Ο διάλογος γύρω από τις θέσεις της «Πλατφόρμας» στην πραγματικότητα δεν σίγασε ποτέ μέσα στους κόλπους του αναρχικού κινήματος. Ανά περιόδους, εμφανίζεται όλο και πιο δυναμικά στο κινηματικό προσκήνιο και πυροδοτεί μια σειρά από ζητήματα που απασχολούν τους αναρχικούς, ακόμη και πριν από την έκδοση του εμβληματικού αυτού κειμένου. Οι λόγοι, θεωρούμε ότι είναι προφανείς δια γυμνού οφθαλμού. Οι «αρρώστιες» που διέγνωσαν τα μέλη της Delo Truda ως τους παράγοντες της ήττας και της αποδιοργάνωσης του αναρχικού κινήματος, δεν έπαψαν ποτέ να το κατακρεουργούν και να το υποβαθμίζουν σε «ένα μικρό επεισόδιο στην ιστορία των αγώνων της εργατικής τάξης». Δεν έπαψαν επίσης ποτέ και οι διαμάχες ανάμεσα στους υποστηρικτές της «ίασης» και εκείνους που αντιλαμβάνονται τα στοιχεία που η «Πλατφόρμα» προσδιόρισε ως «ασθένεια», ως φυσιολογικά και διόλου βλαπτικά συμπτώματα. Η διαμάχη αυτή μαίνεται με ιδιαίτερη ένταση στις μέρες μας και η έκβασή της δεν πρόκειται να κρίνει ένα στοίχημα ηθικής ή φιλολογικής δικαίωσης. Το διακύβευμα είναι πολύ υψηλότερο: αφορά την ιστορική προοπτική του αναρχισμού τον 21ο αιώνα.
Οι έχοντες μόνο επιδερμική σχέση με το κείμενο της «Πλατφόρμας», είθισται να ταυτίζουν τη διαμάχη που την συνοδεύει, αποκλειστικά ως μια αντιπαράθεση για τη δομή την οποία θα πρέπει να έχει μια ειδική αναρχική οργάνωση και αν αυτή θα πρέπει να χαρακτηρίζεται από ιδεολογική και τακτική ενότητα και τα μέλη της να διέπονται από συλλογική ευθύνη. Η εντύπωση αυτή είναι λανθασμένη. Ο «κίτρινος πυρετός» που χρήζει θεραπείας σύμφωνα με τους συγγραφείς της «Πλατφόρμας», δεν αφορά τον διάλογο για την υιοθέτηση της μίας ή της άλλης οργανωτικής μορφής του αναρχικού πολιτικού φορέα και τις διαφωνίες μεταξύ των αναρχικών για το πώς αυτή θα διαρθρωθεί, όπως πολλοί πιστεύουν. Το ερώτημα, αν οι οργανωτικές προτάσεις που δημοσιοποίησαν οι συντάκτες της «Πλατφόρμας» βοηθούν ή όχι στην πραγμάτωση των σκοπών του αναρχισμού και αν αυτές οι προτάσεις μας δείχνουν τον δρόμο προς την ορθότερη οργανωτική μορφή, είναι μεν καίριο, αλλά όχι το κύριο. Αυτό που πραγματεύεται η «Πλατφόρμα» και επιδιώκει πρώτα απ’ όλα να «θεραπεύσει», είναι η απομάκρυνση των αναρχικών, από τους σκοπούς αυτούς.
Το αντεπιχείρημα του Αρσίνοφ στο κείμενο απάντησης του προς τον Μαλατέστα, στο οποίο αναφερθήκαμε και σχολιάσαμε πρωτύτερα στην εισαγωγή μας στην έκδοση, ήταν πως έσφαλλε, ακριβώς γιατί παραμέρισε ολόκληρο το θεωρητικό και προγραμματικό υπόβαθρο της πρότασης. Η απορία που προκάλεσε στα μέλη της Delo Truda η παρέμβαση συμμαχικών συντρόφων όπως του Μαλατέστα, αναδεικνύει ότι και οι ίδιοι αυτοί οι εξόριστοι αναρχικοί επαναστάτες δεν έβλεπαν εχθρούς στο εσωτερικό των αναρχικών της ταξικής πάλης και της αναρχικής κομμουνιστικής τάσης. Τα μέλη της Delo Truda, στην πραγματικότητα, αντιλαμβάνονταν συμμαχικά ακόμη και τους αναρχοσυνδικαλιστές, μολονότι θεωρούσαν αδύνατη την συνένωση μαζί τους, μέσα στην ίδια οργάνωση. Eίναι πρόδηλο λοιπόν, ότι δεν θα χαρακτήριζαν ποτέ ως «ασθενικούς» τους διαφωνούντες με την πρότασή τους, ούτε θα προσλάμβαναν ως «δείγμα ασθένειας» τον συλλογικό διάλογο και τον επαναστατικό προβληματισμό για την αναζήτηση του καταλληλότερου οργανωτικού οχήματος.
Η «Πλατφόρμα» δεν δημοσιοποιήθηκε για να διχάσει μέσω των τάχα «άκαμπτων» θέσεων που πρόβαλε, αλλά για να ενώσει. Να ενώσει τις δυνάμεις που αγωνίζονται για...
Τι σημαίνει η ποινή του θανάτου για τους ανθρώπους του αιώνα μας; Για να το πούμε απλά, ας πούμε ότι ο πολιτισμός μας έχει χάσει τις μόνες αξίες που, με έναν ορισμένο τρόπο, θα μπορούσαν να δικαιολογήσουν αυτή την ποινή και υποφέρει αντίθετα από δεινά που επιβάλλουν την κατάργησή της. Με άλλα λόγια, η κατάργηση της θανατικής ποινής θα ‘πρεπε να είναι το αίτημα των συνειδητών μελών της κοινωνίας μας ταυτόχρονα για λόγους λογικής και για λόγους ρεαλισμού.
Λογικής πριν απ’ όλα. Το να ορίζουμε ότι ένας άνθρωπος πρέπει να πλήττεται με την οριστική τιμωρία είναι σαν να αποφασίζουμε...
Nick Heath*
O Γιούρι Κρινίτσκη ήταν ένας 18χρονος φοιτητής όταν ήρθε από την Τασκένδη να σπουδάσει στο Ρωσικό Ινστιτούτο Ιστορίας της Τέχνης. Πίσω στην πατρίδα του είχε συμμετάσχει στη δημιουργία πολλών κύκλων αναρχο-συνδικαλιστικής νεολαίας. Συνελήφθη εκεί το φθινόπωρο του 1922 με την κατηγορία της έκδοσης ενός παράνομου περιοδικού Συναγερμός του Τουρκεστάν και του έγινε μια γραπτή καταγγελία. Απτόητος ξεκίνησε την αναρχική δράση στο Ινστιτούτο, σχηματίζοντας μια ομάδα γύρω του. Κατά τη διάρκεια των διακοπών των Χριστουγέννων του 1923/24 επισκέφτηκε τη Μόσχα και πήρε μια κάρτα μέλους της Ρωσικής Ομοσπονδίας Αναρχικών, και πολλές λευκές κάρτες για διανομή στην Τασκένδη και...
Στο κτήριο της Ελληνικής κοινότητας της Μελβούρνης στις 18/07/2019
Με τον Ελευθεριακό στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Πέρασμα, 22/01/2018