Λεπτομέρειες

ngnm

Αναρχική Θεωρία

16 Μαρτίου 2026

Σημείωση Μεταφραστή*: Σε αυτό το κείμενο ο Ιταλός Αναρχικός Ερρίκο Μαλατέστα, αναπτύσσει την άποψη του για τα γεγονότα της Παρισινής Κομμούνας, σε δυο μέρη που δημοσιεύθηκαν στην Αναρχική εφημερίδα “Το κοινωνικό Ζήτημα” (La Questione Sociale), στο Πάτερσον των ΗΠΑ. Η εφημερίδα ήταν όργανο της ομάδας Δικαίωμα Στην Ύπαρξη (Gruppo Diritto all'Esistenza) που ιδρύθηκε από μετανάστες και προωθούσε την ιδέα του αναρχοσυνδικαλισμού. Τα συγκεκριμένα κείμενα δημοσιεύθηκαν στα τεύχη, 28 και 29 στις 17 και 24 Μαρτίου 1900.

Α’ Μέρος

O διάσημος ιστορικός Γουίλιαμ Λέκι έλεγε ότι ο θρύλος είναι συχνά πιο αληθινός από την ιστορία· και λέγοντας αυτό εκφράζει, με έναν κάπως παράδοξο τρόπο, μια αληθινή και βαθιά γνώση.

Ο θρύλος είναι πιο αληθινός και ενδιαφέρων από την ιστορία· διότι, ενώ η ιστορία προσπαθεί με κόπο να διαπιστώσει αδιάσειστα γεγονότα σχετικά με περιστάσεις, γεγονότα και άτομα, και μόνο με δυσκολία καταφέρνει να διαπιστώσει την αλήθεια, εν μέσω της πολυπλοκότητας των πάντα ανεπαρκών στοιχείων και των αντιφατικών μαρτύρων, ο θρύλος, αντίθετα, διαμορφούμενος ασυνείδητα και εκφράζοντας όχι το γεγονός, αλλά τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι το έβλεπαν, αποκαλύπτει την ψυχική κατάσταση ενός λαού, το εσώτατο νόημα μιας ιστορικής στιγμής.

Αυτή ήταν η περίπτωση του επαναστατικού κινήματος που είναι γνωστό ως Κομμούνα του Παρισιού, το οποίο ξέσπασε στις 18 Μαρτίου 1871 και ασφυκτιούσε στο αίμα τον επόμενο Μάιο. Ακόμα και πριν διαπιστωθεί έστω και ένα θετικό γεγονός γι' αυτό, ο καθένας το ερμήνευε σύμφωνα με τις δικές του επιθυμίες. Και ο θρύλος που κυκλοφορούσε σε όλη την Ευρώπη και τον κόσμο είχε πολύ μεγαλύτερη επιρροή από ό,τι θα μπορούσε να έχει η ακριβής γνώση των γεγονότων. Το αποτέλεσμα είναι το εξής: ότι η Κομμούνα του Παρισιού διεκδικείται από όλους τους σοσιαλιστές του κόσμου, ενώ στην πραγματικότητα δεν ήταν σοσιαλιστικό κίνημα. Διεκδικείται δε και από τους αναρχικούς, ενώ δεν ήταν αναρχικό κίνημα.

Το 1871, οι άνθρωποι ήταν απόλυτα προετοιμασμένοι να δώσουν στο παρισινό κίνημα τη σημασία που του είχε δοθεί· και πιθανότατα, αν η καταστολή δεν είχε καταφέρει να το σβήσει από τη γέννησή του, θα είχε πραγματικά γίνει αυτό που πίστευαν ότι ήταν από την αρχή.

Η αντιδραστική δύναμη που γεννήθηκε από την ήττα της ευρωπαϊκής επανάστασης του 1848 είχε εξαντληθεί και όλοι διαισθάνθηκαν ότι είχε έρθει η ώρα για μια νέα επανάσταση.

Η αδυναμία των «φιλελεύθερων» αρχών που άφησαν ως κληρονομιά στους μεταγενέστερους της Γαλλικής Επανάστασης στα τέλη του περασμένου αιώνα είχε γίνει σαφής· και νέα ρεύματα ιδεών, νέες φιλοδοξίες συνάρπαζαν τις μάζες. Το «κοινωνικό ζήτημα» είχε γίνει το μεγάλο ερώτημα. Η γέννηση και η ταχεία άνοδος της Διεθνούς, μια συνέπεια που έγινε με τη σειρά της αιτία αυτής της κατάστασης, είχε γεννήσει σε ορισμένους ελπίδες και σε άλλους φόβους για επερχόμενες πολιτικές και οικονομικές ριζοσπαστικές αλλαγές.

Σε αυτό το σημείο, ξεσπά ο γαλλοπρωσικός πόλεμος. Όλα κρέμονται σε μια κλωστή. Όλοι παρακολουθούν με αγωνία το πεδίο της μάχης και κάνουν προβλέψεις για το τι θα συμβεί μετά τον πόλεμο: η αγωνία απλώς αυξάνει την ένταση στο μυαλό των ανθρώπων.

Καθώς ο γαλλικός στρατός ηττάται και ο αυτοκράτορας αιχμαλωτίζεται, συντηρητικά και...

Περισσότερα …