
Συνέντευξη με έναν αναρχικό από τη Χάιφα του Ισραήλ, για να συζητήσουμε για το σύγχρονο αναρχικό κίνημα, την ισραηλινή κατοχή της Παλαιστίνης, την αντίσταση ενάντια σε αυτή την κατοχή και τις προοπτικές για το μέλλον.
Γεια σας, ίσως θα μπορούσατε να ξεκινήσετε με μια σύντομη παρουσίαση του εαυτού σας;
Φυσικά. Είμαι αναρχικός από τη Χάιφα, στην κατεχόμενη Παλαιστίνη. Είμαι ενεργός για πάνω από μια δεκαετία, κυρίως στο αντιαποικιακό και παλαιστινιακό κίνημα αλληλεγγύης, στο κίνημα για την απελευθέρωση των ζώων και στο περιβαλλοντικό κίνημα.
Πώς έγινες αναρχικός;
Βασικά: το πανκ. Μια πιο λεπτομερής απάντηση είναι προφανώς λίγο πιο περίπλοκη από αυτό. Όταν μεγαλώνεις ως έποικος κάτω από ένα αποικιοκρατικό καθεστώς απαρτχάιντ, στη “σωστή” πλευρά του τείχους, και σου αποδίδεται η ιδιότητα του Εβραίου από το κράτος, είναι πολύ φυσικό να περιμένει κανείς να μην επαναστατήσεις και να γίνεις δεσμοφύλακας όπως όλοι οι άλλοι. Μεγαλώνουμε περιτριγυρισμένοι από μιλιταριστικές εικόνες, σιωνιστική κατήχηση στο σχολείο και ιστορικά γεγονότα όπως το Ολοκαύτωμα ή η εβραϊκή θρησκεία εργαλειοποιούνται για να εξυπηρετήσουν τον πατριωτισμό και την εθνικιστική προπαγάνδα. Η εκδοχή του Ιουδαϊσμού που διδάσκεται εδώ είναι ότι είμαστε ο εκλεκτός λαός, ότι αυτή η γη μας ανήκει με θεϊκή απόφαση, ότι ο Θεός είναι ένας κτηματομεσίτης που μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε κάθε διαμάχη για τη γη και ότι όλοι οι άλλοι προορίζονται, στην καλύτερη περίπτωση, να είναι πολίτες δεύτερης κατηγορίας.
Είναι πολύ δύσκολο να εξηγήσουμε στους συντρόφους στο εξωτερικό το βαθμό στον οποίο ο Σιωνισμός είναι ένα συλλογικό σχέδιο. Το Ισραήλ δεν έχει μια πραγματική κοινωνία των πολιτών. Τα πάντα είναι αποδεκτά, αρκεί να είναι μέσα σε προκαθορισμένα και πολύ περιορισμένα όρια. Μπορείς να είσαι αριστερός, γκέι, φρικιό, ό,τι θέλεις – είμαστε φωτισμένοι φιλελεύθεροι και υπάρχει χώρος για όλους – αλλά πρέπει να είσαι σιωνιστής, να κάνεις τη στρατιωτική σου θητεία, να είσαι πιστός πολίτης και να μην το παρακάνεις. Αν είναι δυνατόν, πρέπει επίσης να είσαι λευκός και πλούσιος. Το παραμικρό βήμα έξω από την εθνική συναίνεση σε καθιστά παράνομο προδότη.
Η στενοκεφαλιά και η επαναστατικότητα εντός του σιωνιστικού πλαισίου φαίνεται, για παράδειγμα, στο μαζικό κοινωνικό κίνημα για τη “διάσωση της ισραηλινής δημοκρατίας” των τελευταίων μηνών (που σήμερα αναστέλλεται λόγω του πολέμου), το οποίο στρέφεται κατά της δικαστικής μεταρρύθμισης. Ακόμα και όταν εκατοντάδες χιλιάδες Ισραηλινοί βγαίνουν στους δρόμους κάθε Σαββατοκύριακο ενάντια σε αυτό που είναι ξεκάθαρα μια ακροδεξιά απόπειρα πραξικοπήματος, εξακολουθούν να κάνουν τα πάντα για να μην αναφέρουν το απαρτχάιντ και την κατοχή της Παλαιστίνης και θα αγωνιστούν για να σώσουν την “εβραϊκή δημοκρατία”, δηλαδή ένα καθεστώς εθνοτικής υπεροχής γι’ αυτούς, το status quo. Οι δύο πλευρές αυτού του κινήματος χαρακτηρίζουν μια σύγκρουση στο εσωτερικό των εποίκων για το πώς θα διαχειριστούν καλύτερα το απαρτχάιντ: η φιλελεύθερη προσέγγιση έναντι της φασιστικής προσέγγισης. Προφανώς, ανεξάρτητα από το ποιος θα κερδίσει, οι μη εβραϊκοί πληθυσμοί αυτής της γης – πρώτα και κύρια οι Παλαιστίνιοι – μπορούν μόνο να χάσουν.
Σε αυτό το πλαίσιο, η “ισραηλινή αριστερά” δεν καλεί κανέναν να βρει μια πραγματικά δίκαιη λύση στην περιοχή. Για μένα, δεδομένης της φύσης της κατάστασης εδώ, οι...

Η σχέση μεταξύ αναρχισμού και αριστεράς αποτελεί ένα από τα πιο επίμονα και ανεπίλυτα ζητήματα της ριζοσπαστικής πολιτικής θεωρίας και πρακτικής. Παρότι και τα δύο ρεύματα συγκροτήθηκαν ιστορικά ως απαντήσεις στην καπιταλιστική κυριαρχία, η μεταξύ τους σχέση δεν υπήρξε ποτέ απλώς συμπληρωματική. Αντιθέτως, χαρακτηρίζεται από βαθιές θεωρητικές αντιθέσεις, ιστορικές συγκρούσεις και επαναλαμβανόμενες απόπειρες προσωρινής συμμαχίας.
Η παρούσα ανάλυση υποστηρίζει ότι στον ελληνικό αναρχικό χώρο παρατηρείται μια ιδιαίτερη πολιτική τάση την οποία μπορούμε να ονομάσουμε «ιστορική αμνησικακία»: όχι με την έννοια της άγνοιας των ιστορικών συγκρούσεων, αλλά ως τάση υποβάθμισης της πολιτικής τους σημασίας στο παρόν. Αυτή η τάση εκδηλώνεται...

To παρόν κείμενο αποτελεί μέρος του βιβλίου “Η βούληση του λαού – Δημοκρατία και Αναρχία” του Eduardo Colombo, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Στάσει Εκπίπτοντες. Ο αυθεντικός τίτλος του κειμένου είναι “Η ψήφος και η καθολική ψηφοφορία”.
Η ψήφος και η καθολική ψηφοφορία
«Οι αναρχικοί δεν ψηφίζουν!» Ακούμε αρκετά συχνά αυτή τη διαβεβαίωση. Είναι αλήθεια;
Η ψήφος
Ας δούμε αρχικά τι θα πει ψηφίζω. 1. Η ψήφος είναι μια διαδικασία που επιτρέπει την έκφραση μιας γνώμης ή μιας βούλησης. Στη λατινική ετυμολογία, votum είναι η μετοχή αορίστου του ρήματος vovere: επικαλούμαι (Λιτρέ), κάνω ευχή, δίνω ή αρνούμαι την ευχή...
Στο κτήριο της Ελληνικής κοινότητας της Μελβούρνης στις 18/07/2019
Με τον Ελευθεριακό στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Πέρασμα, 22/01/2018

