
Ένα περισπούδαστο άρθρο του κ. Amorós δημοσιεύτηκε στις 2 Σεπτεμβρίου 2024 στην ιστοσελίδα Alasbarricadas και στις 28 Οκτωβρίου τουμ ίδιου χρόνου στην Portal Libertario OACA.
Η φράση ότι αναρχισμός είναι αυτό που σκέφτονται και κάνουν οι αναρχικοί τον τοποθετεί στον τιμητικό κατάλογο των θεωρητικών και πολιτικών επιστημόνων του πιο ανόητου συγχρωτισμού, διότι αυτή η ταυτολογία δεν εξηγεί τίποτα.
Ας του δώσουν δίπλωμα πολυλογίας και μετάλλιο ανοησίας. Από την άλλη πλευρά, και αυτό είναι το πιο σοβαρό, το ιερό και ευρωκεντρικό δόγμα της εξαφάνισης του προλεταριάτου τον τοποθετεί στην άλλη πλευρά του οδοφράγματος.
Το προλεταριάτο δεν είναι ένα πράγμα, δεν είναι μια ταυτότητα, δεν είναι μια κουλτούρα, δεν είναι μια στατιστική συλλογικότητα που έχει τα δικά της ταξικά συμφέροντα να υπερασπιστεί. Το προλεταριάτο συγκροτείται ως τάξη μέσα από μια διαδικασία ανάπτυξης και σχηματισμού που λαμβάνει χώρα μόνο στην ταξική πάλη.
Το προλεταριάτο, που στον προηγμένο καπιταλισμό περιορίζεται στην ιδιότητα του παραγωγού και του καταναλωτή, γίνεται μια παθητική κοινωνική κατηγορία, χωρίς δική του συνείδηση- είναι μια τάξη για το κεφάλαιο, υποταγμένη στην καπιταλιστική ιδεολογία. Δεν είναι τίποτα, δεν επιδιώκει τίποτα, δεν μπορεί να κάνει τίποτα.
Μόνο με την εντατικοποίηση και την όξυνση της ταξικής πάλης αναδύεται ως τάξη και αποκτά επίγνωση της εκμετάλλευσης και της κυριαρχίας που υφίσταται στον καπιταλισμό και, στην ίδια τη διαδικασία αυτού του ταξικού πολέμου, εκδηλώνεται ως αυτόνομη τάξη και συγκροτείται ως ανταγωνιστικό προλεταριάτο που αντιμετωπίζει τον καπιταλισμό, ως κοινότητα αγώνα. Με απόλυτη αντιπαράθεση μέχρι θανάτου, χωρίς δυνατότητες ή φιλοδοξίες για μεταρρύθμιση ή διαχείριση ενός συστήματος που είναι πλέον παρωχημένο, εγκληματικό και ξεπερασμένο.
Αυτή η έννοια της τάξης ως «κάτι που συμβαίνει», που βλασταίνει και ανθίζει από το έδαφος των εκμεταλλευόμενων και καταπιεσμένων, είναι το κλειδί. Η τάξη δεν αναφέρεται σε κάτι που οι άνθρωποι είναι, αλλά σε κάτι που κάνουν. Και μόλις καταλάβουμε ότι η τάξη είναι ο καρπός της δράσης, τότε μπορούμε να καταλάβουμε ότι κάθε προσπάθεια να κατασκευάσουμε μια υπαρξιακή ή πολιτισμική και ιδεολογική έννοια της τάξης είναι λανθασμένη και καταδικασμένη σε αποτυχία.
Η τάξη δεν είναι μια στατική, σταθερή ή μόνιμη έννοια- είναι δυναμική, ρευστή και διαλεκτική. Η τάξη εκδηλώνεται και αναγνωρίζεται μόνο στις σύντομες περιόδους που η ταξική πάλη φτάνει στην κορύφωσή της.
Το προλεταριάτο ορίζεται ως η κοινωνική τάξη που δεν έχει καμιά ιδιοκτησία και η οποία, για να επιβιώσει, πρέπει να πουλήσει την εργατική της δύναμη έναντι μισθού. Το προλεταριάτο περιλαμβάνει, είτε το γνωρίζουμε είτε όχι, τους μισθωτούς, τους άνεργους, τους επισφαλείς, τους μετανάστες. Στο γαλλικό κράτος το προλεταριάτο περιλαμβάνει τα σχεδόν τρία εκατομμύρια ανέργους και τα είκοσι έξι εκατομμύρια μισθωτούς ή αυτοαπασχολούμενους που φοβούνται να ενταχθούν στις τάξεις των ανέργων, καθώς και έναν απροσδιόριστο αριθμό περιθωριοποιημένων ανθρώπων που δεν εμφανίζονται στις στατιστικές επειδή έχουν αποκλειστεί από το σύστημα.
Η ευρωπαϊκή κοινοβουλευτική δημοκρατία έχει μετατραπεί ταχύτατα, από το ξέσπασμα της ύφεσης (το 2007), σε μια «εθνικά άχρηστη», αυταρχική και μαφιόζικη κομματοκρατία, στην οποία κυριαρχεί αυτή η απάτριδα καπιταλιστική άρχουσα τάξη, η οποία βρίσκεται στην υπηρεσία της διεθνούς οικονομίας και των πολυεθνικών: η τάξη των επιχειρήσεων. Παρατηρείται μια βαθιά και εκτεταμένη...

Από τον Βαγγέλη Ρηγόπουλο
Πανστρατιά των εργαζομένων του Βόλου στη Λάρισα, για κοινό εορτασμό της Πρωτομαγιάς, συνέβη το 1910. Εκείνη τη χρονιά γιορτάστηκε για πρώτη φορά και η Γιορτή των Ανθέων [1]. Με το πρωινό τρένο κατέφθασαν σύσσωμο το Διοικητικό Συμβούλιο του Εργατικού Κέντρου Βόλου, πολλοί εργαζόμενοι και η άνω των 30 μελών χορωδία τους. Οι εκδρομείς φιλοξενήθηκαν στο καφενείο του Μαλάκη [2] στην Κεντρική πλατεία. Η εκδρομή εκείνη απέβη σημαντική. Το 1908 είχε ιδρυθεί το Εργατικό Κέντρο Βόλου και η συνεργασία εργατικών συνδικάτων των δύο πόλεων απέδωσε την ίδρυση του Εργατικού Κέντρου Λάρισας τον Σεπτέμβριο του 1910 [3].
...
Στις 13 του περασμένου Ιουνίου συμπληρώθηκαν 77 χρόνια από το θάνατο του ελευθεριακού Ramon González Sanmartí (1920-1948).
Στις 26 Μαΐου -άλλες πηγές αναφέρουν (λανθασμένα) την 25η Ιουνίου- του 1920 γεννήθηκε στο Granollers (Vallès Oriental, στην Καταλονία) ο Ramon González Sanmartí -αναφέρεται μερικές φορές λανθασμένα ως Sanmartín- επίσης γνωστός και ως El Nano de Granollers ή Salvador Soler Santamaría. Οι γονείς του ονομάζονταν Jesus González, -δημοσιογράφος στο επάγγελμα- και Maria Sanmartí Ramon.
Το 1933, όταν ήταν ακόμη μαθητευόμενος, εντάχθηκε στην Εθνική Εργατική Συνομοσπονδία (CNT). Τα χρόνια αυτά εργάστηκε στο εργοστάσιο βαμβακερών υφασμάτων της Roca Umbert de Granollers.
Κατά τη διάρκεια...
Στο κτήριο της Ελληνικής κοινότητας της Μελβούρνης στις 18/07/2019
Με τον Ελευθεριακό στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Πέρασμα, 22/01/2018

