Λεπτομέρειες

ngnm

Αναρχικές Αναλύσεις - Παρεμβάσεις

07 Ιανουαρίου 2026

Jess*

Η σύλληψη του Προέδρου της Βενεζουέλας Νικολάς Μαδούρο και της συζύγου του από τις Ηνωμένες Πολιτείες (ΗΠΑ), υπό την κυβέρνηση Τραμπ, μέσω μιας στρατιωτικής επίθεσης που κατέστρεψε το Καράκας στις 3 Ιανουαρίου 2026, αποτελεί μια μορφή πολιτικής παρέμβασης των ΗΠΑ εναντίον χωρών που δεν ευθυγραμμίζονται με τα γεωπολιτικά τους συμφέροντα, συμπεριλαμβανομένου του συμφέροντος για τον έλεγχο των φυσικών πόρων. Ο Τραμπ δήλωσε ανοιχτά ότι αμερικανικές εταιρείες θα αναλάμβαναν τη διαχείριση του πετρελαίου στη Βενεζουέλα, αφού δικαιολόγησε τις ενέργειές του ως προσπάθεια απελευθέρωσης της χώρας από το καθεστώς Μαδούρο, το οποίο κατηγορείται ως «καθεστώς ναρκο-τρομοκρατίας». Αυτό που έκαναν οι ΗΠΑ στη Βενεζουέλα αποτελεί επανάληψη της πολιτικής παρέμβασης των ΗΠΑ εναντίον χωρών που θεωρούνται αντίπαλοί τους, μια πρακτική που εφαρμόζεται διαρκώς με διάφορες μορφές.

Το 1965, οι ΗΠΑ παρενέβησαν πολιτικά στην Ινδονησία σε μια προσπάθεια ανατροπής του καθεστώτος Σουκάρνο, το οποίο τότε θεωρούνταν ότι διατηρούσε στενές σχέσεις με κομμουνιστικές χώρες. Αυτή η προσπάθεια οδήγησε στη μαζική δολοφονία εκατομμυρίων ανθρώπων που θεωρήθηκαν ότι συνδέονταν με το Κομμουνιστικό Κόμμα Ινδονησίας (PKI) και τις συνδεδεμένες οργανώσεις του. Το γεγονός αυτό αναγνωρίστηκε αργότερα, το 2012, ως κατάφωρη παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Μετά την επιτυχή αντικατάσταση του Σουκάρνο από τον Σουχάρτο μέσω αυτής της μαζικής σφαγής, η Freeport, μια αμερικανική εταιρεία, εισήλθε στην Ινδονησία το 1967 για να εκμεταλλευτεί τη γη της Παπούα — μια πρακτική που συνεχίζεται μέχρι σήμερα και αποτελεί την αιτία αμέτρητων επιπλέον παραβιάσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Χρόνια αργότερα, οι ΗΠΑ έπραξαν το ίδιο στη Χιλή, σε μια προσπάθεια ανατροπής της σοσιαλιστικής κυβέρνησης του Σαλβαδόρ Αλιέντε και αντικατάστασής της με τον Αουγκούστο Πινοτσέτ. Πριν από το αιματηρό στρατιωτικό πραξικόπημα και την τελική άνοδο του Πινοτσέτ στην εξουσία στις 11 Σεπτεμβρίου 1973, αναφέρεται ότι στους τοίχους του Σαντιάγο της Χιλής είχαν γραφτεί συνθήματα που έλεγαν «Jakarta Se Acerca» ή «Η Τζακάρτα πλησιάζει». Η επιχείρηση ταυτοποιήθηκε αργότερα ως «Επιχείρηση Τζακάρτα», ως επανάληψη όσων είχαν γίνει στην Ινδονησία αρκετά χρόνια νωρίτερα. Η επανάληψη αυτή φαίνεται να αφορούσε όχι μόνο τη μεθοδολογία αλλά και τα υποκείμενα κίνητρα. Οι ΗΠΑ μισούσαν την κυβέρνηση Αλιέντε, επειδή επί της διακυβέρνησής του εθνικοποιήθηκαν τουλάχιστον 350 εργοστάσια — τα περισσότερα εκ των οποίων ανήκαν σε αμερικανικές εταιρείες — συμπεριλαμβανομένων των ορυχείων χαλκού.

Από όσα έκαναν πρόσφατα οι ΗΠΑ στη Βενεζουέλα υπό την κυβέρνηση Τραμπ, μέχρι όσα έκαναν στη Χιλή και την Ινδονησία δεκαετίες πριν, όλα έγιναν για έναν και μόνο λόγο: τον έλεγχο των φυσικών πόρων και των επενδύσεων — τον ίδιο λόγο που βρίσκεται πίσω από κάθε μορφή αποικιοκρατίας σε όλη την ιστορία του πολιτισμού.

Η αποτυχία των εθνών

Αυτή η επανάληψη συνεχίζεται επειδή δεν υπήρξε ποτέ ένας μηχανισμός κυρώσεων από τη διεθνή κοινότητα ικανός να στοχοποιήσει τις ΗΠΑ, παρά το γεγονός ότι υπάρχει ένας οργανισμός που δημιουργήθηκε με κύριο σκοπό τη διατήρηση της παγκόσμιας ειρήνης και ασφάλειας, και ο οποίος έχει την εντολή να επιβάλλει κυρώσεις. Από την αρχή, το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών (United Nations Security Council - UNSC), το οποίο ιδρύθηκε μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, προοριζόταν ως μια προσπάθεια αποτροπής πολέμων, όπως ακριβώς και ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ)...

Περισσότερα …