
Προλογικό Σημείωμα*: Η επόμενη μέρα μετά την επανάσταση αποτελεί μέχρι σήμερα ένα ερώτημα πολύ δημοφιλές από αυτούς που εγείρουν ερωτήσεις σχετικά όχι μόνο για την «επανάσταση» αλλά και για την βιωσιμότητά της. Σε αυτό το κείμενο του 1890 ο Αναρχικός πρώην Πρίγκιπας, αναπτύσσει ενδελεχώς το ζήτημα με όλη την ελπίδα, την αισιοδοξία και την πίστη του για την Αναρχία. 136 χρόνια μετά η φρεσκάδα του παραμένει επίκαιρη για όλους όσους ονειρευόμαστε και αγωνιζόμαστε για έναν ελεύθερο κόσμο.
Το ερώτημα προκύπτει συχνά στις συζητήσεις: «Αλλά αν αύριο είχατε μια αναρχική κατάσταση κοινωνίας, πώς θα τη διατηρούσατε; Και ακόμα κι αν συνεχιζόταν για ένα ορισμένο χρονικό διάστημα, δεν θα επανερχόντουσαν, αργότερα, όταν η πρώτη δύναμη επαναστατικού αισθήματος και επαγρύπνησης θα είχε εξαντληθεί, οι παλιές καταχρήσεις σταδιακά και ύπουλα, όπως ακριβώς εγκαταστάθηκαν αρχικά;» Το ερώτημα αξίζει να απαντηθεί, ειδικά το τελευταίο μέρος του.
Ο μόνος τρόπος με τον οποίο μπορεί να επιτευχθεί μια κατάσταση αναρχίας είναι κάθε καταπιεσμένος άνθρωπος να ενεργεί ως να είναι ελεύθερος, αψηφώντας κάθε αντίθετη εξουσία, και αποφεύγοντας ή ξεπερνώντας με τη βία κάθε βία με την οποία τον αντιτίθενται ή τον καταδιώκουν. Η ελευθερία του καθενός δημιουργείται με την ανάληψή της. Μας διατάσσεται να δεσμευτούμε σε μια συγκεκριμένη πορεία, μας απαγορεύεται να κάνουμε ορισμένα πράγματα, αλλά ο καθένας μας μπορεί να πάρει την ελευθερία να ευχαριστεί τον εαυτό του και να βοηθά τους άλλους να ευχαριστούν τον εαυτό τους σύμφωνα με τις ιδέες του για το τι είναι σωστό. Στη συνέχεια, θα συναντηθούμε με τη βία και οι αντίπαλοί μας θα επιδιώξουν να μας στερήσουν τη φυσική μας ελευθερία με την οποία έχουμε επαναστατήσει, αλλά εμείς μπορούμε να πάρουμε την ελευθερία να στρέψουμε τη δική μας δύναμη εναντίον της δικής τους. Η Επανάσταση είναι ζήτημα ιδεών που πρέπει να εφαρμοστούν και βίας που θα μας επιτρέψει να ενεργήσουμε με βάση αυτές. Δεδομένης της θέλησης - των ιδεών - και δεδομένης επίσης της φυσικής υπεροχής, και η Επανάσταση είναι ένα τετελεσμένο γεγονός, είτε σε ένα μόνο νοικοκυριό είτε σε εργαστήριο, είτε σε όλο τον κόσμο. Στην πράξη, η εδαφική επέκταση είναι απαραίτητη για να διασφαλιστεί η μονιμότητα κάθε δεδομένης ατομικής επανάστασης.
Μιλώντας για Επανάσταση, εννοούμε το σύνολο τόσων επιτυχημένων ατομικών και ομαδικών εξεγέρσεων που θα επιτρέψουν σε κάθε άτομο εντός της επαναστατημένης περιοχής να ενεργήσει με απόλυτη ελευθερία, αν το επιθυμεί, χωρίς να χρειάζεται να φοβάται συνεχώς την πρόληψη ή την εκδίκηση μιας αντίπαλης δύναμης που υποστηρίζει το προηγούμενο σύστημα. Η Επανάστασή μας διαφέρει από οποιαδήποτε άλλη αναγνωρίζεται από τα πολιτικά κόμματα στο ότι δεν είναι ένα αποτέλεσμα που ανακοινώνεται επίσημα μετά την καταστολή των στρατευμάτων που αντιτίθενται επίσημα, αλλά ένα γεγονός που αποτελείται από το σύνολο των ατομικών νικών επί της αντίστασης κάθε ατόμου που έχει σταθεί εμπόδιο στην Ελευθερία. Υπό αυτές τις συνθήκες, είναι προφανές ότι οποιαδήποτε ορατή αντίδραση θα μπορούσε και θα αντιμετωπιζόταν με την επανάληψη της ίδιας επαναστατικής δράσης από την πλευρά των ατόμων ή των ομάδων που επηρεάζονται, και η διατήρηση μιας κατάστασης αναρχίας με αυτόν τον τρόπο θα ήταν πολύ πιο εύκολη από την...

Στις 16 Σεπτεμβρίου 1945: 43.000 εργαζόμενοι στον τομέα του πετρελαίου κήρυξαν απεργία σε 20 Πολιτείες των ΗΠΑ. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, τα περισσότερα από τα μεγάλα συνδικάτα συνεργάστηκαν με την κυβέρνηση των ΗΠΑ στην πολεμική της εκστρατεία επιβάλλοντας «πειθαρχία» στους εργαζόμενους και αποτρέποντας τις απεργίες.
Σε αντάλλαγμα, η κυβέρνηση υποστήριξε τις πολιτικές «κλειστού εργασιακού χώρου», βάσει των οποίων οι εργοδότες σε συνδικαλισμένες επιχειρήσεις συμφώνησαν να προσλαμβάνουν μόνο μέλη συνδικάτων. Ενώ ο «κλειστός εργασιακός χώρος» έδινε στα συνδικάτα περισσότερη εξουσία εντός μιας συγκεκριμένης επιχείρησης, η πολιτική απαγόρευσης των απεργιών έκανε αυτή την εξουσία ουσιαστικά άνευ σημασίας.
Όταν...

Τάσος Δς
Η πραγμάτωση της ανθρώπινης υπόστασης συναρτάται άρρηκτα με την ανάδυση μιας αυθεντικής αυτοσυνειδησίας, η οποία προϋποθέτει την ενεργή αποδέσμευση από τις κανονιστικές προβολές των εξουσιαστικών δομών και τους εγγενείς ταξινομικούς περιορισμούς των έμφυλων διαχωρισμών.
Στο πεδίο της ερωτικής συνθήκης, η αναγκαιότητα αυτή καθίσταται επιτακτική, καθώς ο έρωτας ιστορικά εργαλειοποιείται ως ένας από τους πλέον αποτελεσματικούς μηχανισμούς βιοπολιτικής πειθάρχησης και κοινωνικής αναπαραγωγής. Όταν η ερωτική επιθυμία εγκλωβίζεται σε προκατασκευασμένα κοινωνικά επιτάγματα και ετεροκαθοριζόμενες ταυτότητες, η σχέση εκφυλίζεται σε μια αρένα μικρο-εξουσιαστικών ανταγωνισμών, όπου η ύπαρξη μετατρέπεται σε αντικείμενο χρήσης. Αντίθετα, η προσέγγιση του ερωτικού βίου ως μιας...
Στο κτήριο της Ελληνικής κοινότητας της Μελβούρνης στις 18/07/2019
Με τον Ελευθεριακό στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Πέρασμα, 22/01/2018

