
Υπάρχει μια πολύ δημοφιλής, αλλά όχι απόλυτα ακριβής ρητορική από το δημοκρατικό και αριστερό φάσμα ότι οι εθελοντές που πήγαν στην Ισπανία κατά την διάρκεια του εμφύλιου πολέμου, το έκαναν επειδή ήθελαν να προασπίσουν την δημοκρατία. Στο άρθρο αυτό θα μιλήσουμε για τους Αμερικανούς Αναρχικούς που πολέμησαν όχι για να υπερασπιστούν την Ισπανική Δημοκρατία, αλλά την Κοινωνική Επανάσταση. Η ιστορία τους αποτελεί μια παραγνωρισμένη σελίδα στην ιστορία του Ισπανικού εμφυλίου και το άρθρο αυτό αποτελεί φόρο τιμής σε αυτούς τους ξεχασμένους μαχητές.
Αρχικά, αξίζει να αναφερθεί ότι ανάμεσα στους 3.000 ξένους αναρχικούς που πολέμησαν στον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο, περισσότεροι από εκατό προέρχονταν από τις ΗΠΑ. Οι περισσότεροι ήταν μετανάστες οπότε η Αμερική αναφέρεται απλά ως γεωγραφικός προσδιορισμός. Πρέπει να γίνει δε κατανοητό ότι τα κίνητρα και οι εμπειρίες τους διέφεραν σημαντικά από αυτά των περισσότερων άλλων εθελοντών, διότι γι’ αυτούς τους αναρχικούς φαινόταν ότι η Ισπανία βίωνε μια γνήσια κοινωνική επανάσταση.
Για τους περισσότερους Αναρχικούς στην Αμερική, τα νέα για τη δυναμική της CNT ήταν κάτι παραπάνω από ελπιδοφόρα μια και το κίνημα στις ΗΠΑ ήταν σε ύφεση μετά δε και την εκτέλεση των Σάκο και Βανζέτι. Το ίδιο ίσχυε και σε αρκετά μέρη του κόσμου όπου το Αναρχικό κίνημα είτε είχε διαλυθεί από την κρατική καταστολή, είτε παράκμαζε. Ως συνέπεια αυτού, οι απανταχού αναρχικοί έσπευσαν να βοηθήσουν την CNT στον αγώνα της ενάντια στον φασισμό και στην υπεράσπιση της επανάστασης - αλλά κατηγορηματικά όχι για να υπερασπιστούν την κυβέρνηση του Λαϊκού Μετώπου της Ισπανίας, την οποία θεωρούσαν στην καλύτερη περίπτωση ανίκανη και, στη χειρότερη, απειλή για τον επαναστατικό μετασχηματισμό που βρισκόταν σε εξέλιξη εκείνες τις ιστορικές μέρες του Ιουλίου του 1936 στην Βαρκελώνη.
Τα γεγονότα στην Ισπανία αναζωογόνησαν το σε ύφεση αναρχικό κίνημα της Αμερικής που δεν έπαψε ποτέ να υπάρχει και να αγωνίζεται. Αξίζει να σημειωθεί για μια ακόμα φορά ότι ο αμερικανικός αναρχισμός ήταν πάντα ένα κίνημα που αποτελούνταν κυρίως από μετανάστες. Είχε παρακμάσει από την ακμή του στις αρχές του αιώνα, κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, τους διωγμούς της μεταπολεμικής Κόκκινης Απειλής, των περιορισμών στη μετανάστευση καθώς και της ανόδου του κομμουνισμού. Ωστόσο, εξακολουθούσε να μετράει χιλιάδες υποστηρικτές, οργανωμένους γύρω από δεκάδες ομάδες και πολύγλωσσες εφημερίδες διάσπαρτες σε όλη τη χώρα. Στην αρχή του Ισπανικού Εμφυλίου Πολέμου, πολλές από αυτές τις οργανώσεις ενώθηκαν για να σχηματίσουν τις Ενωμένες Ελευθεριακές Οργανώσεις (United Libertarian Organisations - ULO), με στόχο την υποστήριξη των αγώνων των αναρχικών στην Ισπανία.
Τον Αύγουστο του 1936, η ULO ξεκίνησε την εφημερίδα «Spanish Revolution» (Ισπανική Επανάσταση), με κυκλοφορία που σύντομα έφτασε τα 7.000 αντίτυπα, προκειμένου να συγκεντρώσει κεφάλαια για τα επιτεύγματα της CNT και να ευαισθητοποιήσει σχετικά με αυτά. Μια «μεγάλη ελευθεριακή επανάσταση βρίσκεται στα σκαριά», έγραφε η εφημερίδα. «Μια επανάσταση που σπάει κάθε προηγούμενο και χαράζει μια νέα πορεία για την ανθρωπότητα... Η Ισπανική Επανάσταση αποκτά γρήγορα διεθνή διάσταση. Το μέτωπο μάχης της επεκτείνεται σε όλα τα μέρη του κόσμου». Η δήλωση αυτή δείχνει την μαχητική πίστη στην Ιδέα της Αναρχίας και της επερχόμενης Επανάστασης.
Αν και η Αμερική ήταν εν μέσω της Μεγάλης...

With the death of Yannis Tamtakos on 4 January at the age of 100, we could say that the last chapter of a historical journey of outstanding importance was written, which, however, remains largely unknown, pushed to the margins of official historiography, not excluding the version coming from the camp of the Left. This is the course charted by the Internationalist group animated by Agis Stinas during the years of occupation, whose members included Cornelius Castoriadis, Demosthenes Voursoukis and, of course, Yannis Tamtakos.
Yannis Tamtakos' first contact with the revolutionary movement came through the Archiomarxist movement, as a member...

Έμμα Γκόλντμαν, Αναρχισμός και άλλα δοκίμια (3η αναθεωρημένη έκδοση, Νέα Υόρκη, Mother Earth Publishing Association, 1917)
Η εμπειρία έχει φθάσει να θεωρείται το καλύτερο σχολείο της ζωής. Ο άντρας ή η γυναίκα που δεν παίρνει ζωτικά μαθήματα από αυτό το σχολείο, θεωρείται πράγματι ανόητος. Είναι αληθινά παράξενο ότι, μολονότι οι οργανωμένοι θεσμοί εξακολουθούν να διαπράττουν σφάλματα, μολονότι δεν μαθαίνουν απο την εμπειρία της ζωής, συναινούμε τελικά σε αυτούς.
Κάποτε ζούσε και εργαζόταν στη Βαρκελώνη ένας άντρας που ονομαζόταν Φρανσίσκο Φερρέρ. Ήταν δάσκαλος γνωστός και αγαπητός στο λαό του. Έξω από τα σύνορα της Ισπανίας μόνο λίγοι μορφωμένοι άνθρωποι γνώριζαν...
Στο κτήριο της Ελληνικής κοινότητας της Μελβούρνης στις 18/07/2019
Με τον Ελευθεριακό στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Πέρασμα, 22/01/2018

