Η αναρχική πρακτική έχει γενικά ακολουθήσει μια αδιαφορία για την παγκόσμια πολιτική και τους τρόπους με τους οποίους αυτές υπονομεύουν τη δυνατότητα των αναρχικών ιδεών.
Υπάρχουν μια σειρά από λόγοι για τους οποίους έχει προκύψει αυτή η κατάσταση και θα πρέπει να επιστρέψουμε στις απαρχές της αναρχικής σκέψης για να δούμε αν μπορούμε να βγάλουμε νόημα ειδικά στο σύγχρονο πλαίσιο.
Το σχίσμα μεταξύ του επαναστατικού συντηρητισμού του Προυντόν και του επαναστατικού πανσλαβισμού του Μπακούνιν μπορεί να μας βοηθήσει να σκεφτούμε πώς θα μπορούσαμε να εξετάσουμε το «διεθνές» με μεγαλύτερη επιτήδευση σε σχέση με την αναρχική πρακτική. Βέβαια, η θέση του Μπακούνιν έχει αντέξει στη δοκιμασία του χρόνου μέσα στο αναρχικό κίνημα, αλλά πιστεύω ότι σήμερα αυτήό είναι μια ατυχής και αντιπαραγωγική κατάσταση πραγμάτων.
Ο διεθνισμός είναι βασικός για τον αναρχισμό όχι μόνο ως ηθική αξία, αλλά και ως ζωτική έννοια όσον αφορά τον καθημερινό αγώνα. Καθώς ο καπιταλισμός είναι ένα διεθνές σύστημα, ο αγώνας κατά του καπιταλισμού μπορεί επίσης να είναι μόνο διεθνής. Η διαίρεση των εργαζομένων σε εθνικά σύνορα υπονομεύει τελικά την απελευθέρωση. Τα οφέλη που μπορεί να λαμβάνουν οι εργαζόμενοι ενός συγκεκριμένου ιμπεριαλιστικού εθνικού κράτους συχνά έρχονται σε βάρος των εργαζομένων σε άλλες χώρες.
Όσο περισσότερο μεγαλώνει η διαίρεση μεταξύ των εθνών, τόσο πιο διχασμένο γίνεται το εργατικό κίνημα και τόσο πιο αδύναμοι γίνονται ακόμη και οι εργάτες των ιμπεριαλιστικών εθνών στο να επιβάλουν τη δύναμή τους στο καπιταλιστικό σύστημα. Ως εκ τούτου, είναι ζωτικής σημασίας οι αναρχικοί να επιδιώξουν να αποσαφηνίσουν τη σημασία του διεθνισμού στους εργατικούς αγώνες.
Επιπλέον, ο εθνικισμός θυσιάζει τους εργάτες στις πολεμικές προσπάθειες των ανταγωνιστών καπιταλιστών. Από την αντίθεση στη θυσία των εργατών για χάρη των κερδών, ο αναρχικός αντιμιλιταρισμός γίνεται ένα σημαντικό σημείο αγωνιστικής δράσης. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να απαρνηθούμε τη βίαιη πρακτική όταν αυτή λειτουργεί προς την κατεύθυνση των δικών μας σκοπών, αλλά μάλλον να σταθούμε απέναντι στο στρατό των εθνικών κρατών και των καπιταλιστικών τους τάξεων. Για τους εργαζόμενους στις ιμπεριαλιστικές χώρες αυτό σημαίνει ότι κατά τη διάρκεια του αγώνα μιας ιμπεριαλιστικής αστικής τάξης εναντίον μιας άλλης οι εργάτες αυτής της χώρας θα αγωνιστούν για να δουν το δικό τους έθνος να αποτυγχάνει στις ιμπεριαλιστικές κατακτήσεις του. Θα πρέπει να αγωνιστούν ενάντια στη θυσία εργατικών ζωών για την καταπίεση και την κατοχή ενός άλλου έθνους, στοχεύοντας να μετατρέψουν τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο σε ταξικό πόλεμο.
Όταν πρόκειται για ζητήματα αντιιμπεριαλισμού, οι αναρχικοί κομμουνιστές πρέπει να προσπαθούν να αποφεύγουν τα υπεραριστερά λάθη άλλων αναρχικών σχολών. Υπάρχει μια παγίδα όπου κάποιοι αναρχικοί και επαναστάτες σοσιαλιστές εξισώνουν όλους τους εθνικοαπελευθερωτικούς αγώνες με τον αστικό εθνικισμό. Σίγουρα, από τη μία πλευρά, οι εθνικοαπελευθερωτικοί αγώνες περιλαμβάνουν αναπόφευκτα αστικά και μικροαστικά στοιχεία, μιας και ο συγκεκριμένος αγώνας κινητοποιεί αναγκαστικά όλες τις τάξεις. Αλλά θα ήταν εγκληματικό για τους αναρχικούς να προτείνουν στους εργάτες ενός συγκεκριμένα καταπιεσμένου έθνους να απέχουν από έναν εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα με το σκεπτικό ότι πέφτουν στην παγίδα του «εθνικισμού».
Το πραγματικό ζήτημα είναι αυτό της στρατηγικής συμμετοχής. Οι αναρχικοί κομμουνιστές υποστηρίζουν ότι οι εργάτες αποτελούν τη συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων σε κάθε καταπιεσμένο έθνος και είναι αυτοί που μπορούν να αναλάβουν τον αγώνα σε ανεξάρτητη βάση. Αυτό δεν καθιστά αναγκαία την υπαγωγή στο σχέδιο της αστικής εθνικής οικοδόμησης, ούτε αντιτίθεται στη δυνατότητα σύναψης συμμαχιών με επαναστατικούς ηττοπαθείς εργάτες στις ιμπεριαλιστικές χώρες.
Αλλά η αποχή των αναρχικών και των επαναστατών σοσιαλιστών από τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα κάνει το αστικό περιεχόμενο αυτού του αγώνα πιο αναπόφευκτο. Οι αναρχικοί πρέπει να συμμετέχουν, να κερδίσουν ανθρώπους στο πρόγραμμά τους και να ωθήσουν την εθνική απελευθέρωση ακόμα πιο μακριά, προς μια διεθνιστική, σοσιαλιστική επανάσταση.
Η σημασία του διεθνισμού είναι ζωτικής σημασίας ακόμα και κατά την επαναστατική περίοδο. Όταν οποιαδήποτε περιοχή αρχίζει να περνάει μέσα από μια επαναστατική διαδικασία, αναπόφευκτα θα απομονωθεί και θα δεχτεί επιθέσεις από αστικές δυνάμεις. Ανεξάρτητα από τα αγνά ιδανικά των επαναστατών, οι υλικές συνθήκες θα υπαγορεύσουν το εφικτό. Η παρατεταμένη απομόνωση καθιστά τον εκφυλισμό αναπόφευκτο. Η δύναμη του διεθνούς επαναστατικού κινήματος θα είναι θεμελιώδης για την προστασία, την υπεράσπιση και την επέκταση κάθε πιθανής επαναστατικής κατάστασης.
Όσο πιο διεθνιστική είναι η οργάνωση πριν από την επαναστατική ρήξη, τόσο πιο πιθανό είναι η επανάσταση να είναι διεθνιστική στο περιεχόμενό της.
Ούτε Θεός Ούτε Αφέντης
