Λεπτομέρειες

ngnm

Αναρχικές Αναλύσεις - Παρεμβάσεις

12 Ιουνίου 2026

Σε όλη την Αυστραλία, οι εκπαιδευτικοί εγκαταλείπουν τις τάξεις τους. Όχι επειδή τα παρατήσαμε, αλλά επειδή δεν μας άφησαν άλλη επιλογή. Ύστερα από χρόνια εξάντλησης, ατελείωτης γραφειοκρατίας, επαγγελματικής εξουθένωσης και κενών υποσχέσεων για μεταρρυθμίσεις, οι εκπαιδευτικοί έχουν επιτέλους περάσει σε συνδικαλιστική δράση. Αγωνιζόμαστε γι’ αυτό που κάθε γονιός, μαθητής και εκπαιδευτικός γνωρίζει ότι πρέπει να είναι η εκπαίδευση: δίκαιη, ανθρώπινη και επαρκώς υποστηριζόμενη.

Η σημερινή κατάσταση δεν αντέχεται. Σχεδόν ένας στους τρεις εκπαιδευτικούς εγκαταλείπει το επάγγελμα μέσα στα πρώτα πέντε χρόνια. Όσοι παραμένουν εργάζονται 55 έως 60 ώρες την εβδομάδα για να καλύψουν τα κενά που αφήνει η χρόνια υποστελέχωση και ο φόρτος εργασίας που ακόμη και τα «πλήρως στελεχωμένα» σχολεία δυσκολεύονται να διαχειριστούν.

Στα σχολεία της περιφέρειας και στις υποβαθμισμένες αστικές περιοχές, οι θέσεις παραμένουν κενές για μήνες. Για να αντιμετωπιστεί η κατάσταση, οι τάξεις συγχωνεύονται, διασπώνται ή ακυρώνονται. Αυτό σημαίνει ότι οι μαθητές στερούνται εξειδικευμένα μαθήματα, όπως οι Τέχνες και οι ξένες γλώσσες - μορφές μάθησης που συχνά καλλιεργούν περισσότερο την περιέργεια και την απόλαυση.

Οι εκπαιδευτικοί κρατούν το σύστημα όρθιο με πρόχειρες λύσεις και τη δύναμη της θέλησής τους. Τώρα απεργούμε. Όχι μόνο για καλύτερους μισθούς και συνθήκες εργασίας, αλλά για το ίδιο το μέλλον της δημόσιας εκπαίδευσης.

Η φύση της κρίσης

Μας λένε διαρκώς ότι το εκπαιδευτικό σύστημα βρίσκεται σε κρίση. Οι επιδόσεις στις εξετάσεις πέφτουν, η συμπεριφορά των μαθητών χειροτερεύει, οι εκπαιδευτικοί εξουθενώνονται. Αυτό που δεν μας λένε είναι ότι η κρίση αυτή δεν προέκυψε τυχαία. Είναι το αποτέλεσμα αποφάσεων χρόνων που πάρθηκαν μακριά από τις σχολικές αίθουσες, [που πάρθηκαν] από κυβερνήσεις και γραφειοκράτες.

Γιατί; Για να μειωθεί το κόστος, να μετατραπεί η εκπαίδευση σε εμπόρευμα και να διατηρηθεί πειθαρχημένη η εργατική τάξη.

Για να διαχειριστούν αυτή την επίθεση στην εργατική τάξη, οι κυβερνήσεις έχουν συγκεντρώσει τον έλεγχο των σχολικών αιθουσών. Μια μόνο αλλαγή κανονισμού από την Καμπέρα (σ.τ.μ.: Canberra - η ομοσπονδιακή πρωτεύουσα της Αυστραλίας) ή μια πολιτειακή κυβέρνηση μπορεί να μεταβάλει τις εργασιακές συνθήκες χιλιάδων εκπαιδευτικών. Εμείς καλούμαστε να εφαρμόσουμε πολιτικές που γράφονται από ανθρώπους οι οποίοι δεν θα βρεθούν ποτέ αντιμέτωποι με τριάντα μαθητές σε μία τάξη.

Την ίδια στιγμή, τα σχολεία καλούνται να καλύψουν τα κενά που αφήνει ο ταξικός πόλεμος ενάντια στις δημόσιες υπηρεσίες. Η απρόσιτη στέγαση και η έλλειψη πρόσβασης σε υπηρεσίες ψυχικής υγείας σημαίνουν ότι ολοένα περισσότερα παιδιά φτάνουν στο σχολείο πεινασμένα, κουρασμένα και τραυματισμένα ψυχικά. Η άρχουσα τάξη μεταφέρει αυτό το βάρος στους εκπαιδευτικούς χωρίς να παρέχει τον απαραίτητο χρόνο ή τους πόρους.

Ο καπιταλισμός στην Αυστραλία στηρίζεται σε αυτή την αόρατη -και σε μεγάλο βαθμό γυναικοποιημένη (feminised)- εργασία, καθώς και στη σιωπηλή προσδοκία ότι απλώς θα τα βγάλουμε πέρα.

Σύστημα δύο ταχυτήτων

Τα δημόσια σχολεία αποτελούν πυλώνες των κοινοτήτων της εργατικής τάξης. Περιλαμβάνουν όλους: παιδιά με αναπηρίες, παιδιά που αλλάζουν σπίτι κάθε έξι μήνες, παιδιά των οποίων οι γονείς δεν μπορούν να πληρώσουν ούτε τη σχολική στολή, παιδιά που ακόμη μαθαίνουν αγγλικά. Κι όμως, τα δημόσια σχολεία είναι εκείνα που καταδικάζονται να αποτύχουν.

Το αποτέλεσμα είναι ένα σύστημα δύο ταχυτήτων: αφθονία για τους πλούσιους, διαχειριζόμενη στέρηση για...

Περισσότερα …