Λεπτομέρειες

ngnm

Αναρχικές Αναλύσεις - Παρεμβάσεις

12 Σεπτεμβρίου 2025

Lucía Sánchez Saornil*

I

Είμαι ευγνώμων στον M. R. Vázquez, ο οποίος, με το άρθρο του που δημοσιεύθηκε στις ίδιες στήλες, «Η γυναίκα, ένας επαναστατικός παράγοντας»1 ― πολύ καλά εστιασμένο, παρεμπιπτόντως ― μου έδωσε την ευκαιρία να ασχοληθώ ξανά με αυτό το θέμα.

Σε άλλες εφημερίδες ―«El Libertario», «C. N. T.»― και σε διάφορες περιπτώσεις, έχω πει κάτι για το πόσα πολλά υπάρχουν να ειπωθούν σχετικά με τη σημασία που θα είχε η στρατολόγηση γυναικών για το κίνημά μας.

Αλλά σε αυτό το θέμα πρέπει να μιλάμε ξεκάθαρα, πολύ ξεκάθαρα. Ανάμεσά μας δεν υπάρχει χώρος για περιφραστικές εκφράσεις, πρέπει να είμαστε ειλικρινείς, ακόμα κι αν αυτή η ειλικρίνεια μας κάνει πικρούς. Ας τεντώσουμε τα χέρια μας για να πιάσουμε το ραβδί, ακόμα κι αν σκίσουμε τις αρθρώσεις μας. Μόνο με αυτό το κόστος θα μπούμε στο μονοπάτι της αλήθειας.

Ο Vázquez παραπονιέται, όπως έχω παραπονεθεί επανειλημμένα, ότι δεν υπάρχει αρκετή προπαγάνδα των ιδεών μας μεταξύ των γυναικών. Αφού παρατήρησα τα γεγονότα και τα ανέλυσα, κατέληξα στο εξής συμπέρασμα: οι αναρχοσυνδικαλιστές σύντροφοι ―όχι ο αναρχοσυνδικαλισμός, προσέξτε― δεν ενδιαφέρονται ιδιαίτερα για τη συμμετοχή των γυναικών.

Μου φαίνεται ότι ακούω μια σειρά από οργισμένες φωνές να υψώνονται εναντίον μου. Ηρεμήστε, φίλοι μου, δεν έχω αρχίσει ακόμα. Όταν ισχυρίζομαι κάτι, είμαι πάντα έτοιμη να το αποδείξω, και ορίστε.

Τίποτα δεν είναι ευκολότερο από την προπαγάνδα μεταξύ των γυναικών ― μακάρι όλοι οι στόχοι μας να ήταν τόσο απλοί! Προπαγάνδα στα συνδικάτα; Προπαγάνδα στα Αθήναια; [Γιατί όχι] Προπαγάνδα στο σπίτι! Είναι η πιο απλή και η πιο αποτελεσματική. Σε ποιο σπίτι δεν υπάρχει γυναίκα ― σύντροφος, κόρη, αδελφή; Λοιπόν, εδώ βρίσκεται η ουσία του θέματος. Ας υποθέσουμε ότι η Εθνική Συνομοσπονδία Εργασίας [CNT] έχει ένα εκατομμύριο μέλη. Δεν θα έπρεπε να έχει τουλάχιστον ένα εκατομμύριο ακόμη συμπαθούντες μεταξύ των γυναικών; Τι κόστος θα είχε τότε η οργάνωσή τους, όταν η οργάνωσή τους κρίνεται απαραίτητη; Όπως μπορούμε να δούμε, η δυσκολία δεν βρίσκεται εδώ, η δυσκολία βρίσκεται αλλού: στην έλλειψη βούλησης των ίδιων των συντρόφων.

Έχω δει πολλά σπίτια, όχι απλών μελών της Συνομοσπονδίας, αλλά αναρχικών, που διέπονται από τους πιο αγνούς φεουδαρχικούς κανόνες. Τι νόημα έχουν, λοιπόν, οι συναντήσεις, οι διασκέψεις, οι συγκεντρώσεις και όλη η προπαγάνδα, αν δεν είναι οι σύντροφοί σας, οι γυναίκες που ζουν στα σπίτια σας, που πρέπει να τις παρακολουθήσουν; Για ποιες γυναίκες μιλάτε, λοιπόν;

Για το λόγο αυτό, δεν αξίζει να λέμε: «Πρέπει να κάνουμε προπαγάνδα στις γυναίκες, πρέπει να προσελκύσουμε τις γυναίκες στο περιβάλλον μας», αλλά πρέπει να προχωρήσουμε το ζήτημα πιο πέρα, πολύ πιο πέρα. Η συντριπτική πλειοψηφία των συντρόφων, με εξαίρεση μια ντουζίνα καλά προσανατολισμένων, έχει μια νοοτροπία μολυσμένη από τις πιο χαρακτηριστικές αστικές παραφροσύνες. Ενώ διαμαρτύρονται ενάντια στην ιδιοκτησία, είναι οι πιο μανιώδεις ιδιοκτήτες. Ενώ αντιτίθενται στη δουλεία, είναι οι πιο σκληροί «αφέντες». Ενώ φωνάζουν ενάντια στο μονοπώλιο, είναι οι πιο άγριοι μονοπωλητές. Και όλα αυτά πηγάζουν από την πιο ψευδή αντίληψη που θα μπορούσε να δημιουργήσει η ανθρωπότητα: την υποτιθέμενη «γυναικεία κατωτερότητα». Ένα λάθος που ίσως έχει καθυστερήσει αιώνες πολιτισμού.

Ο τελευταίος...

Περισσότερα …