Λεπτομέρειες

ngnm

Ιστορία Διεθνούς Αναρχικού Κινήματος

08 Οκτωβρίου 2025

Maria Lidia and Martin Veith*

Σχεδόν από καμία άλλη ευρωπαϊκή χώρα δεν γνωρίζουμε τόσο λίγα για το αναρχικό και αναρχοσυνδικαλιστικό κίνημα όσο η Ρουμανία. Αν και συνορεύει με τη Βουλγαρία, όπου το κίνημα έγινε ένα από τα πιο διαδεδομένα, πολυάριθμα και μακροχρόνια κοινωνικά κινήματα μέχρι εκείνη την εποχή – κηρύχθηκε παράνομο και τελικά εξαλείφθηκε από τους κομμουνιστές – η επιρροή του αναρχισμού ήταν πάντα μικρή στη Ρουμανία.

Μέχρι σήμερα, μελέτες έχουν δείξει ότι το αναρχοσυνδικαλιστικό κίνημα έφτασε στο αποκορύφωμα της ανάπτυξής του μεταξύ 1907 και 1916. Ειδικά σε βιομηχανικές πόλεις όπως το Πλοέστι, το Γκαλάτσι και η Μπράιλα, η πλειονότητα των εργατών οργανώθηκε με βάση τις επαναστατικές συνδικαλιστικές αρχές, εξέδωσε αναρχοσυνδικαλιστικά περιοδικά και αγωνίστηκε για τη βελτίωση των συνθηκών ζωής και εργασίας μέσω άμεσης δράσης. Επιπλέον, έχει αποδειχθεί ότι υπήρχαν προηγουμένως ξεκάθαρα αναρχικοί κύκλοι σε πόλεις όπως το Ιάσιο και το Βουκουρέστι, συχνά στο πλαίσιο του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος.

Μια γενική εικόνα της ανόδου του ρουμανικού αναρχισμού προσφέρεται από τη ζωή και τα απομνημονεύματα του Zamfir C. Arbure “Temniţă şi exil” (Φυλάκιση και Εξορία).

Ο Arbure (που σε ορισμένα κείμενα αναφέρεται ως Arbore, αλλά είναι επίσης γνωστός με το ψευδώνυμο Ralli) γεννήθηκε στις 14 Νοεμβρίου 1848 στο Cernăuţi (Τσερνάουτσι - τότε ανήκε στην Αυστροουγγαρία, σήμερα στην Ουκρανία) σε μια εύπορη οικογένεια. Σε ηλικία 17 ετών, οι σπουδές του τον οδήγησαν στη Μόσχα, την πρωτεύουσα της δεσποτικής Ρωσίας. Μαζί με άλλους φοιτητές, συνελήφθη μετά από μια μαζική επιδρομή που ακολούθησε μια αποτυχημένη απόπειρα δολοφονίας του τσάρου, παρά το γεγονός ότι δεν ήταν πολιτικά ενεργός. Στη φυλακή ασχολήθηκε με την πολιτική και στις αναμνήσεις του περιγράφει αυτή την αλλαγή, καθώς και την καταθλιπτική πραγματικότητα της τσαρικής Ρωσίας και την πανταχού παρουσία της μυστικής αστυνομίας.

Ο Zamfir Arbure εντάχθηκε στο κοινωνικό-επαναστατικό κίνημα των ναρόντνικων, το οποίο καθοδηγούσε έναν ένοπλο αγώνα κατά του τσαρικού καθεστώτος και των κυβερνητών του, με κόστος πολλές ανθρώπινες ζωές. Γνώρισε τον Σεργκέι Νετσάεφ και αργότερα τον Αλεξάντερ Χέρτσεν (Alexander Herzen). Ως αποτέλεσμα της πίεσης που του άσκησαν οι ρωσικές αρχές, ο Zamfir μετακόμισε στη Ζυρίχη το 1870 και στη συνέχεια στη Γενεύη, όπου έγινε ενεργός συνεργάτης του Μιχαήλ Μπακούνιν. Γνώρισε και συνεργάστηκε με τον Ελιζέ Ρεκλούς και τον Πιοτρ Κροπότκιν. Ο Ralli, όπως ήταν γνωστός στη Γενεύη, διηύθυνε έναν εκδοτικό οίκο, εξέδιδε κοινωνικοεπαναστατικά και αναρχικά κείμενα και τα διένειμε. Το 1875 ο Arbure εξέδωσε το πρώτο τεύχος του “Rabotnik” (Ο Εργάτης), την πρώτη ρωσική σοσιαλιστική-επαναστατική έκδοση σε μορφή εφημερίδας.

Μεταξύ άλλων, έγραψε ένα βιβλίο για την Κομμούνα του Παρισιού και ταυτόχρονα συμμετείχε ενεργά στην οργάνωση του κινήματος. Ήταν μέλος της Πρώτης Διεθνούς, υποστηρικτής του αναρχικού κινήματος και μέλος της Ομοσπονδίας Jura. Μαζί με τον Ιταλό αναρχικό Errico Malatesta μετέφρασε μια επιστολή του Μπακούνιν στα ισπανικά και σκόπευε να συμμετάσχει μαζί του στην ισπανική επανάσταση. Ωστόσο, αυτό δεν συνέβη. Με την πάροδο του χρόνου, η σχέση του με τον Μπακούνιν ψύχρανε. Από την άλλη πλευρά, παρέμεινε σε επαφή με τον Ρεκλούς όλη του τη ζωή. Λίγο πριν από το θάνατό του το 1905, ο Ρεκλούς τον επισκέφθηκε στο Βουκουρέστι, όπου τελικά...

Περισσότερα …