
Σαν εχθές, 23 Σεπτεμβρίου 1932, πεθαίνει η αναρχική Ναντέζντα Συμεώνοβα Ποπόβα από τη Βουλγαρία.
Γεννήθηκε το 1906 στο Κιλιφάρεβο. Ο πατέρας της ήταν δάσκαλος, ο οποίος σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια του Βαλκανικού Πολέμου το 1912. Μετά το Γυμνάσιο, άρχισε να εργάζεται ως μοδίστρα. Υπό την επιρροή του αδελφού και φίλων της, έγινε αναρχική.
Στις 9 Ιουνίου 1923 εκδηλώθηκε στρατιωτικό πραξικόπημα στη Βουλγαρία και η γενέτειρά της, το Κιλιφάρεβο, εξεγέρθηκε, ιδρύοντας μια επαναστατική κομμούνα. Η Ναντέζντα συμμετείχε ως νοσοκόμα, βοηθώντας τους άρρωστους και τραυματισμένους εξεγερμένους. Μετά την καταστολή της εξέγερσης, η ίδια και η μητέρα της συνελήφθησαν. Υποβλήθηκαν σε βάναυσο βασανισμό για να αποκαλύψουν το μέρος όπου κρυβόταν ο αδελφός της. Καθώς οι αστυνομικοί δεν απέσπασαν τις πληροφορίες που ήθελαν, αφέθηκαν ελεύθερες.
Μετά τη δημιουργία της αναρχοκομμουνιστικής ανταρκτικής ομάδας του Κιλιφάρεβο, η Ναντέζντα Ποπόβα έγινε ενεργή, έμπρακτη υποστηρίκτριά της. Στην ομάδα, εκτός από τον αδελφό της, συμμετείχε και ο αρραβωνιαστικός της, Ντιμίταρ Μπάλχοφ. Εξαιτίας αυτού, η Ναντέζντα αναγκάστηκε να περάσει στην παρανομία μέχρι την αυτοδιάλυση της ομάδας. Προκειμένου να προστατεύσει το παιδί της από τις σκληρές συνθήκες της παράνομης ζωής, η Νάντια παραδόθηκε στις αρχές το 1925. Το στρατοδικείο την καταδίκασε σε τέσσερα χρόνια φυλάκισης, τα οποία εξέτισε στις φυλακές του Πλόβντιφ. Εκεί γεννήθηκε και το παιδί της.
Μετά από τρία χρόνια, επειδή προσβλήθηκε από φυματίωση, αφέθηκε ελεύθερη. Αναχώρησε για τη Γιουγκοσλαβία προκειμένου να συναντήσει τον αρραβωνιαστικό της, ο οποίος έπασχε από την ίδια ασθένεια. Από εκεί οι δυο τους έφυγαν για τη γαλλική πόλη Τουλούζη για να υποβληθούν σε θεραπεία. Το 1931 ο Μπάλχοφ πέθανε. Σε σοβαρή κατάσταση, η Ναντέζντα αναγκάστηκε να δώσει το παιδί της για υιοθεσία σε μια γαλλική οικογένεια και επέστρεψε στη Βουλγαρία, όπου πέθανε στις Σεπτεμβρίου 1932 στη γενέτειρά της, το Κιλιφάρεβο.
*Πηγή: Yavor Tarinski.
...
To παρόν κείμενο αποτελεί μέρος του βιβλίου “Η βούληση του λαού – Δημοκρατία και Αναρχία” του Eduardo Colombo, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Στάσει Εκπίπτοντες. Ο αυθεντικός τίτλος του κειμένου είναι “Η ψήφος και η καθολική ψηφοφορία”.
Η ψήφος και η καθολική ψηφοφορία
«Οι αναρχικοί δεν ψηφίζουν!» Ακούμε αρκετά συχνά αυτή τη διαβεβαίωση. Είναι αλήθεια;
Η ψήφος
Ας δούμε αρχικά τι θα πει ψηφίζω. 1. Η ψήφος είναι μια διαδικασία που επιτρέπει την έκφραση μιας γνώμης ή μιας βούλησης. Στη λατινική ετυμολογία, votum είναι η μετοχή αορίστου του ρήματος vovere: επικαλούμαι (Λιτρέ), κάνω ευχή, δίνω ή αρνούμαι την ευχή...

Προλογικό Σημείωμα*: Η επόμενη μέρα μετά την επανάσταση αποτελεί μέχρι σήμερα ένα ερώτημα πολύ δημοφιλές από αυτούς που εγείρουν ερωτήσεις σχετικά όχι μόνο για την «επανάσταση» αλλά και για την βιωσιμότητά της. Σε αυτό το κείμενο του 1890 ο Αναρχικός πρώην Πρίγκιπας, αναπτύσσει ενδελεχώς το ζήτημα με όλη την ελπίδα, την αισιοδοξία και την πίστη του για την Αναρχία. 136 χρόνια μετά η φρεσκάδα του παραμένει επίκαιρη για όλους όσους ονειρευόμαστε και αγωνιζόμαστε για έναν ελεύθερο κόσμο.
Το ερώτημα προκύπτει συχνά στις συζητήσεις: «Αλλά αν αύριο είχατε μια αναρχική κατάσταση κοινωνίας, πώς θα τη διατηρούσατε; Και ακόμα κι...
Στο κτήριο της Ελληνικής κοινότητας της Μελβούρνης στις 18/07/2019
Με τον Ελευθεριακό στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Πέρασμα, 22/01/2018

