
Πώς ο Ρώσος αναρχοσυνδικαλιστής έγινε πολιτικός δημοσιογράφος, κατέληξε στον Κόκκινο Στρατό και βοήθησε στην οργάνωση της κηδείας του Κροπότκιν
Nikolai Gerasimov*
Τη δεκαετία του 1930, το Σικάγο ήταν η πρωτεύουσα των Aμερικανών γκάνγκστερ. Η μαφιόζικη συμμορία τvn Paul Ricca και Tony Accardo συνέχισε με επιτυχία το έργο του Al Capone -έλεγχε ολόκληρη τη σκιώδη οικονομία της πόλης και το μεγαλύτερο μέρος των εγκληματικών επιχειρήσεων των βορειοδυτικών Ηνωμένων Πολιτειών. Η αμερικανική κυβέρνηση έκανε ό,τι ήταν δυνατόν για να καταστρέψει το οργανωμένο έγκλημα, αλλά δεν ξέχασε μια άλλη απειλή για την εθνική ασφάλεια - τους αριστερούς ριζοσπάστες. Από τα τέλη της δεκαετίας του 1920, η αστυνομία του Σικάγο πραγματοποιούσε τακτικά επιδρομές σε χώρους όπου συγκεντρώνονταν Ρώσοι μετανάστες εργάτες. Οι μυστικές υπηρεσίες φοβόντουσαν την «κόκκινη απειλή» και έβλεπαν κάθε «αριστερό» ως πιθανό πράκτορα των σοβιετικών μυστικών υπηρεσιών. Οι Ρώσοι αναρχικοί που διέφευγαν από την τρομοκρατία των Μπολσεβίκων και τα φασιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης διώκονταν από το FBI. Μεταξύ εκείνων που τράβηξαν την ανεπιθύμητη προσοχή των αρχών ήταν ο κορυφαίος θεωρητικός του αναρχοσυνδικαλισμού, Gregory Maximoff.
O Gregory Petrovich Maximoff (1893-1950), δημοσιογράφος και επαναστάτης ο οποίος έζησε τις απαρχές του αναρχικού εργατικού κινήματος, επιβίωσε από δύο Παγκόσμιους Πολέμους, την Κόκκινη Τρομοκρατία και τη μετανάστευση. Μπροστά στα μάτια του, η επανάσταση μετατράπηκε σε αντίδραση και το απελευθερωτικό κίνημα έσβησε, αντιμέτωπο με έναν νέο εχθρό - το ολοκληρωτικό κράτος. Ακόμη και πριν από τον Καρλ Πόπερ και τη Χάνα Άρεντ, ο Maximoff άρχισε να μελετά τις ρίζες του ολοκληρωτισμού και τους λόγους για τους οποίους τα καλά, προοδευτικά εγχειρήματα των επαναστατών οδηγούν στη δημιουργία απάνθρωπων πολιτικών καθεστώτων. Η βιογραφία του είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την ιστορία της εξέλιξης της αναρχικής σκέψης.
Ο Gregory Maximoff γεννήθηκε στις 10 Νοεμβρίου 1893 στο χωριό Mityushino της επαρχίας Σμολένσκ. Αφού τελείωσε το σχολείο, οι γονείς του έστειλαν τον μελλοντικό επαναστάτη στο Σεμινάριο του Βλαντιμίρ για να σπουδάσει θεολογία. Ο Maximoff είχε μια ιδεολογική σύγκρουση με τη διεύθυνση της σχολής και συνειδητοποίησε ότι η θεολογία δεν ήταν σαφώς η κλίση του. Έζησε την έναρξη του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου στην Πετρούπολη, όπου, υπό την επιρροή των γραπτών του Κροπότκιν, άρχισε μια επαναστατική αγωνιστική δράση.
Το 1915 μπήκε στο Ανώτατο Γεωργικό Ινστιτούτο, σπουδάζοντας γεωπόνος. Όμως ο πόλεμος απαιτούσε νέους ανθρώπινους πόρους και ο Maximoff κινητοποιήθηκε. Ωστόσο, ακόμη και στον στρατό, συνέχισε να διαδίδει τις αναρχικές ιδέες. Η επανάσταση του Φεβρουαρίου τον απελευθέρωσε από την υπηρεσία. Από εκείνη τη στιγμή, έλαβε ενεργό μέρος σε επαναστατικές εκδηλώσεις - συγκεκριμένα, έγινε ένας από τους οργανωτές της φοιτητικής ομάδας αναρχοσυνδικαλιστών της Πετρούπολης και της ομάδας Golos Truda [Η φωνή της εργασίας]. Το καλοκαίρι του 1917, ο Maximoff ήταν εκπρόσωπος της νεοσύστατης Ένωσης Αναρχοσυνδικαλιστικής Προπαγάνδας (SASP), από την οποία εξελέγη στο Κεντρικό Συμβούλιο των εργοστασιακών και εργοστασιακών επιτροπών της Πετρούπολης. Με το ψευδώνυμο «κύριος Lapot», έγραφε άρθρα για την εφημερίδα Golos Truda, στα οποία εξέταζε ζητήματα κοινωνικοοικονομικής φύσης: την οργάνωση εργατικών συλλογικοτήτων, την οικονομική αναδιοργάνωση της κοινωνίας με βάση τις αρχές του αναρχισμού, καθώς και τρόπους υποστήριξης κοινωνικών πρωτοβουλιών από τη βάση.
Η συνεργασία με τον Golos Truda έγινε ένα από τα...

Zoe Baker*
Οι άνθρωποι συχνά έλκονται από τη μελέτη της ιστορίας της εργατικής τάξης, επειδή θέλουν να καταλάβουν πώς να αλλάξουν τον κόσμο. Θεωρείται ότι η ιστορία της ταξικής πάλης περιέχει μέσα της όχι μόνο μια σειρά γεγονότων και ημερομηνιών τοποθετημένων σε χρονολογική σειρά, αλλά και διδάγματα. Μέσω της μελέτης της ιστορίας της ταξικής πάλης μπορούμε να διαπιστώσουμε με στοιχεία ποιες στρατηγικές και τακτικές λειτουργούν ή δεν λειτουργούν, γιατί τα κινήματα αναπτύσσονται και γιατί καταρρέουν, ποιες προκλήσεις θα πρέπει να ξεπεράσουν τα κοινωνικά κινήματα κ.ο.κ. Η αναγκαιότητα της μελέτης της ιστορίας προκύπτει από το γεγονός ότι οι σοσιαλιστές δεν...

Στις 6 Φεβρουαρίου 1969, σε ηλικία 76 ετών, ο αναρχικός Juan Pardo πεθαίνει στο Μοντεβιδέο. Εντελώς άγνωστος σήμερα, ο Pardo επιδόθηκε σε μια συνεχή και επίμονη αναρχική προπαγάνδα όντας μέρος εκείνης της αλληλεγγύης και των ανώνυμων εκείμνων δικτύων στα οποία άνηκαν και ανήκουν δεκάδες και εκατοντάδες κοινωνικοί αγωνιστές.
Ξεχώρισε ως καλλιτέχνης φιλοτεχνώντας πολυάριθμες ξυλογραφίες που απεικόνιζαν τα πρόσωπα των κύριων μορφών του τοπικού και διεθνούς αναρχισμού στις σελίδες διαφόρων αναρχικών εφημερίδων όπως «Unquietud» (1944-1950), «Will» (1956-1965) ή «Solidarity» το όργανο της Περιφερειακής Ομοσπονδίας Εργαζομένων της Ουρουγουάης.
Ο συνάδελφος και φίλος του Vladimir Muñoz είπε ότι «με τα χαραγμένα...
Στο κτήριο της Ελληνικής κοινότητας της Μελβούρνης στις 18/07/2019
Με τον Ελευθεριακό στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Πέρασμα, 22/01/2018

