
Ο κυβερνήτης, ο καπιταλιστής και ο ιερέας ξεκουράστηκαν εκείνο το απόγευμα στη σκιά μιας μελιάς, που έλαμπε έντονα στο φαράγγι μιας οροσειράς.
Ο καπιταλιστής, εμφανώς αναστατωμένος, χτύπησε τη σάρκα ενός κόκκινου μικρού βιβλίου με τα χέρια του και είπε μεταξύ λυγμού και αναστεναγμού:
“Όλα έχουν χαθεί: τα χωράφια μου, το κοπάδι μου, οι μύλοι μου, τα εργοστάσιά μου, όλα τώρα ελέγχονται από τους επαναστάτες.”
Ο κυβερνήτης, τρέμοντας από οργή, είπε:
“Έχει τελειώσει, τώρα κανείς δεν σέβεται την εξουσία.”
Και ο ιερέας σήκωσε τα μάτια του στον ουρανό και με λύπη είπε:
“Κακή αιτία: αυτή δολοφόνησε την πίστη!”
Οι τρεις πυλώνες της κοινωνίας σκέφτηκαν, σκέφτηκαν και ξανασκέφτηκαν… Το προηγούμενο βράδυ, περίπου 50 επαναστάτες είχαν εισβάλει στο χωριό. Η εργατική τάξη της περιοχής τους είχε υποδεχτεί με ανοιχτές αγκαλιές. Ενώ η πόλη έψαχνε για τον κυβερνήτη, τον καπιταλιστή και τον ιερέα για να απαιτήσει από αυτούς έναν αυστηρό λογαριασμό για τις πράξεις τους, αυτοί έφυγαν για τον φαράγγι αναζητώντας καταφύγιο.
“Η αυτοκρατορία μας πάνω στις μάζες τελείωσε”, είπε ο κυβερνήτης και ο καπιταλιστής με μια φωνή.
Ο ιερέας χαμογέλασε και είπε με πειστικό τόνο:
“Μην ανησυχείτε. Εμφανώς, η πίστη έχει χάσει κάποιο έδαφος. Ωστόσο, σας διαβεβαιώνω οτι, μέσω της θρησκείας, μπορούμε να ανακτήσουμε όλα όσα έχουμε χάσει. Πρώτα απ’ όλα, φαίνεται οτι οι ιδέες που περιέχονται σε αυτό το βιβλιαράκι έχουν θριαμβεύσει στο χωριό. Θα θριαμβεύσουν σίγουρα αν παραμείνουμε αδρανείς. Δεν αμφισβητώ οτι αυτές οι κακές ιδέες χαίρουν συμπάθειας μεταξύ των ανθρώπων. Όμως, άλλοι τις αρνούνται, ειδικά τις ιδέες που επιτίθενται άμεσα στη θρησκεία. Μεταξύ αυτών των τελευταίων ανθρώπων, πρέπει να προωθήσουμε ένα αντιδραστικό κίνημα. Ευτυχώς, οι τρεις μας καταφέραμε να ξεφύγουμε. Αν είχαμε πέσει στα χέρια των επαναστατών, οι παλιοί θεσμοί θα είχαν πεθάνει μαζί μας.”
Ο καπιταλιστής και ο κυβερνήτης ένιωθαν σαν να είχαν ελευθερωθεί από ένα τρομερό βάρος. Εμπνευσμένος από την απληστία, τα μάτια του καπιταλιστή βούρκωσαν. Πώς; Πώς θα μπορούσε να απολαμβάνει ξανά την κατοχή των χωραφιών του, του κοπαδιού του, των μύλων του και των εργοστασίων του; Δεν ήταν απλώς ένας σκληρός εφιάλτης. Θα επέστρεφε υπό την κατοχή του ολόκληρος ο πληθυσμός της περιοχής του, χάρη στον καλό υπουργό θρησκείας; Και, όρθιος, κούνησε την γροθιά του προς την κατεύθυνση του χωριού, του οποίου οι αγροικίες έλαμπαν έντονα κάτω από τις ακτίνες του μαγιάτικου ήλιου.
Ο κυβερνήτης, φορτισμένος συναισθηματικά, είπε με αυτοπεποίθηση:
“Πάντα πίστευα οτι η θρησκεία είναι το πιο σταθερό στήριγμα του αρχηγού της εξουσίας. Η θρησκεία διδάσκει πως ο θεός είναι ο πρώτος ηγέτης και πως οι κυβερνήτες είναι οι υπολοχαγοί του στη γη. Η θρησκεία καταδικάζει την εξέγερση επειδή θεωρεί πως οι κυβερνήτες είναι υπεράνω όλων των ανθρώπων με το θέλημα του θεού. Ζήτω η θρησκεία!”
Παρασυρμένος από τα ίδια του τα λόγια, ο κυβερνήτης άρπαξε το κόκκινο βιβλιαράκι από τα χέρια του καπιταλιστή, και αφού το έσκισε σε κομμάτια, τα έριξε προς το χωριό, σαν να αμφισβητούσε τους ευγενείς εξεγερμένους προλετάριους.
“Σκυλιά”, φώναξε, “πάρτε το με το σάλιο μου”
Τα κομμάτια χαρτιού σκόρπισαν από τον άνεμο, πετώντας χαρωπά σαν πεταλούδες που παίζουν....

Γιάννης Ζαφειριάδης
Ανάμεσα στο δίπολο "λαός ή τάξη", δηλαδή ανάμεσα σε μια ξεκάθαρα ταξική προσέγγιση της καπιταλιστικής κοινωνίας με βάση την εκμετάλλευση της εργασίας, την άντληση της υπεραξίας από το Κεφάλαιο κλπ και σε μια πιο συγκεχυμένη πολιτική στάση με λαϊκιστικό πρόσημο, που βάζει στο ίδιο τσουβάλι (μικρο)εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενους με βάση μια χοντροκομμένη διαίρεση της κοινωνίας σε "λαό" και "Κολωνάκι", ήμουν και είμαι πάντα με την πρώτη.
Τις θέσεις αυτές τις έχω αποτυπώσει άλλωστε και σε μπροσούρα της Πρωτοβουλίας Ortus με τίτλο "Η Εργατική Τάξη και οι σύμμαχοί της" σε ξεχωριστό μάλιστα κεφάλαιο.
Αυτή η θέση όμως μπορεί...

Αρκετοί σύντροφοι με έχουν ρωτήσει τι εννοώ όταν αναφέρομαι πλέον ότι υπερασπίζομαι έναν σοσιαλιστικό μη αριστερό Αναρχισμό. Σε αυτό το μικρό εισαγωγικό κείμενο αναπτύσσω τις βάσεις και το πλαίσιο αναφοράς για το τι εννοώ. Κατά την άποψη μου πρέπει ο σύγχρονος Αναρχισμός για να γίνει κίνημα και να πάψει να είναι χώρος, πρέπει να απαγκιστρωθεί από την αριστερά και να πάψει να είναι ένας «αντιεξουσιαστικός αριστερισμός» στην δόμηση και στην οργάνωσή του, αλλιώς θα συνεχίσει να διαβιώνει σε αυτά τα αδιέξοδα της ήττας.
Γνωρίζω ότι αυτό θα δυσαρεστήσει το κινηματικό κατεστημένο αλλά δεν με ενδιαφέρει να είμαι αρεστός σε...
Στο κτήριο της Ελληνικής κοινότητας της Μελβούρνης στις 18/07/2019
Με τον Ελευθεριακό στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Πέρασμα, 22/01/2018

