Λεπτομέρειες

ngnm

Αναρχικές Αναλύσεις - Παρεμβάσεις

24 Αυγούστου 2026

Εισαγωγικό Σημείωμα*: Ένα ιστορικό κείμενο της Έμμα Γκόλντμαν στο οποίο αναπτύσσει διεξοδικά τις βασικές θέσεις του αναρχισμού, όπως εκείνη το αντιλαμβάνονταν. Το είχε γράψει με σκοπό να δημοσιευθεί στο περιοδικό Τhe World ώστε να απαντήσει στις διάφορες συκοφαντίες που γράφονταν στις ΗΠΑ για εκείνην ειδικά και για τους αναρχικούς γενικότερα. Το κείμενο δημοσιεύθηκε στις 18 Ιουλίου του 1908 και 118 χρόνια αργότερα παραμένει διαχρονικό και άξιο μνήμης απέναντι στην αντιαναρχική υστερία. Για περισσότερη κατανόηση των γεγονότων που γράφει εδώ η Γκόλντμαν συνιστώ τον αναγνώστη-ριά να ανατρέξουν στο δίτομο αυτοβιογραφικό έργο της «Ζώντας την ζωή μου».

«Αυτό που πιστεύω» έχει γίνει πολλές φορές στόχος σχολιαστών συγγραφέων. Τέτοιες ανατριχιαστικές και ασυνάρτητες ιστορίες έχουν κυκλοφορήσει για μένα, δεν είναι περίεργο που ο μέσος άνθρωπος έχει παλμούς στην απλή αναφορά του ονόματος Έμμα Γκόλντμαν. Είναι κρίμα που δεν ζούμε πια στην εποχή που οι μάγισσες καίγονταν στην πυρά ή βασανίζονταν για να διώξουν το κακό πνεύμα από μέσα τους. Γιατί, πράγματι, η Έμμα Γκόλντμαν είναι μάγισσα! Είναι αλήθεια ότι δεν τρώει μικρά παιδιά, αλλά κάνει πολλά χειρότερα πράγματα. Κατασκευάζει βόμβες και παίζει τυχερά παιχνίδια με στεφανωμένα κεφάλια. Μπρρρ!

Αυτή είναι η εντύπωση που έχει το κοινό για εμένα και τις πεποιθήσεις μου. Επομένως, είναι πολύ σημαντικό για το The World να δίνει στους αναγνώστες του τουλάχιστον την ευκαιρία να μάθουν ποιες είναι πραγματικά οι πεποιθήσεις μου.

Ο μελετητής της ιστορίας της προοδευτικής σκέψης γνωρίζει καλά ότι κάθε ιδέα στα πρώτα της στάδια έχει παρερμηνευτεί και οι οπαδοί τέτοιων ιδεών έχουν δυσφημιστεί και διωχθεί. Δεν χρειάζεται να γυρίσει κανείς δύο χιλιάδες χρόνια πίσω, στην εποχή που όσοι πίστευαν στο ευαγγέλιο του Ιησού ρίχνονταν στην αρένα ή κυνηγιόντουσαν σε μπουντρούμια, για να καταλάβει πόσο λίγο κατανοούνται οι μεγάλες πεποιθήσεις ή οι ένθερμοι πιστοί. Η ιστορία της προόδου είναι γραμμένη στο αίμα ανδρών και γυναικών που τόλμησαν να ασπαστούν έναν αντιδημοφιλή σκοπό, όπως για παράδειγμα το δικαίωμα του μαύρου άνδρα στο σώμα του ή το δικαίωμα της γυναίκας στην ψυχή της. Αν, λοιπόν, από αμνημονεύτων χρόνων, το Νέο έχει συναντήσει αντίθεση και καταδίκη, γιατί οι πεποιθήσεις μου να εξαιρούνται από ένα αγκάθινο στεφάνι;

Το «αυτό που πιστεύω» είναι μια διαδικασία και όχι μια οριστικότητα. Οι οριστικότητα είναι για τους θεούς και τις κυβερνήσεις, όχι για την ανθρώπινη διάνοια. Ενώ μπορεί να είναι αλήθεια ότι η διατύπωση της ελευθερίας από τον Χέρμπερτ Σπένσερ είναι η πιο σημαντική στο θέμα, ως πολιτική βάση της κοινωνίας, ωστόσο η ζωή είναι κάτι περισσότερο από φόρμουλες. Στη μάχη για την ελευθερία, όπως έχει τόσο εύστοχα επισημάνει ο Ίψεν, είναι ο αγώνας για την ελευθερία, και όχι τόσο η επίτευξη της, που αναπτύσσει όλα όσα είναι ισχυρότερα, πιο στιβαρά και καλύτερα στον ανθρώπινο χαρακτήρα.

Ο αναρχισμός δεν είναι μόνο μια διαδικασία που προχωρά με «σκοτεινά βήματα», χρωματίζοντας όλα όσα είναι θετικά και εποικοδομητικά στην οργανική ανάπτυξη. Είναι μια εμφανής διαμαρτυρία του πιο μαχητικού τύπου. Είναι τόσο απολύτως ασυμβίβαστος, επιμένοντας και διαπερνώντας μια δύναμη που ξεπερνά την πιο πεισματική επίθεση και αντέχει στην κριτική εκείνων που πραγματικά αποτελούν τις τελευταίες σάλπιγγες μιας εποχής που φθίνει.

Οι αναρχικοί...

Περισσότερα …