
Ο κομμουνισμός είναι ο στόχος μας, το τελικό σημείο της διαδικασίας που καταστρέφει τον καπιταλισμό. Σημαίνει την κατάργηση των ταξικών διακρίσεων, της μισθωτής εργασίας και του κράτους. Ο κομμουνισμός αφορά τη μεταμόρφωση ολόκληρης της δομής της κοινωνικής ζωής, την πλήρη κατάργηση του καπιταλιστικού συστήματος.
Ο καπιταλισμός δεν είναι απλώς ένα οικονομικό σύστημα. Είναι ένα σύστημα κοινωνικού ελέγχου που φτάνει σε κάθε πτυχή της ζωής. Ελέγχει τον χρόνο, την εργασία και την επιβίωση μέσω των αγορών, των μισθών και του εξαναγκασμού. Κάτω από τον καπιταλισμό, οι άνθρωποι πρέπει να πουλήσουν την ικανότητά τους να εργάζονται για να ζήσουν. Κάτω από τον κομμουνισμό, θα αναδιαρθρώσουμε τη ζωή γύρω από την αλληλεγγύη, την αυτοδιάθεση και τη συλλογική πρόσβαση σε ό,τι χρειαζόμαστε για να ζήσουμε και να ευημερήσουμε.
Στον καπιταλισμό, τα πράγματα παράγονται ως εμπορεύματα που πωλούνται με σκοπό το κέρδος. Ένας καπιταλιστής δεν κατασκευάζει μια καρέκλα επειδή οι άνθρωποι χρειάζονται να καθίσουν, αλλά επειδή μπορεί να πωληθεί για να βγάλει χρήματα. Σήμερα, τα πάντα έχουν εμπορευματοποιηθεί – το φαγητό μας, τα σπίτια μας, ακόμη και η κοινωνική μας ζωή.
Ο κομμουνισμός καταργεί την παραγωγή εμπορευμάτων με σκοπό το κέρδος και την αντικαθιστά με την παραγωγή για τις ανθρώπινες ανάγκες. Οι αποφάσεις για το τι και πώς θα παραχθεί δεν θα καθορίζονται πλέον από την επιδίωξη του ατομικού πλούτου, αλλά θα λαμβάνονται συλλογικά από όλους τους εργαζόμενους προς το συμφέρον της ευημερίας όλων.
Ο κομμουνισμός καταργεί επίσης την υποχρεωτική εργασία που είναι ενσωματωμένη στον καπιταλισμό. Κάτω από τον καπιταλισμό, δεν έχουμε άλλη επιλογή από το να πουλάμε την εργασία μας στους εργοδότες, αλλιώς θα αντιμετωπίσουμε την πείνα, την έλλειψη στέγης και τη φτώχεια. Στον κομμουνισμό, η παραγωγή προγραμματίζεται με βάση τις ανθρώπινες ανάγκες και όχι το κέρδος, οπότε η εργασία γίνεται ελεύθερη επιλογή – μια συμβολή στο κοινωνικό σύνολο και όχι προϋπόθεση για την επιβίωση.
Αυτό δεν είναι μια ουτοπική φαντασίωση. Αντικατοπτρίζει μια βασική αλήθεια: ήδη κάνουμε τη δουλειά που κρατά την κοινωνία σε λειτουργία. Οικοδομούμε και συντηρούμε τα πάντα – όμως δεν ελέγχουμε τίποτα από αυτά. Ο καπιταλισμός εξαρτάται από την εργασία μας, αλλά μας αποκλείει από την εξουσία. Στο πλαίσιο του κομμουνισμού, ανακτούμε αυτόν τον έλεγχο και αποφασίζουμε οι ίδιοι τι δουλειά θα γίνει. Τέρμα τα πολυτελή διαμερίσματα, ενώ άλλοι κοιμούνται έξω. Όχι πια σπατάλη εργασίας για την παραγωγή σκουπιδιών, ενώ οι πραγματικές ανάγκες παραμένουν ανεκπλήρωτες. Αντ' αυτού, ασχολούμαστε με την απαραίτητη εργασία, που μοιραζόμαστε και σχεδιάζουμε μαζί.
Ο κομμουνισμός δεν είναι ένα παιδικό όνειρο όπου όλοι γίνονται ευγενικοί, γενναιόδωροι και σοφοί. Δεν εξαρτάται από κάποια ιδανική ανθρώπινη φύση. Θα περιλαμβάνει μέσους ανθρώπους που κάνουν μέσες ανθρώπινες πράξεις: κουράζονται, κάνουν λάθη, είναι εγωιστές. Αυτό είναι εντάξει. Ο κομμουνισμός δεν απαιτεί ηθικά τέλειους ανθρώπους. Το θέμα είναι να οικοδομήσουμε συστήματα που δεν βασίζονται στην κυριαρχία, τον εξαναγκασμό ή το κέρδος για να συνεχίσουν να λειτουργούν.
Οι άνθρωποι διαμορφώνονται από τα συστήματα στα οποία ζουν. Ο καπιταλισμός μας εκπαιδεύει να ανταγωνιζόμαστε, να συσσωρεύουμε και να αντιμετωπίζουμε ο ένας τον άλλον ως απειλή ή εμπόδιο. Μας απομονώνει και στη συνέχεια μας πουλάει τη...

Την παραμονή της 30ής Σεπτεμβρίου 1965, το Κομμουνιστικό Κόμμα Ινδονησίας ήταν ένα από τα μεγαλύτερα στον κόσμο - 25 εκατομμύρια άνθρωποι συμμετείχαν σε μαζικές οργανώσεις που ήταν συνδεδεμένες με το Κομμουνιστικό Κόμμα. Δώδεκα μήνες αργότερα, είχε σχεδόν καταστραφεί.
Το 1965-66, ο ινδονησιακός στρατός ξεκίνησε τη μαζική εξόντωση ενός λαϊκού κινήματος. Αν τα θύματα ήταν μια θρησκευτική ή φυλετική ομάδα, θα ονομαζόταν γενοκτονία. Ένα εκατομμύριο κομμουνιστές, συνδικαλιστές, γυναίκες οργανώτριες και μειονοτικές ομάδες σφαγιάστηκαν. Αυτή ήταν μια μαζική σφαγή που επευφημήθηκε, ενθαρρύνθηκε και υποστηρίχθηκε από τις Ηνωμένες Πολιτείες, το Ηνωμένο Βασίλειο και την Αυστραλία. Για να κατανοήσουμε το γιατί, πρέπει να...

On Sunday, 31 August, various far-right nationalist groups ranging from conspiracy theorists and “sovereign citizens” to the openly neo-Nazi National Socialist Network (NSN) staged coordinated rallies across Australia under the banner of March for Australia. Rallying around a central demand of ending “mass immigration”, the size of these demonstrations caught much of the left unprepared. Organisers had claimed they could mobilise tens of thousands in response to the mass Palestine solidarity demonstrations, and they succeeded.
Counter-protests were chaotic, small and unable to seriously disrupt the far right’s momentum. This raises urgent questions. Where did the success of March for...
Στο κτήριο της Ελληνικής κοινότητας της Μελβούρνης στις 18/07/2019
Με τον Ελευθεριακό στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Πέρασμα, 22/01/2018

