Λεπτομέρειες

ngnm

Αναρχικές Αναλύσεις - Παρεμβάσεις

23 Νοεμβρίου 2025

Η παράλογη πραγματικότητα στην οποία ζούμε, όπου η καταστολή που πλήττει την τάξη μας και αφαιρεί ζωές νέων από τον λαό γίνεται ολοένα και περισσότερο μια πολιτική εξαιρετικής «κανονικότητας»· ή όπου η χιμαιρική εκλογική διαμάχη ανάμεσα στους προοδευτικούς, τις σοσιαλδημοκρατίες και τις δεξιές δυνάμεις μεταμφιέζεται σε δημοκρατική φλυαρία, στηρίζοντας την εφαρμογή νέων φασιστικών τάξεων, οξύνοντας την επισφάλεια της ζωής μας. Όμως, είναι μέσα σε αυτή την ίδια πραγματικότητα που, ως αναρχικοί, τιμούμε μια ακόμη Πρωτομαγιά και διεκδικούμε τους λαϊκούς αγώνες του παρελθόντος, από τους οποίους τρεφόμαστε και χωρίς τους οποίους δεν πρόκειται να παραιτηθούμε στη διεκδίκηση του μέλλοντος.

Η συγκυρία μάς καλεί να αναλύσουμε κριτικά όσα συμβαίνουν και να προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε τις δυναμικές των γεγονότων. Απέναντι σε αυτό, σας παραθέτουμε ορισμένες θέσεις πάνω σε ζητήματα που θεωρούμε σημαντικά.

Επισφαλής οργάνωση – Συνδικαλισμός

Η γκρίζα όψη αυτού του φθινοπώρου του 2025 δεν αποτελεί μόνο έκφραση του καθημερινού τοπίου, αλλά μεταφέρει και την εικόνα της κοινωνικής κατάστασης που ζούμε αυτή τη στιγμή. Η αποκατάσταση της τάξης μετά την κρίση διαμορφώνει ένα σύνθετο σκηνικό για την τάξη μας, όπου βλέπουμε ότι οι οργανωτικές και αγωνιστικές δυνατότητες βρίσκονται σε λανθάνουσα κατάσταση. Πολλές φοιτητικές, γειτονικές, κοινωνικές και συνδικαλιστικές οργανώσεις έχουν επιλέξει τη σιωπή μπροστά στο κενό όραμα της σοσιαλδημοκρατίας και του προοδευτισμού· κατοικούν την άνεση μιας εξουσίας καθαρά διοικητικής και γραφειοκρατικής, μετριάζοντας κάθε απόχρωση κοινωνικής σύγκρουσης.

Αναφορικά με τον συνδικαλισμό, και φέτος την Πρωτομαγιά γινόμαστε μάρτυρες του διαχωρισμού των εκδηλώσεων· από τη μία, ο γραφειοκρατικός συνδικαλισμός, γεμάτος προεδρικούς υποψηφίους, κυβερνητικούς αξιωματούχους και ρεφορμιστικές οργανώσεις βολεμένες στην εξουσία· και από την άλλη, ο ταξικός και μαχητικός συνδικαλισμός, που δυστυχώς έχει πενιχρή παρουσία σωματείων. Αυτό αντανακλά την κατάσταση της οργάνωσης των εργαζομένων, με ποσοστά συνδικαλισμού που μετά βίας αγγίζουν το 14%, δείχνοντας ότι το αφήγημα του «ο καθένας σώζεται μόνος του» παραμένει πιο ζωντανό από ποτέ. Ακόμη πιο ανησυχητικό είναι ότι η πλειονότητα των σωματείων στηρίζουν μια ηγεσία ευθυγραμμισμένη και υποτακτική προς την προοδευτική κυβέρνηση, όπως η ολέθρια ηγεσία της CUT που, μέσα από μια «φιλική» διαπραγμάτευση με το κράτος, καταλήγει σε συμφωνία για έναν κατώτατο μισθό πείνας, απενεργοποιώντας κάθε πιθανότητα κοινωνικής σύγκρουσης ή ενεργώντας καθαρά με καπελωτικές ή πελατειακές επιδιώξεις.

Είναι επείγον να αντιστραφεί αυτή η κατάσταση. Οι εργαζόμενες και οι εργαζόμενοι υφίστανται όλο και περισσότερο τις συνέπειες της εργασιακής ευελιξίας, μεταμφιεσμένης στον νόμο των 40 ωρών, καθώς και την ασυμβατότητα ανάμεσα στο κόστος ζωής και τη στασιμότητα των μισθών. Πρέπει να επανέλθει η ιδέα ότι η διέξοδος είναι συλλογική και ότι, ως εκ τούτου, η δημιουργία σωματείων σε κάθε εργασιακό χώρο είναι αναγκαία. Επιπλέον, καθιστούμε σαφές ότι η συνδικαλιστική οργάνωση πρέπει να είναι μαχητική και συγκρουσιακή απέναντι στην εξουσία, να έχει ταξική ανεξαρτησία και να μπορεί να παράγει οργάνωση και συμμαχίες με άλλα τμήματα του λαού, όπως τις γειτονιές και τις φοιτήτριες.

Ο εξορυκτισμός ως τρόπος διακυβέρνησης – και δολοφονίας!

Δεν είναι καθόλου νέο να πούμε ότι η οικονομία στο έδαφος που κυριαρχεί το χιλιανό κράτος βασίζεται σε ένα εξορυκτικό μοντέλο. Αυτή η λογική εξαπλώνεται σαν καρκίνος και υποτάσσει πολλαπλά εδάφη στην καταστροφή...

Περισσότερα …