
Μια σειρά από (άβολες) συζητήσεις με αναρχικούς από όλη την Ευρώπη, την Ουκρανία, τη Λευκορωσία και τη Ρωσία σχετικά με την αλληλεγγύη στην αντίσταση απέναντι στην κατοχή
Josie Ó Súileabháin*
Μέσα από ένα τοπίο με κατεστραμμένες γέφυρες, πρόσφατα σκαμμένα χαρακώματα και στρατιωτικά σημεία ελέγχου, μια ομάδα ακτιβιστών από τη Δρέσδη της Γερμανίας έφτασε στο Σούμι της Ουκρανίας. Ξεφόρτωσαν ανθρωπιστική βοήθεια για τους πρόσφυγες που διέφευγαν από τα ανατολικά, στην πρώτη γραμμή του μεγαλύτερου πολέμου στην Ευρώπη από το 1945. Άκουσαν προσεκτικά τις εμπειρίες των άλλων.
Η Σβετλάνα μιλά στα μέλη της ομάδας για το πώς κατάφερε να διαφύγει από τη Μαριούπολη μετά την έναρξη της ρωσικής εισβολής πλήρους κλίμακας. Παρέμεινε εγκλωβισμένη στην πόλη για έναν μήνα. Είδε με τα μάτια της πώς χώροι που είχαν οριστεί ως καταφύγια για πρόσφυγες βομβαρδίστηκαν αργότερα από εκείνους που τους είχαν χαρακτηρίσει ως τέτοιους. Είδε πτώματα στη γραμμή που χωρίζει την Ουκρανία από τον Russkiy Mir («Ρωσικό Κόσμο»).
«Ναι», λέει η Σβετλάνα στους ακτιβιστές. «Αυτός είναι ο “Ρωσικός Κόσμος”. Μόνο αίμα, θάνατος και πτώματα».
Έχουν περάσει περισσότερα από δώδεκα χρόνια από τότε που εδάφη της ανατολικής Ουκρανίας καταλήφθηκαν υπό το πρόσχημα της δημοκρατίας και της ανεξαρτησίας, και περισσότερα από τέσσερα χρόνια από τότε που ξεκίνησε η καταστροφή ολόκληρων πόλεων και η εξάλειψη της ουκρανικής ταυτότητας, υπό το πρόσχημα της «αποναζιστικοποίησης». Αυτές οι ξεκάθαρα ιμπεριαλιστικές και φασιστικές στρατηγικές και επιδιώξεις εξακολουθούν να διχάζουν σήμερα το αναρχικό κίνημα όσον αφορά την Ουκρανία.
Γιατί; Αυτό είναι ένα από τα άβολα ερωτήματα που θέτει η Λευκορωσίδα εξόριστη και αναρχική Lera Khotsina (Λέρα Χότσινα) προς αναρχικούς σε όλη την Ευρώπη, καθώς και στην Ουκρανία, τη Λευκορωσία και τη Ρωσία. Η συλλογή κειμένων και συνεντεύξεων του βιβλίου αμφισβητεί τη διάρρηξη της αλληλεγγύης μέσα από τις ιδεολογικές συγκρούσεις ανάμεσα σε «εκείνους που υπερασπίζονται την ελευθερία και εκείνους που έχουν μεθύσει από τα δόγματα», όπως έγραψε ο εκλιπών αναρχικός Davyd Chychkan (Νταβίντ Τσιτσκάν) το 2023.
Το «Anarchists on the War in Ukraine» είναι η μεταφρασμένη έκδοση μιας σειράς ρωσόφωνων podcast που ηχογραφήθηκαν μεταξύ 2022 και 2026. Από τη Λετονία, την Πολωνία, τη Γερμανία, τη Γαλλία, την Ελλάδα, την Τσεχία και τη Φινλανδία, ακούμε αναρχικούς να μιλούν για το ρήγμα στην ευρωπαϊκή αλληλεγγύη ανάμεσα σε δύο μορφές αντιμιλιταρισμού: εκείνη που απαιτεί μη βίαιη αντίσταση και εκείνη που θεωρεί αναγκαία την αντίσταση απέναντι στη βία που ασκείται με την έγκριση του κράτους.
«Αυτό που έχω παρατηρήσει είναι ότι μιλάμε για μια χώρα 30 εκατομμυρίων ανθρώπων», λέει η Λέρα στη συζήτησή της με τον Τόμας, έναν αναρχικό από την Τσεχία. «Μια χώρα που αντιμετωπίζει τη μεγαλύτερη σύγκρουση σε ευρωπαϊκό έδαφος από το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Κι όμως, δεν υπάρχει κάποια ερώτηση, κάποια περιέργεα για το πώς οργανώνονται οι άνθρωποι... ή για το τι κάνουν οι αναρχικοί που παρέμειναν εκεί… Ένα συντριπτικά μεγάλο μέρος του κινήματος αποφάσισε να ενταχθεί στην αντίσταση».
«Οι περισσότεροι άνθρωποι εκφράζουν την αλληλεγγύη τους», λέει, στη Λέρα, η Μίρα από τις Solidarity Collectives στην Ουκρανία. «Νομίζω ότι κάθε φυσιολογικός άνθρωπος καταλαβαίνει πως ο πόλεμος είναι κάτι το τρομερό. Ναι,...

Με αφορμή την νέα σκευωρία της Marfin, αλλά και γενικότερα την αντιμετώπιση των αναρχικών από το κράτος, όχι σαν πολιτικούς αντίπαλους όπως θα όφειλε. Διότι κανείς δεν διώκεται για τις ιδέες του, «αλλά για τις πράξεις του», δηλαδή σαν απόκληρους παραβάτες του κοινού ποινικού δικαίου οι οποίοι δικαιούνται την σκληρότερη μεταχείριση και τον κοινωνικό κανιβαλισμό. Θέλω να ξεκαθαρίσω ότι ως αναρχικός δεν γράφω «ουδέτερα», άλλωστε ποιος γράφει; Η συγκεκριμένη ανάλυση υπερασπίζεται όχι μόνο τους δεκάδες αναρχικούς-ές που στον αγώνα μας βρεθήκαμε αιχμάλωτοι του κράτους αλλά και αποτελεί φόρο τιμής στους χιλιάδες ανθρώπους που πέρασαν είτε για λίγο είτε για...


του Alessandro Stella*
Μάθημα-έκπληξη. Ήταν η έκπληξη της νέας σχολικής χρονιάς, που κανείς δεν είχε δει να έρχεται και ακόμα λιγότερο είχε προβλέψει. Ενώ όλοι έδειχναν παραιτημένοι να περιμένουν τις επόμενες εκλογές του προέδρου-μονάρχη για να ελπίσουν σε μια αλλαγή, οι λυκειόπαιδες εισέβαλαν στο προσκήνιο και κλόνισαν όλες τις πολιτικές ατζέντες. Ξεκίνησε από μερικά λύκεια των προαστίων του Παρισιού και η εξέγερση εξαπλώθηκε γρήγορα σε όλη τη Γαλλία. Χωρίς καμία ηγετική οργάνωση, χωρίς κόμμα ή συνδικάτο στο τιμόνι. Απλώς ομάδες λυκειόπαιδων που αυτοοργανώνονται, που μπλοκάρουν την είσοδο του σχολείου τους και που διαδίδουν την πληροφορία γύρω τους...
Στο κτήριο της Ελληνικής κοινότητας της Μελβούρνης στις 18/07/2019
Με τον Ελευθεριακό στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Πέρασμα, 22/01/2018

