Στις 10 Σεπτεμβρίου 1897, στο Hazelton της Πενσυλβανίας, ένας σερίφης και οι βοηθοί του σκότωσαν 19 απεργούς ανθρακωρύχους και τραυμάτισαν άλλους 40 στο ορυχείο Lattimer. Αυτά συνέβησαν κατά τη διάρκεια μιας ειρηνικής διαμαρτυρίας των ανθρακωρύχων. Πολλοί από τους νεκρούς είχαν αρχικά προσληφθεί ως απεργοσπάστες, αλλά στη συνέχεια οργανώθηκαν και εντάχθηκαν στην απεργία. Οι ανθρακωρύχοι ήταν κυρίως Πολωνοί, Λιθουανοί, Σλοβάκοι και Γερμανοί.
Η σφαγή αποτέλεσε σημείο καμπής για την UMW, το συνδικάτο των ανθρακωρύχων. Οι συνθήκες εργασίας και ασφάλειας ήταν άθλιες, καθώς 32.000 ανθρακωρύχοι είχαν χάσει τη ζωή τους από ατυχήματα μεταξύ 1870-1897, μόνο στα βορειοανατολικά ανθρακωρυχεία της Πενσυλβανίας. Οι μισθοί είχαν μειωθεί κατά 17% από τα μέσα της δεκαετίας του 1890.
Η απεργία ξεκίνησε στα μέσα Αυγούστου, όταν έφηβοι οδηγοί μουλαριών εγκατέλειψαν τη δουλειά τους για να διαμαρτυρηθούν για τη συγχώνευση των στάβλων, η οποία τους είχε αναγκάσει να περπατούν πολύ περισσότερο μόνο και μόνο για να φτάσουν στη δουλειά. Μετά από μια συμπλοκή μεταξύ των οδηγών και των εποπτών, αποχώρησαν επίσης δύο χιλιάδες άνδρες.
Σύντομα, όλα τα ορυχεία της περιοχής είχαν ενταχθεί στην απεργία. Οι περισσότεροι από τους άνδρες που δεν ήταν ήδη μέλη του UMW προσχώρησαν γρήγορα στο συνδικάτο. Έως και 10.000 ανθρακωρύχοι βρίσκονταν πλέον σε απεργία. Η ιδιωτική αστυνομία των ιδιοκτητών των ορυχείων, γνωστή ως «Αστυνομία Άνθρακα και Σιδήρου» (οι ανθρακωρύχοι τους αποκαλούσαν «Κοζάκους», λόγω της βαρβαρότητάς τους), ήταν πολύ μικρή για να καταστείλει την απεργία, οπότε κάλεσαν τον σερίφη να παρέμβει. Αυτός συγκέντρωσε μια ομάδα 100 Ιρλανδών και Άγγλων μεταναστών, οι οποίοι αντιμετώπισαν τους ανθρακωρύχους καθώς αυτοί βάδιζαν προς το Lattimer, στις 10 Σεπτεμβρίου. Κατά τη διαδρομή, αστειεύονταν για το πόσους ανθρακωρύχους θα σκότωναν.
Η σφαγή προκάλεσε μια σχεδόν εξέγερση. Ο σερίφης ζήτησε την αποστολή της Εθνοφρουράς, η οποία έστειλε 2.500 στρατιώτες για να καταστείλει τις αναταραχές. Δέκα ημέρες αργότερα, μια ομάδα σλαβόφωνων γυναικών, οπλισμένων με τσιμπίδες για το τζάκι και πλάστες, ηγήθηκε 150 ανδρών και αγοριών για να κλείσουν το ανθρακωρυχείο McAdoo, αλλά εμποδίστηκαν από την Εθνοφρουρά.
Ο σερίφης και 73 βοηθοί του, μέλη της αυτοδικίας, παραπέμφθηκαν σε δίκη. Ωστόσο, παρά τις αποδείξεις που έδειχναν σαφώς ότι οι περισσότεροι ανθρακωρύχοι είχαν πυροβοληθεί στην πλάτη και ότι κανένας δεν ήταν οπλισμένος, οι κατηγορούμενοι αθωώθηκαν όλοι.
