
Γιατί τμήματα της Aριστεράς συγκρούονται για τη Βενεζουέλα, τη Συρία, την Ουκρανία και πιο πρόσφατα για το Ιράν; Ορισμένοι αριστεροί υποστηρίζουν την αντίσταση τόσο απέναντι στην κρατική καταπίεση όσο και στον ιμπεριαλισμό. Άλλοι εκφράζουν έντονη υποστήριξη προς τους κρατικούς γραφειοκράτες και το «δικαίωμά» τους να καταστέλλουν διαδηλώσεις, συγχέοντας κάθε τοπική αντίσταση με δραστηριότητα της CIA ή της Mossad. Για τους δεύτερους, το υπονοούμενο είναι ότι οι άνθρωποι σε αυτές τις χώρες και στη διασπορά δεν μπορούν να έχουν αξιόπιστα παράπονα — τουλάχιστον όχι παράπονα που μπορούν να επιλυθούν όσο τα κυρίαρχα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα επιδιώκουν τις δικές τους ατζέντες σε αυτές τις χώρες.
Πώς μπορούμε να κατανοήσουμε γιατί τμήματα της Aριστεράς βλέπουν αυτά τα έθνη-κράτη ως μέρος της αντίστασης στον παγκόσμιο καπιταλισμό; Και πώς αυτό αναδεικνύει τις αντικρουόμενες στρατηγικές που ακολουθούν διαφορετικά τμήματα της Aριστεράς σήμερα;
Για τον διεθνισμό
Οι αναρχικοί κομμουνιστές, όπως και πολλοί μαρξιστές, πιστεύουν ότι οι εργαζόμενοι κατέχουν τη δύναμη να επιφέρουν συστημική αλλαγή. Κάποτε, οι εργαζόμενοι στην «Αυστραλία» προστατεύονταν από χρηματοοικονομικούς κανονισμούς και δασμούς που εμπόδιζαν τους καπιταλιστές να μεταφέρουν την παραγωγή στο εξωτερικό για να υπονομεύσουν τις μισθολογικές διεκδικήσεις. Αυτό επέτρεπε στους εργαζόμενους να διαπραγματεύονται υψηλότερους μισθούς χωρίς να διακινδυνεύουν την πλήρη απώλεια της εργασίας τους. Από τότε που οι καπιταλιστές απορρύθμισαν τη χρηματοοικονομική σφαίρα, το κεφάλαιο κινείται πλέον πολύ πιο ελεύθερα σε όλο τον κόσμο, βάζοντας τέλος στην εποχή του προστατευτικού συνδικαλισμού που μπορούσε να ασχολείται μόνο με τα συμφέροντα των κατά τόπους εργαζομένων. Όπως εξηγεί η Anarchist Communist Federation (ACF - Αναρχοκομμουνιστική Ομοσπονδία) σε άρθρο της που παρουσιάζει την αναρχική θέση για τον διεθνισμό: «Οι αλυσίδες παραγωγής είναι παγκοσμιοποιημένες σε τέτοιο βαθμό, ώστε ένα προϊόν τόσο απλό όσο ένα κατεψυγμένο γεύμα μπορεί να διασχίσει πολλά σύνορα πριν πωληθεί. Φασόλια από την Αίγυπτο, μπαχαρικά από την Τουρκία και κρέας από την Αυστραλία μαγειρεύονται σε εργοστάσια στην Αγγλία, συσκευάζονται σε πλαστικό από την Κίνα και πωλούνται σε ένα σούπερ μάρκετ στην Ιρλανδία». Για να ληφθεί υπόψη ο παγκοσμιοποιημένος καπιταλισμός, κάθε εργατικό κίνημα πρέπει επίσης να είναι παγκόσμιο. Αυτό σημαίνει την υιοθέτηση μιας διεθνιστικής κατεύθυνσης στον αγώνα, που επιδιώκει τον συντονισμό απεργιών ή αποκλεισμών σε οικονομικά σημεία-κλειδιά σε διάφορες ηπείρους, ώστε να ικανοποιηθούν τα αιτήματα. Για παράδειγμα, για να τερματιστεί η γενοκτονία του Ισραήλ στην Παλαιστίνη, οι εργαζόμενοι διεθνώς θα έπρεπε να εφαρμόσουν ένα εργατικό μποϊκοτάζ που θα σταματούσε κάθε δυνατή προμήθεια που χρειάζεται το Ισραήλ για να συνεχίσει τη γενοκτονία. Ένα διεθνές εργατικό κίνημα θα εξασφάλιζε επίσης ότι η απουσία ισχυρών συνδικάτων σε ένα πλαίσιο δεν θα μπορεί να χρησιμοποιηθεί εναντίον εργαζομένων σε άλλα πλαίσια. Σε έναν ιμπεριαλιστικό κόσμο, όπου οι καπιταλιστές λειτουργούν παγκοσμίως, πρέπει κι εμείς να συντονίζουμε τη δράση των εργαζομένων σε παγκόσμιο επίπεδο για να αποκτήσουμε τη δύναμη που χρειαζόμαστε ώστε να νικήσουμε.
Καμπισμός (Campism)
Υπάρχουν ορισμένοι στην Aριστερά που προτείνουν μια πορεία διαμετρικά αντίθετη με τον διεθνισμό — ένα σχέδιο οικοδόμησης κράτους. Για να κατανοήσουμε περί τίνος πρόκειται, πρέπει να δούμε από πού προέκυψε αυτή η στρατηγική στην ιστορία και τι συνεπάγεται.
Αφού η Γερμανική Επανάσταση του 1918 απέτυχε και άφησε τη Ρωσική Επανάσταση...

Γιατί τμήματα της Aριστεράς συγκρούονται για τη Βενεζουέλα, τη Συρία, την Ουκρανία και πιο πρόσφατα για το Ιράν; Ορισμένοι αριστεροί υποστηρίζουν την αντίσταση τόσο απέναντι στην κρατική καταπίεση όσο και στον ιμπεριαλισμό. Άλλοι εκφράζουν έντονη υποστήριξη προς τους κρατικούς γραφειοκράτες και το «δικαίωμά» τους να καταστέλλουν διαδηλώσεις, συγχέοντας κάθε τοπική αντίσταση με δραστηριότητα της CIA ή της Mossad. Για τους δεύτερους, το υπονοούμενο είναι ότι οι άνθρωποι σε αυτές τις χώρες και στη διασπορά δεν μπορούν να έχουν αξιόπιστα παράπονα — τουλάχιστον όχι παράπονα που μπορούν να επιλυθούν όσο τα κυρίαρχα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα επιδιώκουν τις δικές τους ατζέντες σε...

Οι πρόσφατες γεωπολιτικές εξελίξεις στη Μέση Ανατολή, ιδίως η κλιμάκωση των στρατιωτικών εντάσεων μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών, του Ισραήλ και της κυβερνώσας Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν, έχουν εγείρει σημαντικά ερωτήματα σχετικά με το πολιτικό μέλλον του Ιράν και τις περιφερειακές του επιπτώσεις. Η παρούσα ερευνητική εργασία, χρησιμοποιώντας το θεωρητικό πλαίσιο του αναρχοσυνδικαλισμού, εξετάζει πιθανά σενάρια σε καιρό πολέμου. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, αναλύονται διάφορα κύρια σενάρια, όπως η συγκέντρωση εξουσίας σε δομές στρατιωτικής ασφάλειας, η συνέχιση του status quo και η πιθανότητα εσωτερικών κρίσεων. Εξετάζει επίσης την πιθανότητα εμφυλίου πολέμου, αλλαγών εντός των ελίτ και τον αντίκτυπο...
Στο κτήριο της Ελληνικής κοινότητας της Μελβούρνης στις 18/07/2019
Με τον Ελευθεριακό στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Πέρασμα, 22/01/2018

