των συνδικάτων και απαγόρευε τη γενική απεργία. Ο νόμος ισχύει ακόμη και σήμερα και αποτελεί έναν από τους κύριους λόγους για τους οποίους δεν έχει πραγματοποιηθεί ουσιαστική γενική απεργία στις ΗΠΑ από το 1945.
*Πηγή: Working Class History. Μετάφραση: Ούτε Θεός Ούτε Αφέντης.


Στις 10 Σεπτεμβρίου 1897, στο Hazelton της Πενσυλβανίας, ένας σερίφης και οι βοηθοί του σκότωσαν 19 απεργούς ανθρακωρύχους και τραυμάτισαν άλλους 40 στο ορυχείο Lattimer. Αυτά συνέβησαν κατά τη διάρκεια μιας ειρηνικής διαμαρτυρίας των ανθρακωρύχων. Πολλοί από τους νεκρούς είχαν αρχικά προσληφθεί ως απεργοσπάστες, αλλά στη συνέχεια οργανώθηκαν και εντάχθηκαν στην απεργία. Οι ανθρακωρύχοι ήταν κυρίως Πολωνοί, Λιθουανοί, Σλοβάκοι και Γερμανοί.
Η σφαγή αποτέλεσε σημείο καμπής για την UMW, το συνδικάτο των ανθρακωρύχων. Οι συνθήκες εργασίας και ασφάλειας ήταν άθλιες, καθώς 32.000 ανθρακωρύχοι είχαν χάσει τη ζωή τους από ατυχήματα μεταξύ 1870-1897, μόνο στα βορειοανατολικά ανθρακωρυχεία της Πενσυλβανίας. Οι...

Erich Mühsam και Bertha von Suttner: ο αναρχικός αντιμιλιταρισμός και ο οργανωμένος πασιφισμός
Bernd Drücke*
Η συντακτική ομάδα του ZivilCourage μου ζήτησε να παρουσιάσω τις αναρχικές-αντιμιλιταριστικές θέσεις του Erich Mühsam (Έριχ Μύζαμ) και να αναδείξω τις διαφορές ανάμεσα στον πασιφισμό και τον αναρχικό αντιμιλιταρισμό. Θα επιχειρήσω να απαντήσω σε αυτό το ερώτημα με τη βοήθεια του Mühsam και μιας ακόμη ιστορικής προσωπικότητας: της Bertha von Suttner. Εκείνη αποτελεί εμβληματική μορφή του οργανωμένου πασιφισμού, ενώ η ζωή και το έργο του Μύζαμ τιμώνται κυρίως από αναρχικούς και αντιφασίστες.
Η Bertha von Suttner
Η Αυστριακή πασιφίστρια Bertha von Suttner, γεννημένη το...
Στο κτήριο της Ελληνικής κοινότητας της Μελβούρνης στις 18/07/2019
Με τον Ελευθεριακό στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Πέρασμα, 22/01/2018

