Λεπτομέρειες

ngnm

Αναρχικές Αναλύσεις - Παρεμβάσεις

23 Ιανουαρίου 2026

Σημείωση μεταφραστή*: Με αφορμή την εξέγερση στο Ιράν καθώς και οι οπισθοδρομικές δηλώσεις της κα Καρυστιανού περί διαβούλευσης θυμήθηκα ένα άγνωστο κείμενο του Αλμπέρ Καμύ που δημοσιεύτηκε στο τεύχος Σεπτεμβρίου του 1953 ενός γαλλικού συνδικαλιστικού περιοδικού του La Révolution Prolétarienne (Η Προλεταριακή Επανάσταση). Στο κείμενο αυτό ο Καμύ υποστηρίζει ότι η αξία της ελευθερίας είναι αδιαπραγμάτευτο δικαίωμα που δεν είναι ένα δώρο που λαμβάνουμε από ένα Κράτος ή έναν ηγέτη, αλλά ένα αγαθό που κατακτούμε καθημερινά, με την προσπάθεια του καθενός και την ένωση όλων.

Αν συνυπολογίσουμε τις παραβιάσεις και τις πολλές καταχρήσεις που μας έχουν αποκαλυφθεί, μπορούμε να προβλέψουμε μια εποχή που, σε μια Ευρώπη στρατοπέδων συγκέντρωσης, μόνο οι δεσμοφύλακες θα είναι ελεύθεροι, οι οποίοι θα πρέπει να εξακολουθούν να φυλακίζουν ο ένας τον άλλον. Όταν απομείνει μόνο ένας, θα ονομαστεί αρχηγός και αυτή θα είναι η τέλεια κοινωνία όπου τα προβλήματα της αντιπολίτευσης, ο εφιάλτης των κυβερνήσεων του εικοστού αιώνα, θα επιλυθούν οριστικά και οριστικά.

Φυσικά, αυτή είναι μόνο μια προφητεία και παρόλο που οι κυβερνήσεις και οι αστυνομικές δυνάμεις σε όλο τον κόσμο αγωνίζονται, με μεγάλη καλή θέληση, να φτάσουν σε ένα τόσο ευτυχές αποτέλεσμα, δεν έχουμε φτάσει ακόμα εκεί. Μεταξύ μας, για παράδειγμα, στη Δυτική Ευρώπη, η ελευθερία αντιμετωπίζεται επίσημα ευνοϊκά. Βασικά, μου φέρνει στο νου εκείνες τις φτωχές εξαδέλφες που βλέπουμε σε ορισμένες αστικές οικογένειες. Η ξαδέρφη έμεινε χήρα, έχασε τον φυσικό της προστάτη. Έτσι την πήραν σπίτι, της έδωσαν ένα δωμάτιο στον τελευταίο όροφο και την ανέχονται στην κουζίνα. Την κάνουν κατά καιρούς παρέλαση στην πόλη, την Κυριακή, για να αποδείξουν ότι είναι ενάρετοι και όχι σκύλοι. Αλλά για όλα τα άλλα, και ειδικά σε ειδικές περιστάσεις, της ζητείται να κρατήσει το στόμα της κλειστό. Και ακόμα κι αν ένας αστυνομικός την βιάσει τυχαία λίγο σε μια γωνία, δεν κάνουν φασαρία γι' αυτό, έχει περάσει και χειρότερα, ειδικά με τον οικοδεσπότη, και, άλλωστε, δεν αξίζει να μπλέξουμε σε μπελάδες με τις αρμόδιες αρχές. Στην Ανατολή, πρέπει να πούμε ότι είναι πιο ειλικρινείς. Έχουν τακτοποιήσει τις υποθέσεις της εξαδέλφης μια για πάντα και την έχουν πετάξει σε μια ντουλάπα με δύο στιβαρές κλειδαριές. Φαίνεται ότι θα εμφανιστεί σε πενήντα χρόνια, λίγο πολύ, όταν η ιδανική κοινωνία θα έχει οριστικά εδραιωθεί. Τότε θα γίνουν εορτασμοί προς τιμήν της. Αλλά κατά τη γνώμη μου, μπορεί να έχει φαγωθεί κάπως από τον σκόρο μέχρι τότε και φοβάμαι ότι μπορεί να μην την χρησιμοποιούν πλέον. Όταν προσθέσουμε ότι αυτές οι δύο έννοιες της ελευθερίας, αυτή της ντουλάπας και αυτή της κουζίνας, είναι αποφασισμένες να υπερισχύσουν η καθεμία έναντι της άλλης και είναι υποχρεωμένες σε όλη αυτή την αναταραχή να μειώσουν περαιτέρω τις κινήσεις του ξαδέρφου, θα γίνει εύκολα κατανοητό ότι η ιστορία μας είναι περισσότερο ιστορία δουλείας παρά ελευθερίας και ότι ο κόσμος στον οποίο ζούμε είναι αυτός που μόλις αναφέρθηκε, ο οποίος μας πηδάει από την εφημερίδα κάθε πρωί για να κάνει τις μέρες και τις εβδομάδες μας μια μέρα αγανάκτησης και αηδίας.

Το απλούστερο, και επομένως το πιο δελεαστικό, είναι να κατηγορήσουμε τις κυβερνήσεις ή κάποιες σκοτεινές...

Περισσότερα …