
Έμμα Γκόλντμαν, Αναρχισμός και άλλα δοκίμια (3η αναθεωρημένη έκδοση, Νέα Υόρκη, Mother Earth Publishing Association, 1917)
Η εμπειρία έχει φθάσει να θεωρείται το καλύτερο σχολείο της ζωής. Ο άντρας ή η γυναίκα που δεν παίρνει ζωτικά μαθήματα από αυτό το σχολείο, θεωρείται πράγματι ανόητος. Είναι αληθινά παράξενο ότι, μολονότι οι οργανωμένοι θεσμοί εξακολουθούν να διαπράττουν σφάλματα, μολονότι δεν μαθαίνουν απο την εμπειρία της ζωής, συναινούμε τελικά σε αυτούς.
Κάποτε ζούσε και εργαζόταν στη Βαρκελώνη ένας άντρας που ονομαζόταν Φρανσίσκο Φερρέρ. Ήταν δάσκαλος γνωστός και αγαπητός στο λαό του. Έξω από τα σύνορα της Ισπανίας μόνο λίγοι μορφωμένοι άνθρωποι γνώριζαν το έργο του Φερρέρ. Για τον υπόλοιπο κόσμο αυτός ο δάσκαλος ήταν σε μεγάλο βαθμό ανύπαρκτος.
Την 1η Σεπτέμβρη του 1909, η Ισπανική κυβέρνηση - κατ’εντολή της Καθολικής Εκκλησίας - συνέλαβε τον Φρανσίσκο Φερρέρ. Στις 13 Οκτώβρη, μετά από μια δίκη-παρωδία, τον έκλεισε στη φυλακή του φρουρίου Montjuich και τον εκτέλεσε μπροστά στον φρικτό τοίχο των αναστεναγμών. Στιγμιαία, ο σκοτεινός δάσκαλος έγινε μια παγκόσμια φιγούρα, συμβολίζοντας τη φλογερή αγανάκτηση και οργή του πολιτισμένου κόσμου ενάντια στον έξαλλο δολοφόνο.
Ο θάνατος του Φρανσίσκο Φερρέρ δεν ήταν το πρώτο έγκλημα της Ισπανικής Κυβέρνησης και της Καθολικής Εκκλησίας. Η ιστορία αυτών των θεσμών είναι ένας χείμαρρος φωτιάς και αίματος. Ακόμη δεν έχουν μάθει από την εμπειρία τους, ακόμη δεν έχουν καταφέρει να συνειδητοποιήσουν ότι κάθε δολοφονία της Εκκλησίας και του Κράτους γιγαντώνει διαρκώς την κοινωνική οργή που μια μέρα θα απελευθερώσει την ανθρωπότητα από τον θανάσιμο εναγκαλισμό τους.
Ο Φρανσίσκο Φερρέρ γεννήθηκε το 1859 από φτωχούς γονείς. Ήταν Καθολικοί και κατά συνέπεια ήλπιζαν να αναθρέψουν το γιο τους με την ίδια πίστη. Δεν γνώριζαν ότι το παιδί τους επρόκειτο να γίνει ο προάγγελος μιας μεγάλης αλήθειας, ότι ο νους του θα αρνούνταν να ακολουθήσει την πεπατημένη. Από πολύ μικρή ηλικία, ο Φερρέρ άρχισε να εξετάζει κριτικά την πίστη των γονιών του. Ήθελε να μάθει πώς ήταν δυνατόν ο Θεός που περιβάλλονταν με καλοσύνη και αγάπη να παραμορφώνει τα όνειρα ενός αθώου παιδιού με τον φόβο και το δέος των βασανιστηρίων, του πόνου, της κόλασης. Έχοντας ένα πολύ ζωντανό και ερευνητικό πνεύμα δεν άργησε να ανακαλύψει τη φρίκη αυτού του μαύρου τέρατος, της Καθολικής Εκκλησίας. Δεν ήθελε να έχει καμια σχέση με αυτήν.
Ο Φρανσίσκο Φερρέρ δεν ήταν απλώς ένας σκεπτικιστής, ένας ερευνητής της αλήθειας, ήταν επίσης ένας αντάρτης. Θα εξεγειρόταν από αγανάκτηση ενάντια στο σιδηρούν καθεστώς της χώρας του και, όταν μια ομάδα ανταρτών με επικεφαλής τον στρατηγό Villacampa εμπνεόμενοι απο το δημοκρατικό ιδεώδες επιτέθηκαν ενάντια σε αυτό το καθεστώς, κανένας δεν ήταν πιο ένθερμος υποστηρικτής τους από τον νεαρό Φρανσίσκο Φερρέρ. Ελπίζω κανείς να μη συγχέει αυτό το δημοκρατικό ιδεώδες με το Ρεπουμπλικανισμό. Όποια πολιτική διαφορά κι αν έχω ως Αναρχική με τους Ρεπουμπλικάνους των Λατινικών χωρών, γνωρίζω ότι δεν έχουν καμία σχέση με το διεφθαρμένο κι αντιδραστικό κόμμα το οποίο στην Αμερική καταστρέφει κάθε ίχνος ελευθερίας και δικαιοσύνης. Πρέπει να φέρουμε στο νου μας τους Ματσίνι και Γκαριμπάλντι και άλλους για να συνειδητοποιήσουμε ότι το εγχείρημά τους κατευθυνόταν όχι απλώς ενάντια στο δεσποτισμό...

Ένα περισπούδαστο άρθρο του κ. Amorós δημοσιεύτηκε στις 2 Σεπτεμβρίου 2024 στην ιστοσελίδα Alasbarricadas και στις 28 Οκτωβρίου τουμ ίδιου χρόνου στην Portal Libertario OACA.
Η φράση ότι αναρχισμός είναι αυτό που σκέφτονται και κάνουν οι αναρχικοί τον τοποθετεί στον τιμητικό κατάλογο των θεωρητικών και πολιτικών επιστημόνων του πιο ανόητου συγχρωτισμού, διότι αυτή η ταυτολογία δεν εξηγεί τίποτα.
Ας του δώσουν δίπλωμα πολυλογίας και μετάλλιο ανοησίας. Από την άλλη πλευρά, και αυτό είναι το πιο σοβαρό, το ιερό και ευρωκεντρικό δόγμα της εξαφάνισης του προλεταριάτου τον τοποθετεί στην άλλη πλευρά του οδοφράγματος.
Το προλεταριάτο δεν είναι ένα πράγμα, δεν...

Σημείωμα Μεταφραστή*: Μια ενδιαφέρουσα ανάλυση από το Anarchist Union Journal μια Καναδική / Βορειοαμερικανική (ΗΠΑ) αναρχοσυνδικαλιστική έκδοση, στην οποία αναπτύσσεται μια αναρχική -αντικρατική προσέγγιση πάνω στο φλέγον ζήτημα. Πρόκειται σύμφωνα με τους ίδιους «μια αναρχική ανάλυση της κατοχής στην Παλαιστίνη και μια οπτική για το πώς θα μπορούσε να μοιάζει μια αναρχική μη κρατική λύση. Το κείμενο έχει γραφτεί τον Μάρτιο του 2024, αλλά δεν χάνει σε καμία περίπτωση την αξία του διότι επεξηγεί πολλά σημεία της σύγκρουσης και δίνει τροφή για σκέψη.
Η επονομαζόμενη «Ισραηλινοπαλαιστινιακή σύγκρουση» σαν να πρόκειται για σύγκρουση μεταξύ αντίπαλων εθνοτικών ομάδων για λόγους θρησκείας,...
Στο κτήριο της Ελληνικής κοινότητας της Μελβούρνης στις 18/07/2019
Με τον Ελευθεριακό στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Πέρασμα, 22/01/2018

