Ένα περισπούδαστο άρθρο του κ. Amorós δημοσιεύτηκε στις 2 Σεπτεμβρίου 2024 στην ιστοσελίδα Alasbarricadas και στις 28 Οκτωβρίου τουμ ίδιου χρόνου στην Portal Libertario OACA.
Η φράση ότι αναρχισμός είναι αυτό που σκέφτονται και κάνουν οι αναρχικοί τον τοποθετεί στον τιμητικό κατάλογο των θεωρητικών και πολιτικών επιστημόνων του πιο ανόητου συγχρωτισμού, διότι αυτή η ταυτολογία δεν εξηγεί τίποτα.
Ας του δώσουν δίπλωμα πολυλογίας και μετάλλιο ανοησίας. Από την άλλη πλευρά, και αυτό είναι το πιο σοβαρό, το ιερό και ευρωκεντρικό δόγμα της εξαφάνισης του προλεταριάτου τον τοποθετεί στην άλλη πλευρά του οδοφράγματος.
Το προλεταριάτο δεν είναι ένα πράγμα, δεν είναι μια ταυτότητα, δεν είναι μια κουλτούρα, δεν είναι μια στατιστική συλλογικότητα που έχει τα δικά της ταξικά συμφέροντα να υπερασπιστεί. Το προλεταριάτο συγκροτείται ως τάξη μέσα από μια διαδικασία ανάπτυξης και σχηματισμού που λαμβάνει χώρα μόνο στην ταξική πάλη.
Το προλεταριάτο, που στον προηγμένο καπιταλισμό περιορίζεται στην ιδιότητα του παραγωγού και του καταναλωτή, γίνεται μια παθητική κοινωνική κατηγορία, χωρίς δική του συνείδηση- είναι μια τάξη για το κεφάλαιο, υποταγμένη στην καπιταλιστική ιδεολογία. Δεν είναι τίποτα, δεν επιδιώκει τίποτα, δεν μπορεί να κάνει τίποτα.
Μόνο με την εντατικοποίηση και την όξυνση της ταξικής πάλης αναδύεται ως τάξη και αποκτά επίγνωση της εκμετάλλευσης και της κυριαρχίας που υφίσταται στον καπιταλισμό και, στην ίδια τη διαδικασία αυτού του ταξικού πολέμου, εκδηλώνεται ως αυτόνομη τάξη και συγκροτείται ως ανταγωνιστικό προλεταριάτο που αντιμετωπίζει τον καπιταλισμό, ως κοινότητα αγώνα. Με απόλυτη αντιπαράθεση μέχρι θανάτου, χωρίς δυνατότητες ή φιλοδοξίες για μεταρρύθμιση ή διαχείριση ενός συστήματος που είναι πλέον παρωχημένο, εγκληματικό και ξεπερασμένο.
Αυτή η έννοια της τάξης ως «κάτι που συμβαίνει», που βλασταίνει και ανθίζει από το έδαφος των εκμεταλλευόμενων και καταπιεσμένων, είναι το κλειδί. Η τάξη δεν αναφέρεται σε κάτι που οι άνθρωποι είναι, αλλά σε κάτι που κάνουν. Και μόλις καταλάβουμε ότι η τάξη είναι ο καρπός της δράσης, τότε μπορούμε να καταλάβουμε ότι κάθε προσπάθεια να κατασκευάσουμε μια υπαρξιακή ή πολιτισμική και ιδεολογική έννοια της τάξης είναι λανθασμένη και καταδικασμένη σε αποτυχία.
Η τάξη δεν είναι μια στατική, σταθερή ή μόνιμη έννοια- είναι δυναμική, ρευστή και διαλεκτική. Η τάξη εκδηλώνεται και αναγνωρίζεται μόνο στις σύντομες περιόδους που η ταξική πάλη φτάνει στην κορύφωσή της.
Το προλεταριάτο ορίζεται ως η κοινωνική τάξη που δεν έχει καμιά ιδιοκτησία και η οποία, για να επιβιώσει, πρέπει να πουλήσει την εργατική της δύναμη έναντι μισθού. Το προλεταριάτο περιλαμβάνει, είτε το γνωρίζουμε είτε όχι, τους μισθωτούς, τους άνεργους, τους επισφαλείς, τους μετανάστες. Στο γαλλικό κράτος το προλεταριάτο περιλαμβάνει τα σχεδόν τρία εκατομμύρια ανέργους και τα είκοσι έξι εκατομμύρια μισθωτούς ή αυτοαπασχολούμενους που φοβούνται να ενταχθούν στις τάξεις των ανέργων, καθώς και έναν απροσδιόριστο αριθμό περιθωριοποιημένων ανθρώπων που δεν εμφανίζονται στις στατιστικές επειδή έχουν αποκλειστεί από το σύστημα.
Η ευρωπαϊκή κοινοβουλευτική δημοκρατία έχει μετατραπεί ταχύτατα, από το ξέσπασμα της ύφεσης (το 2007), σε μια «εθνικά άχρηστη», αυταρχική και μαφιόζικη κομματοκρατία, στην οποία κυριαρχεί αυτή η απάτριδα καπιταλιστική άρχουσα τάξη, η οποία βρίσκεται στην υπηρεσία της διεθνούς οικονομίας και των πολυεθνικών: η τάξη των επιχειρήσεων. Παρατηρείται μια βαθιά και εκτεταμένη προλεταριοποίηση των μεσαίων τάξεων, μια μαζικοποίηση του προλεταριάτου και η βίαιη και κατά διαστήματα εκρηκτική εμφάνιση συλλογικοτήτων, προαστίων και περιθωριοποιημένων κοινοτήτων, αντισυστημικών - όχι τόσο για λόγους πεποίθησης, αλλά εξαιτίας του αποκλεισμού. Τα εθνικά κράτη καθίστανται απαρχαιωμένα - αλλά εξακολουθούν να είναι απαραίτητα, ως εγγυητές της δημόσιας τάξης και της ένοπλης υπεράσπισης της εκμετάλλευσης- όργανα αυτής της κυρίαρχης καπιταλιστικής τάξης, παγκόσμιας εμβέλειας και συμφερόντων. Η μορφή διακυβέρνησής τους είναι ο δημοκρατικός ολοκληρωτισμός: μια δημοκρατία που περιορίζεται στην ελάχιστη έκφραση της λεγόμενης καθολικής ψηφοφορίας κάθε λίγα χρόνια, για την επιλογή μεταξύ κακών ή χειρότερων εκπροσώπων του κεφαλαίου, χωρίς καμία δυνατότητα παρέμβασης ή απόφασης στην κοινωνική ή πολιτική ζωή.
Τα προάστια μετατρέπονται σε γκέτο των αποκλεισμένων από το σύστημα, τα οποία το κράτος προσπαθεί να απομονώσει μεταξύ τους, παραδίδοντας την επικράτειά τους σε συμμορίες, ναρκωτικά, μαφίες, σχολεία, κοινωνικούς λειτουργούς, ΜΚΟ, φυλακές, στρατό και αστυνομία, έτσι ώστε όλοι μαζί να επιβάλλουν τον έλεγχο και/ή την οικονομική, πολιτική, κοινωνική, ηθική ιδεολογία -αν χρειαστεί και μέσω της φυσικής θυσίας- με ακριβή και συγκεκριμένο στόχο την απενεργοποίηση του επαναστατικού τους δυναμικού, προσπαθώντας να μετατρέψουν αυτά τα προάστια σε κυψέλες ζωντανών νεκρών, στους οποίους οι κρατικοί θεσμοί έχουν κηρύξει έναν ολοκληρωτικό πόλεμο εξόντωσης και εξολόθρευσης.
Η ταξική πάλη
Η ταξική πάλη δεν είναι μόνο η αναπόφευκτη δυνατότητα αντίστασης και επιβίωσης απέναντι στις άγριες και σαδιστικές επιθέσεις του κεφαλαίου, αλλά και ο απεριόριστος τρόπος για να βρεθεί μια οριστική επαναστατική λύση στην τελική φάση του καπιταλιστικού συστήματος, σήμερα παρωχημένου και εγκληματικού, που πιστεύει επίσης ότι είναι ατιμώρητο και αιώνιο. Ταξική πάλη ή απεριόριστη εκμετάλλευση - ιδού το δίλημμα, ιδίου η απόφαση για τη ζωή του καθενός που βρίσκεται στη μισθωτή σκλαβιά και στο χείλος της περιθωριοποίησης.
Δεν είναι μόνο οι αναρχικοί, κύριε Amorós, είναι ο ταξικός πόλεμος του προλεταριάτου, κύριε μελετητή. Είναι ο παλιός τυφλοπόντικας, που εμφανίζεται και εξαφανίζεται από τη σκηνή, σκάβοντας ακατάπαυστα το τούνελ του κάτω από έναν ξεπερασμένο, εγκληματικό και παρωχημένο κόσμο. Δεν είναι πλέον ζήτημα κατανόησης του κόσμου από το ένα ή το άλλο δόγμα ή ιδεολογία- είναι ζήτημα αλλαγής του.
Μόνο οι αναρχικοί που παίρνουν μέρος σε αυτόν τον αγώνα είναι σημαντικοί. Οι φιλόσοφοι εκείνοι, αναρχοειδείς ή μη, που θαμπώνονται από την ενατένιση του ομφαλού τους ή αρνούνται την ύπαρξη του προλεταριάτου, βρίσκονται στην άλλη πλευρά του οδοφράγματος.
Agustín Guillamón
[1]Το πρωτότυπο άρθρο δημοσιεύτηκε αρχικά στο Alasbarricadas: https://alasbarricadas.org/noticias/node/56439 ︎
Εμείς το πήραμε από εδώ: https://www.regeneracionlibertaria.org/2025/04/03/que-es-el-proletariado/?fbclid=IwY2xjawJbxPpleHRuA2FlbQIxMAABHTCFhRKf0kb8JM72znIRPYCXWFgF7Zg4ZU_fHIWOh59mtbvCJk1L_jTiwQ_aem__qaD8yNWXkWVYb8MwzNqBQ Απόδοση: Ούτε Θεός Ούτε Αφέντης.
