
Τις τελευταίες εβδομάδες, έχουμε δει μια αυξανόμενη έξαρση λαϊκών κινητοποιήσεων στη Λατινική Αμερική και πέρα από αυτήν, οι οποίες καταδεικνύουν τη δύναμη των οργανωμένων λαών απέναντι στις πολιτικές προσαρμογής, καταστολής και ανισότητας.
Στο Περού, τα κοινωνικά κινήματα βγήκαν στους δρόμους για να διαμαρτυρηθούν για το συνταξιοδοτικό σύστημα, καθώς και για να εκφράσουν την απόρριψή τους στις πολιτικές και τον αυταρχισμό της Dina Boluarte. Στο Εκουαδόρ, οι διαμαρτυρίες των αυτοχθόνων και των κοινωνικών κινημάτων πολλαπλασιάζονται λόγω της αύξησης των τιμών που οφείλεται στην άνοδο των καυσίμων. Το Μεξικό έχει επίσης γίνει θέατρο μαζικών διαδηλώσεων, είτε για να απαιτηθεί η απελευθέρωση πολιτικών κρατουμένων, είτε για να καταγγελθεί η απουσία αντίδρασης της κυβέρνησης μετά από 11 χρόνια από την εξαφάνιση των 43 φοιτητών από την Ayotzinapa.
Στην Παραγουάη, αγρότες, φοιτητές και εργάτες έχουν οργανώσει ημέρες διαμαρτυρίας ενάντια στην έλλειψη δημόσιων υπηρεσιών και τη διαφθορά της κυβέρνησης του προέδρου Santiago Peña.
Στη Βραζιλία, οι λαϊκές κινητοποιήσεις εμπόδισαν την έγκριση ενός σχεδίου τροποποίησης του συντάγματος που είχε ως σκοπό την προστασία των επαγγελματιών πολιτικών από τη δίκη χωρίς την έγκριση της νομοθετικής συνέλευσης.
Στην Αργεντινή, οι κινητοποιήσεις εντείνονται σε ένδειξη απόρριψης της φιλελεύθερης αντιδραστικής πολιτικής του Milei, καταφέρνοντας να εμποδίσουν την πολιτική του δύναμη να δράσει στην Tierra del Fuego (Γη του Πυρός), στο Rosario, στο Corrientes και σε διάφορες περιοχές της επαρχίας του Μπουένος Άιρες.
Στην Ουρουγουάη, με το δικό της ρυθμό, οι κινητοποιήσεις πραγματοποιούνται εν μέσω της ψήφισης του εθνικού προϋπολογισμού, ο οποίος διαθέτει πολλά κονδύλια για την καταστολή και ελάχιστα για τις κοινωνικές πολιτικές. Παράλληλα, διαδηλώσεις κατά της γενοκτονίας των Παλαιστινίων και της αδύναμης στάσης της κυβέρνησης πραγματοποιούνται η μία μετά την άλλη.
Στη Χιλή, ενόψει των προεδρικών εκλογών, όπου τα περισσότερα προγράμματα στοχεύουν στην εμβάθυνση των νεοφιλελεύθερων πολιτικών, συνεχίζει να ενισχύεται μια αυταρχική και κατασταλτική δημοκρατία, με μηδενική ικανότητα του λαϊκού κινήματος να προτείνει μια εναλλακτική λύση που θα ενισχύει τη λαϊκή εξουσία. Σε αυτό προστίθεται η είδηση ότι η Julia Chuñil, που αγνοείται από τον Δεκέμβριο του περασμένου έτους, κάηκε από τους χρηματοδότες της γης που υπερασπιζόταν τόσο πολύ, σύμφωνα με διαρροές από την εισαγγελία, για τις οποίες το κράτος και το δικαστικό σύστημα διαφωνούν.
Χωρίς εκπλήξεις, είδαμε ότι σε αρκετές χώρες η αντίδραση του κράτους περιελάμβανε συλλήψεις, απειλές, χρήση βίας, δικαστικές διώξεις και ακόμη και στρατιωτική επέμβαση, όπως στην περίπτωση του Ισημερινού. Και αν μιλάμε για τις δυσανάλογες αντιδράσεις του κράτους σε νόμιμες λαϊκές κινητοποιήσεις, είναι σημαντικό να καταγγείλουμε την απαγωγή του Παγκόσμιας Στόλου Sumud από το κράτος του Ισραήλ. Αυτή η ενέργεια προστίθεται στη γενοκτονική στάση του Ισραήλ και στον πολεμικό μηχανισμό του εναντίον της Παλαιστίνης και ταυτόχρονα αποτελεί άμεση επίθεση στην διεθνιστική αλληλεγγύη και την υπεράσπιση των δικαιωμάτων του παλαιστινιακού λαού.
Το πνεύμα της αντίστασης επεκτείνεται και σε άλλες περιοχές του κόσμου: πριν από λίγες ημέρες, στην Ινδονησία και το Νεπάλ, καταγράφηκαν κινητοποιήσεις με χαρακτηριστικά κοινωνικής εξέγερσης, ενάντια στις πολιτικές εργασιακής επισφάλειας. Στις Φιλιππίνες, καθώς οι άνθρωποι προσπαθούν να επιβιώσουν από τις πλημμύρες του Σεπτεμβρίου, πραγματοποιήθηκαν μεγάλες διαδηλώσεις στους δρόμους της Μανίλα για να καταγγείλουν...
Κανένας δεν μπορεί να αγνοήσει ότι βρισκόμαστε σε μια μεταβατική εποχή στην οποία η μετανεωτερικότητα δίνει την σκυτάλη στον μετανθρωπισμό αλλά και στην μεταπολιτική. Ο διαφωτισμός έμεινε ημιτελής δεν μπόρεσε να απελευθερώσει τον άνθρωπο από την ανηλικιότητά του.
Με ένα συνεχώς διευρυνόμενο πλαίσιο και την εμφάνιση νέων τομέων, αναγκών, αγαθών, η εποχή μετά τη σπάνη αποδυνάμωσε τόσο τα υποκείμενα και τις κοινότητές τους τόσο σε παραγωγικό, όσο και σε κοινωνικό επίπεδο που βρισκόμαστε σε μια εποχή που η εξουσία αρχίζει να υπενθυμίζει ότι το μέλλον δεν χρειάζεται την ανθρωπότητα όπου για κάποιους αυτή πλεονάζει.
Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και...

Lucía Sánchez Saornil*
I
Είμαι ευγνώμων στον M. R. Vázquez, ο οποίος, με το άρθρο του που δημοσιεύθηκε στις ίδιες στήλες, «Η γυναίκα, ένας επαναστατικός παράγοντας»1 ― πολύ καλά εστιασμένο, παρεμπιπτόντως ― μου έδωσε την ευκαιρία να ασχοληθώ ξανά με αυτό το θέμα.
Σε άλλες εφημερίδες ―«El Libertario», «C. N. T.»― και σε διάφορες περιπτώσεις, έχω πει κάτι για το πόσα πολλά υπάρχουν να ειπωθούν σχετικά με τη σημασία που θα είχε η στρατολόγηση γυναικών για το κίνημά μας.
Αλλά σε αυτό το θέμα πρέπει να μιλάμε ξεκάθαρα, πολύ ξεκάθαρα. Ανάμεσά μας δεν υπάρχει χώρος για περιφραστικές εκφράσεις,...
Στο κτήριο της Ελληνικής κοινότητας της Μελβούρνης στις 18/07/2019
Με τον Ελευθεριακό στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Πέρασμα, 22/01/2018

