
Οι πρόσφατες γεωπολιτικές εξελίξεις στη Μέση Ανατολή, ιδίως η κλιμάκωση των στρατιωτικών εντάσεων μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών, του Ισραήλ και της κυβερνώσας Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν, έχουν εγείρει σημαντικά ερωτήματα σχετικά με το πολιτικό μέλλον του Ιράν και τις περιφερειακές του επιπτώσεις. Η παρούσα ερευνητική εργασία, χρησιμοποιώντας το θεωρητικό πλαίσιο του αναρχοσυνδικαλισμού, εξετάζει πιθανά σενάρια σε καιρό πολέμου. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, αναλύονται διάφορα κύρια σενάρια, όπως η συγκέντρωση εξουσίας σε δομές στρατιωτικής ασφάλειας, η συνέχιση του status quo και η πιθανότητα εσωτερικών κρίσεων. Εξετάζει επίσης την πιθανότητα εμφυλίου πολέμου, αλλαγών εντός των ελίτ και τον αντίκτυπο αυτών των εξελίξεων στην ισορροπία δυνάμεων στη Μέση Ανατολή.
Το ξέσπασμα μιας πλήρους κλίμακας στρατιωτικής σύγκρουσης μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ και της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν, συνοδευόμενη από εκτεταμένες αεροπορικές επιδρομές και στόχευση στρατιωτικών υποδομών, θεωρείται μία από τις σημαντικότερες γεωπολιτικές κρίσεις των τελευταίων δεκαετιών στη Μέση Ανατολή. Τέτοιες καταστάσεις συνήθως εγείρουν ερωτήματα σχετικά με τη σταθερότητα των κρατών, την πιθανότητα πολιτικής αλλαγής και τη διαμόρφωση μιας νέας περιφερειακής τάξης.
Ωστόσο, δεν αρκεί να αναλύσουμε το πολιτικό μέλλον του Ιράν αποκλειστικά από την οπτική γωνία του κρατικού ανταγωνισμού. Οι κριτικές προσεγγίσεις, ιδίως οι αναρχοσυνδικαλιστικές, επιχειρούν να αναλύσουν αυτές τις εξελίξεις μέσα σε ένα ευρύτερο πλαίσιο δομών εξουσίας, ταξικών σχέσεων και κοινωνικής οργάνωσης.
Η έναρξη του δεύτερου κοινού πολέμου μεταξύ των αμερικανικών στρατιωτικών δυνάμεων ασφαλείας (Epic Fury) και του Ισραήλ (Roaring Lion) και οι έντονοι, καταστροφικοί και θανατηφόροι βομβαρδισμοί που συνεχίζονται από τις 9 Esfand 1404 (28 Φεβρουαρίου 2026) μέχρι σήμερα δεν έχουν ακόμη καταφέρει να αναγκάσουν την ισλαμική κυβέρνηση που κυβερνά το Ιράν να παραδοθεί. Ίσως δεν πίστευαν ότι θα μπορούσαν να αναγκάσουν το καθεστώς να παραδώσει την εξουσία τόσο σύντομα και τόσο εύκολα χωρίς να εμπλέξουν αρκετές χιλιάδες πεζούς στο πεδίο της μάχης, παρά την εξάλειψη του Ali Khamenei και πολλών άλλων βασικών υπευθύνων λήψης αποφάσεων στην κυβέρνηση.
Αυτό που μπορεί να φανεί από τις σκηνές στους δρόμους των ιρανικών πόλεων είναι ένα είδος κρυφού στρατιωτικού νόμου που έχει θεσπιστεί από το «Σώμα των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης» και τον βοηθητικό τους βραχίονα, τις «πολιτοφυλακές Basij», σε μια προσπάθεια να αποτρέψουν τυχόν διαμαρτυρίες και ταραχές στους δρόμους.
Επομένως, η τρέχουσα κατάσταση:
Α - Μπορούμε να φανταστούμε σενάρια όπως ένα κλασικό πραξικόπημα με τη συνεργασία του στρατού και ορισμένων καιροσκόπων πολιτικών εντός και εκτός της χώρας;
Β - Υπάρχει πιθανότητα ενός εκτεταμένου εμφυλίου πολέμου στο εγγύς μέλλον;
Ε - Είναι δυνατή η πιθανότητα μιας λαϊκής ένοπλης εξέγερσης για την ανατροπή ολόκληρου του «συστήματος της Ισλαμικής Δημοκρατίας»;
1- Η πιθανότητα τριών ρεαλιστικών αλλά πολύπλοκων σεναρίων ανάλογα με τις τρέχουσες πολεμικές συνθήκες
Α) Συγκέντρωση εξουσίας στα χέρια του στρατού
Σε πολλές χώρες, όταν ξεσπά ένας ξένος πόλεμος, ο στρατός αναλαμβάνει μεγαλύτερο πολιτικό έλεγχο. Στο Ιράν, το IRGC διαθέτει στρατιωτική ισχύ, μια τεράστια οικονομική δομή και δομή ασφαλείας, καθώς και ένα πολιτικό δίκτυο εντός της κυβέρνησης. Ως αποτέλεσμα, η κυβέρνηση μπορεί ουσιαστικά να λειτουργεί ως κράτος στρατιωτικής ασφάλειας, ένα είδος «ήπιου πραξικοπήματος εντός του συστήματος», χωρίς επίσημη κήρυξη πραξικοπήματος.
Β) Επίσημο πραξικόπημα
Αυτό...

Το Ιράν αντιμετωπίζει ακόμη έναν ιμπεριαλιστικό πόλεμο. Αφού κράτησαν την ιρανική πλευρά σε διαπραγματεύσεις σχετικά με το πυρηνικό της πρόγραμμα, οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ ξεκίνησαν βομβαρδισμούς στις 28 Φεβρουαρίου. Δολοφόνησαν τον Ανώτατο Ηγέτη, Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ, καθώς και πολλούς άλλους στην κορυφή του ιρανικού καθεστώτος, προκάλεσαν σημαντικές ζημιές στην αντιαεροπορική άμυνα και στις εγκαταστάσεις εκτόξευσης πυραύλων και έδωσαν ιδιαίτερη έμφαση στην επίθεση στο ιρανικό ναυτικό. Οι δολοφονίες προκάλεσαν εκτεταμένες απώλειες σε κατοικημένες περιοχές σε πολλές ιρανικές πόλεις και, σε ένα ιδιαίτερα αποτρόπαιο παράδειγμα για το οποίο ούτε το Ισραήλ ούτε οι ΗΠΑ έχουν δώσει εξήγηση, ένας...

Ίσως να είναι διασκεδαστικό να φωνάζεις «Φασιστικό γουρούνι!» στους αστυνομικούς· όσο κι αν έχει πλάκα, όμως, δεν είναι ακόμη —από τεχνικής άποψης— σωστό. Τουλάχιστον όχι ακόμη. Πότε ακριβώς, λοιπόν, ο έλεγχος και ο καπιταλισμός μετατρέπονται σε πλήρη φασισμό; Η λέξη χρησιμοποιείται τόσο χαλαρά που μερικές φορές χάνει το νόημά της· αυτό όμως δεν κάνει την απειλή λιγότερο πραγματική.
Μια αρχή είναι να κοιτάξουμε την ιστορία. Ο όρος «φασίστας» προήλθε από τα Fasci di combattimento του Μουσολίνι το 1919. Το ναζιστικό καθεστώς του Χίτλερ οδήγησε τον φασισμό στο βιομηχανικό του άκρο. Η δικτατορία του Φράνκο στην Ισπανία, ο Αυτοκρατορικός Δρόμος...
Στο κτήριο της Ελληνικής κοινότητας της Μελβούρνης στις 18/07/2019
Με τον Ελευθεριακό στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Πέρασμα, 22/01/2018

