
Σημείωση μεταφραστή*: Σε αυτό το κείμενο που γράφτηκε την 1η Μαΐου του 1897, ο Ιταλός αναρχικός αναπτύσσει τον βιομηχανικό ή και ομοιοεπαγγελματικό τρόπο οργάνωσης των εργαζομένων. Μέθοδος που μετέπειτα θα ακολουθήσει τόσο ο επαναστατικός συνδικαλισμός όσο και ο αναρχοσυνδικαλισμός έως τι μέρες μας. Επέλεξα να μεταφράσω την λέξη Society ως κοινωνία και όχι ως εταιρεία διότι ανταποκρίνεται καλύτερα στην συνδικαλιστική επιδίωξη του να φτιάξουμε τον νέο κόσμο μέσα στο καβούκι του παλιού καθώς τέτοιες προσπάθειες αποτελούν την προεικονιστική προσπάθεια του κόσμου που επιδιώκουμε.
Η αντιστασιακή κοινωνία είναι η ένωση των εργατών για την υπεράσπιση των δικών τους συμφερόντων ενάντια στα αντίθετα συμφέροντα των καπιταλιστών.
Εργάτες του ίδιου επαγγέλματος ή από διάφορα επαγγέλματα που συνδέονται με την ίδια επιχείρηση, ενώνονται και αγωνίζονται για να βελτιώσουν τους μισθούς τους και άλλες συνθήκες εργασίας ή για να εμποδίσουν τα αφεντικά να επιδεινώσουν τις υπάρχουσες συνθήκες, καθώς και για να προστατεύσουν τους ίδιους από την εργοδοσία. Και, για να δώσουν ζωντάνια στον αγώνα τους και να συγκεντρώσουν τους πόρους όλων πίσω από οποιοδήποτε τμήμα τους μπορεί κατά καιρούς να εμπλέκεται, αυτές οι διάφορες ομάδες, έχοντας επίγνωση της συνεχώς αυξανόμενης αλληλεγγύης συμφερόντων μεταξύ των εργατών κάθε επαγγέλματος και κάθε γης, ενώνονται προοδευτικά σε τοπικές, εθνικές και διεθνείς ομοσπονδίες για κάθε επάγγελμα και σε γενικές ομοσπονδίες εργαζομένων από συγχωνευμένα επαγγέλματα.
Το κανονικό όπλο που διαθέτουν οι αντιστασιακές κοινωνίες —εκτός από τον ηθικό σεβασμό που πάντα απολαμβάνουν οι άνθρωποι που έχουν αποδείξει ότι είναι ικανοί να κατανοούν και να υπερασπίζονται τα δικαιώματά τους— είναι η απεργία, δηλαδή η άρνηση της εργασίας.
Η σημασία και οι οικονομικές και ηθικές επιπτώσεις των απεργιών χρειάζονται έλεγχο, αν θέλουμε να αποφύγουμε τις ψευδαισθήσεις —οι οποίες ακολουθούνται από αναπόφευκτες απογοητεύσεις και φέρνουν θλίψη και αδιαφορία— και τον αδικαιολόγητο σκεπτικισμό, ο οποίος οδηγεί στην αδιάφορη αποδοχή κάθε είδους εκφοβισμού και υποβιβάζει τον εργαζόμενο στην πιο ταπεινωτική κατήφεια.
Αν ο εργάτης ήταν ζώο (όπως πολύ συχνά εξακολουθεί να είναι), χωρίς νοημοσύνη και χωρίς θέληση, και αν δεν υπήρχαν δυνάμεις στην κοινωνία πέρα από την οικονομική, η απεργία δεν θα εξυπηρετούσε κανένα σκοπό.
Οι καπιταλιστές και οι ιδιοκτήτες έχουν τον έλεγχο όλων των μέσων διαβίωσης. Ρυθμίζουν την παραγωγή, κυβερνούν την αγορά και καθορίζουν τις τιμές. Οι εργάτες, που απειλούνται πάντα από την πείνα τη στιγμή που δεν έχουν δουλειά και κινδυνεύουν πάντα να αντικατασταθούν από άλλους άνεργους εργάτες και εξαναγκάζονται από τη φτώχεια σε οποιαδήποτε πράξη αχρειότητας, πρέπει αναγκαστικά να υπομείνουν τους όρους που θέλουν να επιβάλουν οι αφέντες.
Αν, με κάποια εξαιρετική προσπάθεια, με τη βοήθεια του ανταγωνισμού ενός εργοδότη με έναν άλλον και επωφελούμενοι από εξαιρετικές περιστάσεις, οι εργαζόμενοι κατάφερναν να επιτύχουν κάποια βελτίωση, αυτή θα ήταν μόνο προσωρινή και σύντομα θα μετατρεπόταν σε μια εξαφανισμένη ψευδαίσθηση.
Αν πρόκειται για αύξηση μισθών (εκτός από το γεγονός ότι ο αφέντης είναι πάντα σε θέση να αποσύρει την αύξηση μόλις περάσουν οι συνθήκες που βοήθησαν την απεργία), συμβαίνει οι τιμές των καταναλωτικών αγαθών να αυξάνονται αναλογικά και επομένως η αύξηση των μισθών θα ήταν μόνο ονομαστική και τίποτα δεν θα είχε αλλάξει. Αν πρόκειται...

Σημείωση Μεταφραστή*: Το συγκεκριμένο κείμενο του Ρώσου Αναρχοκομουνιστή Π. Κροπότκιν αποτελείται από δύο μέρη που δημοσιεύθηκαν στην «Le Revolté», στις 10 & 24 Δεκεμβρίου 1881. Πρόκειται για κείμενα που γράφτηκαν μια δεκαετία πριν την «εποχή των επιθέσεων» του 1892-1894 στη Γαλλία, δηλαδή της προπαγάνδας της δράσης. Αρκετοί θεωρούν ότι ο Κροπότκιν ήταν αντίθετος προς τον επαναστατικό συνδικαλισμό και ότι οι Αναρχικοί στράφηκαν προς το εργατικό κίνημα μετά την διετία της προπαγάνδας μέσω της κρατικής καταστολής που αυτή επέφερε. Η συγκεκριμένη σειρά των κείμενων που δημοσιεύουμε εδώ ενιαία τους διαψεύδει. Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι το αναδυόμενο αναρχικό κίνημα της...

Σημείωση Μεταφραστή*: Σε αυτό το κείμενο του, ο Ερρίκο Μαλατέστα πραγματεύεται γιατί οι αναρχικοί πρέπει να συμμετέχουν στις κοινωνικές εξεγέρσεις και πως μπορούν να συμμαχούν σε μέτωπα χωρίς να χάνουν την ταυτότητα τους. Το συγκεκριμένο κείμενο δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στο La Questione Sociale (το κοινωνικό ζήτημα) στο Πάτερσον των ΗΠΑ στις 2 Δεκεμβρίου 1899. Θεωρώ ιδιαίτερα σημαντικό ότι τα κείμενα του Ιταλού Αναρχικού είναι συνοπτικά περιφραστικά και κατευθείαν στην ουσία των θεμάτων που διαπραγματεύονται. Σε μια εποχή φλυαρίας και μεγάλων κατεβατων με ξύλινο ή και ακατάληπτο λόγο, να επιστρέψουμε πάλι σε μικρές, μεστές περιεκτικές και ευκολονόητες αναλύσεις που...
Στο κτήριο της Ελληνικής κοινότητας της Μελβούρνης στις 18/07/2019
Με τον Ελευθεριακό στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Πέρασμα, 22/01/2018

