
*Απαραίτητες εξηγήσεις:
1) Στο κείμενο ο συγγραφέας αναφέρεται στην εξουσία (power στα αγγλικά). Η λέξη θα μπορούσε να αποδοθεί και ως δύναμη, ωστόσο, εδώ εννοεί ακριβώς την εξουσία. Όχι όμως την πολιτική εξουσία, αλλά την εξουσία από τα κάτω. Η έκφραση αυτή χρησιμοποιείται κυρίως από τις αναρχικές κομμουνιστικές οργανώσεις και το ρεύμα especifista στις χώρες της Λατινικής Αμερικής.
2) Επίσης ο συγγραφέας χρησιμοποιεί τη λέξη purism, η οποία σημαίνει την αυστηρή, άκαμπτη ή υπερβολική προσήλωση στους παραδοσιακούς κανόνες, την ορθότητα ή την αγνότητα (πουριτανισμός), ιδίως όσον αφορά τη γλώσσα, την τέχνη ή κάποιο σχεδιασμό. Κατά τη γνώμη μας, εδώ με τη λέξη αυτή επιχειρείται να δειχθεί η καθαρότητα, εφόσον πρόκειται για πολιτικές απόψεις και, κυρίως, για οργανωτικές αρχές. Έτσι, θα προτιμήσουμε τη λέξη «καθαρότητα» (σε εισαγωγικά).
«Θα πραγματοποιήσουμε όλες τις δυνατές μεταρρυθμίσεις με το πνεύμα με το οποίο ένας στρατός προχωράει πάντα προς τα εμπρός, καταλαμβάνοντας το εχθρικό έδαφος που βρίσκεται στο δρόμο του» – Ερίκο Μαλατέστα [1]
Ως αναρχικοί κομμουνιστές, είμαστε ενάντια στον ρεφορμισμό. Ωστόσο, είμαστε υπέρ των μεταρρυθμίσεων. Πιστεύουμε ότι, ουσιαστικά, ολόκληρο το σύστημα του καπιταλισμού, το κράτος και όλα τα συστήματα ιεραρχίας, κυριαρχίας, καταπίεσης και εκμετάλλευσης των ανθρώπων από τους ανθρώπους πρέπει να καταργηθούν και να αντικατασταθούν από μια άμεση δημοκρατία, ισότιμες κοινωνικές σχέσεις και μια αταξική οικονομία που βασίζει τη συνεισφορά σύμφωνα με την ικανότητα και τη διανομή σύμφωνα με την ανάγκη.
Ωστόσο, μια τέτοια κοινωνική επανάσταση μπορεί να συμβεί μόνο μέσω της εξουσίας των ίδιων των λαϊκών τάξεων, από τα κάτω προς τα πάνω. Καθώς προχωράμε προς μια τέτοια κοινωνική επανάσταση και μια ελεύθερη και ισότιμη κοινωνία, πρέπει να οικοδομήσουμε την εξουσία μας ως προετοιμασία για αυτόν τον θεμελιώδη μετασχηματισμό του κόσμου, αξιοποιώντας τους αγώνες κατά τη διάρκεια αυτής της πορείας. Σε τελική ανάλυση, τα αιτήματά μας θα γίνουν τόσο απειλητικά για τις ελίτ ώστε να μην μπορούν να τα αντέξουν· και η αντίστασή τους στην προσπάθειά μας για ελευθερία θα είναι τόσο μεγάλη ώστε να μην μπορούμε πλέον να την ανεχτούμε.
Ενάντια στον ρεφορμισμό
Είμαστε ενάντια στον ρεφορμισμό. Ο ρεφορμισμός είναι η πεποίθηση ότι το σύστημα, όπως υπάρχει σήμερα, μπορεί να παραμείνει, αλλά χρειάζεται απλώς να βελτιωθεί ελαφρώς. Για τους ρεφορμιστές, η μεταρρύθμιση είναι ο τελικός στόχος. Δεν τάσσονται ενάντια στο σύστημα, αλλά ενάντια σε αυτό που θεωρούν «υπερβολές» του συστήματος. Εμείς δεν βλέπουμε τη βλάβη που προκαλεί το σύστημα ως υπερβολή του, αλλά ως εκφράσεις της θεμελιώδους φύσης του συστήματος. Βλέπουμε τους ρεφορμιστές να προσπαθούν να κρατήσουν κλειστό το καπάκι μιας κατσαρόλας με νερό που βράζει, ή να αφήνουν τον ατμό να βγαίνει από την κατσαρόλα πότε πότε, αλλά όμως δεν αντιμετωπίζουν το θεμελιώδες πρόβλημα.
Για παράδειγμα, τα προβλήματα του καπιταλισμού δεν οφείλονται στο ότι ορισμένοι καπιταλιστές είναι άπληστοι ή άδικοι -πράγμα που βέβαια είναι αλήθεια- αλλά στο ότι ο ίδιος ο καπιταλισμός είναι το πρόβλημα. Ο παγκόσμιος πλούτος μας έχει δημιουργηθεί ιστορικά από την εργασία, τους πόρους και τη γη από όλο τον κόσμο. Ενώ η ευφυΐα της ανθρώπινης τεχνολογίας, η καινοτομία και η σκληρή δουλειά έχουν αποτελέσει σημαντικούς...

ΠΡΟΛΟΓΟΣ
Η μετάφραση της εργασίας αυτής του Λουίτζι Φάμπρι (Luigi Fabbri) έγινε από την έκδοση των Cienfuegos Press και Soil of Liberty από την Αγγλία και τις ΗΠΑ αντίστοιχα. Η κοινή αυτή έκδοση είχε τον τίτλο «The poverty of statism» («Η φτώχεια του κρατισμού») και περιείχε ένα διάλογο αναρχισμού-μαρξισμού. Τα κείμενα που περιλαμβάνονταν στην έκδοση αυτή ήταν τρία: 1) το κείμενο του Νικολάι Μπουχάριν «Αναρχία και Επιστημονικός Κομμουνισμός» από την μαρξιστική πλευρά και τα κείμενα του Λουίτζι Φάμπρι «Αναρχία και “Επιστημονικός” Κομμουνισμός» -το οποίο και παρουσιάζεται εδώ– και τα κείμενα του Ρούντολφ Ρόκερ «Αναρχισμός και Σοβιετισμός» και «Μαρξ και...

Στις 10 Σεπτεμβρίου 1897, στο Hazelton της Πενσυλβανίας, ένας σερίφης και οι βοηθοί του σκότωσαν 19 απεργούς ανθρακωρύχους και τραυμάτισαν άλλους 40 στο ορυχείο Lattimer. Αυτά συνέβησαν κατά τη διάρκεια μιας ειρηνικής διαμαρτυρίας των ανθρακωρύχων. Πολλοί από τους νεκρούς είχαν αρχικά προσληφθεί ως απεργοσπάστες, αλλά στη συνέχεια οργανώθηκαν και εντάχθηκαν στην απεργία. Οι ανθρακωρύχοι ήταν κυρίως Πολωνοί, Λιθουανοί, Σλοβάκοι και Γερμανοί.
Η σφαγή αποτέλεσε σημείο καμπής για την UMW, το συνδικάτο των ανθρακωρύχων. Οι συνθήκες εργασίας και ασφάλειας ήταν άθλιες, καθώς 32.000 ανθρακωρύχοι είχαν χάσει τη ζωή τους από ατυχήματα μεταξύ 1870-1897, μόνο στα βορειοανατολικά ανθρακωρυχεία της Πενσυλβανίας. Οι...
Στο κτήριο της Ελληνικής κοινότητας της Μελβούρνης στις 18/07/2019
Με τον Ελευθεριακό στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Πέρασμα, 22/01/2018

