
Η απάντηση βρίσκεται στη ριζοσπαστική συνδικαλιστική δράση από τα κάτω, στα σωματεία βάσης και στους αδιαμεσολάβητους αγώνες
Το κοινωνικό ζήτημα του 21ου αιώνα, ιδωμένο μέσα από το πρίσμα της ελευθεριακής σκέψης, δεν είναι ένα πρόβλημα που μπορεί να λυθεί με «καλύτερους νόμους» ή με την επιστροφή στο Κράτος Πρόνοιας. Ως θεσμός, το Κράτος Πρόνοιας του 20ού αιώνα υπήρξε απλώς ένας τακτικός συμβιβασμός του Κεφαλαίου για να αποτρέψει την τότε κοινωνική εξέγερση. Σήμερα, ο καπιταλισμός δεν έχει πια ανάγκη αυτόν τον συμβιβασμό. Το σύγχρονο κοινωνικό ζήτημα δεν αφορά απλώς την «ανισότητα» (έναν όρο που προϋποθέτει ότι το σύστημα μπορεί να γίνει «δίκαιο»). Αφορά την κυριαρχία, τον έλεγχο, την καταστροφή της φύσης και την απόλυτη εμπορευματοποίηση της ανθρώπινης ζωής.
Η λεγόμενη gig economy (οικονομία της πλατφόρμας) και η επισφάλεια, δεν είναι «δυσλειτουργίες» της αγοράς που το σύγχρονο Κράτος οφείλει να ρυθμίσει. Είναι η απόλυτη φαντασίωση του καπιταλισμού: ο εργαζόμενος χωρίς κανένα δικαίωμα, διασπασμένος, απομονωμένος, που αναλαμβάνει ο ίδιος το ρίσκο της επιβίωσής του, ονομαζόμενος ειρωνικά «συνεργάτης» (βλ. διανομείς- freelancers).
Από ελευθεριακή σκοπιά, η απάντηση δεν βρίσκεται στο να παρακαλάμε το Κράτος να αναγνωρίσει αυτές τις συμβάσεις. Βρίσκεται στη ριζοσπαστική συνδικαλιστική δράση από τα κάτω, στα σωματεία βάσης και στους αδιαμεσολάβητους αγώνες. Ο στόχος δεν είναι απλώς η «σταθερή μισθωτή σκλαβιά», αλλά η κατάργηση της μισθωτής εργασίας και η αυτοδιαχείριση της παραγωγής από τους ίδιους τους παραγωγούς.
Η διαρκώς αναπτυσσόμενη τεχνολογία και η αυτοματοποίηση, αντί να απελευθερώσουν τον άνθρωπο από τον μόχθο -όπως θα συνέβαινε σε μια κοινωνία βασισμένη στις ανθρώπινες ανάγκες-, χρησιμοποιούνται ως εργαλεία ελέγχου και εντατικοποίησης της εργασίας. Η τεχνολογία σήμερα ελέγχεται από τεράστια εταιρικά μονοπώλια (Big Tech) που κερδοσκοπούν πάνω στα προσωπικά μας δεδομένα (επιτηρητικός καπιταλισμός). Το ελευθεριακό πρόταγμα εδώ είναι η κοινωνικοποίηση της τεχνολογίας. Η γνώση, ο κώδικας και οι αλγόριθμοι πρέπει να είναι ελεύθερα προσβάσιμα (open source/commons), εργαλεία στα χέρια των τοπικών κοινοτήτων για την κάλυψη των αναγκών τους, και όχι μηχανισμοί επιτήρησης και μεγιστοποίησης του κέρδους.
Η κλιματική κρίση είναι η πιο ξεκάθαρη απόδειξη ότι ένα σύστημα που απαιτεί άπειρη ανάπτυξη σε έναν πλανήτη με πεπερασμένους πόρους είναι καταδικασμένο. Η ελευθεριακή προσέγγιση (μέσω της Κοινωνικής Οικολογίας) υποστηρίζει ότι η κυριαρχία του ανθρώπου πάνω στη φύση πηγάζει από την κυριαρχία ανθρώπου σε άνθρωπο. Ο «πράσινος καπιταλισμός» (πράσινη ανάπτυξη, εμπόριο ρύπων) είναι μια απάτη που μεταφέρει το κόστος της οικολογικής κατάρρευσης στους φτωχούς, ενώ οι ελίτ χτίζουν περιβαλλοντικά «φρούρια». Η μόνη λύση είναι η αποανάπτυξη (degrowth) στον δυτικό κόσμο, η κατάργηση της μαζικής βιομηχανικής κλίμακας και η δημιουργία μικρών, αποκεντρωμένων, οικολογικών κοινοτήτων που θα παράγουν για να καλύπτουν ανάγκες, όχι για να εξάγουν κέρδος.
Το Κράτος και το Κεφάλαιο θρέφονται από τον κοινωνικό κανιβαλισμό και την απομόνωση. Η επιδημία μοναξιάς, η κατάθλιψη και η «burnout» κουλτούρα είναι το φυσιολογικό αποτέλεσμα ενός συστήματος που βλέπει τους ανθρώπους ως αναλώσιμες μηχανές παραγωγής και κατανάλωσης. Όταν το Κράτος Πρόνοιας καταρρέει, αφήνει πίσω του εξατομικευμένους ανθρώπους. Η ελευθεριακή απάντηση σε αυτή την κρίση νοήματος είναι η Αλληλοβοήθεια (Mutual Aid). Όχι η κρατική φιλανθρωπία, ούτε οι ΜΚΟ τα πραγματικά δίκτυα αλληλεγγύης. Η δημιουργία...

Σημείωση Μεταφραστή*: Ένα διαχρονικό κείμενο που γράφτηκε 40 χρόνια πριν και δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Our Generation» (Η Γενιά Μας), στο τεύχος Άνοιξη/Καλοκαίρι 1986. Σε αυτό το κείμενο ο Αμερικανός διανοητής αναπτύσσει γιατί ο Εξουσιαστικός Σοσιαλισμός και η εφαρμογή του απέχουν μακρά από αυτό που αρχικά προσδιορίσθηκε ως Σοσιαλισμός.
Όταν τα δύο μεγάλα συστήματα προπαγάνδας του κόσμου συμφωνούν σε κάποιο δόγμα, απαιτείται κάποια πνευματική προσπάθεια για να ξεφύγει κανείς από τα δεσμά του. Ένα τέτοιο δόγμα είναι ότι η κοινωνία που δημιούργησε ο Λένιν και ο Τρότσκι και διαμόρφωσε περαιτέρω ο Στάλιν και οι διάδοχοί του έχει κάποια σχέση με τον...

Ένα αφιέρωμα στο τσέχικο περιοδικό «Mlady prukopnik» [Νέος Πρωτοπόρος] (Ιούλιος 1914), λίγο μετά το θάνατο του Γερμανού αναρχικού και υπέρμαχου των δικαιωμάτων των ομοφυλόφιλων Senna Hoy. Είναι ενδιαφέρον ότι το αφιέρωμα, παρά το γεγονός ότι δημοσιεύτηκε σε αναρχικό περιοδικό, δεν κάνει καμία αναφορά στον σεξουαλικό του προσανατολισμό ή στον αγώνα του για τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων.
Ακολουθεί μια σύντομη βιογραφία του Senna Hoy:
Ο Γερμανός αναρχικός Johannes Holzmann (Senna Hoy) [1882-1914], ήταν ανοιχτά ομοφυλόφιλος και θαρραλέος υποστηρικτής των δικαιωμάτων των ομοφυλόφιλων σε μια εποχή που ο γερμανικός νόμος τιμωρούσε τις ομοφυλοφιλικές σχέσεις με φυλάκιση. Ήταν γνωστός για τη διεύθυνση...
Στο κτήριο της Ελληνικής κοινότητας της Μελβούρνης στις 18/07/2019
Με τον Ελευθεριακό στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Πέρασμα, 22/01/2018

