
[…] «Εμείς, οι επαναστάτες αγωνιστές που είμαστε οργανωμένοι στην Αναρχική Ομοσπονδία της Ουρουγουάης, πιστεύουμε ότι έχουμε αφομοιώσει τις εμπειρίες της εποχής μας, ορισμένες θετικές και άλλες οπισθοδρομικές. Έχουμε πλήρη επίγνωση ότι μια αποτελεσματική κοινωνική οργάνωση (δηλαδή χρήσιμη για τον άνθρωπο και για τη ζωή των σχέσεών του) έχει την αληθινή και σύνθετη δομή της στις οντότητες στις οποίες οι άνθρωποι συγκροτούνται πρωτίστως: συνδικάτα, συνεταιρισμούς, συλλόγους γειτονιάς, πολιτιστικούς θεσμούς κ.λπ. Γνωρίζουμε επίσης ότι, αντίθετα, οι άνθρωποι και οι λαοί συναντούν στους μηχανισμούς που ξεφεύγουν από τον έλεγχό τους και αποφασίζουν χωρίς τη συγκεκριμένη συμμετοχή τους για ζητήματα κάθε είδους, που ιδιοποιούνται τους καρπούς της εργασίας τους ή τους μολύνουν με ψευδή προπαγάνδα (κράτη-αφεντικά, μεγάλος Τύπος κ.λπ.), παράγοντες διάλυσης και υποταγής.
Γι’ αυτό πιστεύουμε ότι οι ατομικές και συλλογικές δράσεις –σε όλα τα πεδία όπου δρα ο καθένας– πρέπει να κατευθύνονται προς αυτού του είδους τις σοσιαλιστικές οικονομικές μεταμορφώσεις (αντικατάσταση της ιδιοκτησίας των ατομικών εργοδοτών, των ανώνυμων εταιρειών, του κράτους ή των διεθνών τραστ στα μέσα παραγωγής, από την άμεση διαχείριση των βιομηχανιών, της γης και των υπηρεσιών από τους τεχνικούς, τους εργάτες, τους υπαλλήλους και τους χρήστες, σύμφωνα με τις ανάγκες της κοινωνίας και βάσει ενός συνεπαγόμενου τεχνικού σχεδιασμού), καθώς και προς την ελευθερία στην πολιτική (αντικατάσταση των μειοψηφιών που στις “δημοκρατίες” ή στις “δικτατορίες” αποφασίζουν εξ ονόματος των άλλων, από την άμεση διαχείριση του λαού μέσω των κατάλληλα ομοσπονδιοποιημένων βασικών του οργανισμών).
Εμείς, που θα θέλαμε να εφαρμοστεί αυτό το ελευθεριακό σοσιαλιστικό πρόγραμμα και που γνωρίζουμε ότι η Κουβανική Επανάσταση δεν είναι –τουλάχιστον αυτή τη στιγμή– το είδος της λαϊκής επανάστασης εκείνης που θα εφαρμόζαμε εκ των προτέρων, πιστεύουμε ότι μπορεί να αποτελέσει (στην πορεία προς την κατάργηση των προνομίων και της τυραννίας, απελευθερώνοντας τη χώρα από τον ιμπεριαλισμό και δίνοντας δυναμική στον αγώνα για την ομοσπονδιακή ενοποίηση της Λατινικής Αμερικής, εξανθρωπίζοντας την ύπαρξη του λαού, καθιστώντας δυνατή την πραγματικά δημοκρατική ένταξή του στην εθνική ζωή) τόσο μια τομή καθαυτή, όσο και το άνοιγμα ενός λατινοαμερικανικού δρόμου προς τον σοσιαλισμό και την ελευθερία.
ΓΙΑΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΟΥΜΕ:
Για όλα τα δημιουργικά της στοιχεία, χωρίς να αρνούμαστε ή να αγνοούμε τις αρνητικές της όψεις ή τους παράγοντες που μπορούν να οδηγήσουν στην εκτροπή της, κατανοούμε ότι οφείλουμε να στηρίξουμε την Κουβανική Επανάσταση. Η στήριξή μας είναι συνειδητή και ειλικρινής· δεν εμπνέεται από κομματικούς υπολογισμούς και, επομένως, συνεπάγεται τη δέσμευση να την υπερασπιστούμε.
[…] Για αυτό που είναι σήμερα, για αυτό που μπορεί να γίνει, οφείλουμε να υπερασπιστούμε την Κουβανική Επανάσταση εδώ, σε ολόκληρη τη Λατινική Αμερική.
Η υπόθεση της Κουβανικής Επανάστασης είναι υπόθεση όλων των λαών της Λατινικής Αμερικής· είναι η υπόθεση όλων των λαών του κόσμου.
Είναι η υπόθεση του λαού της Γουατεμάλας, που θέλει να απαλλαγεί από τον γιάνκη (Yankee) ιμπεριαλισμό, να κατακτήσει ανθρώπινες συνθήκες ζωής, να αποκτήσει ανεξαρτησία.
Είναι η υπόθεση του λαού της Ουγγαρίας, που εξεγείρεται ενάντια στον ρωσικό ιμπεριαλισμό για να εγκαθιδρύσει τον αληθινό Σοσιαλισμό των Εργατικών Συμβουλίων και να απελευθερωθεί από τη δικτατορία του Κομμουνιστικού Κόμματος πάνω στο προλεταριάτο.
Είναι η υπόθεση του...

Στις 3 Φεβρουαρίου 1906, το Worker's Friend Club & Institute, χώρος συνάντησης, βιβλιοθήκη, τυπογραφείο και σχολείο για τους αναρχικούς της εβραϊκής κοινότητας του Λονδίνου, άνοιξε τις πόρτες του στην οδό Jubilee 165 στο Λονδίνο.
Η ιδέα προήλθε από την συντακτική ομάδα της εφημερίδας “Arbeter Fraint” (Φίλος των Εργατών) και τον Rudolf Rocker, που σε σύντομο χρονικό διάστημα κατάφεραν να συγκεντρώσουν το κεφάλαιο για να αγοράσουν το κτίριο που στεγαζόταν σε μια παλιά εκκλησία Μεθοδιστών.
Αν και η πρωτοβουλία ήταν μέρος της εβραϊκής ελευθεριακής κοινότητας, ήταν ανοιχτή και στους υπόλοιπους εργατικούς τομείς. Ο Piotr Kropotkin παρευρέθηκε στα εγκαίνια.
Στη φωτογραφία...

Ύστερα από μια σύντομη ασθένεια, ο Mat Kavanagh (Ματ Κάβανα) πέθανε την Παρασκευή, 12 Μαρτίου [1954]· και μαζί του κόβεται ένας πολύτιμος δεσμός με το παρελθόν του κινήματος. Ελάχιστοι σύντροφοι υπήρξαν τόσο ευρέως γνωστοί στο αναρχικό κίνημα αυτής της χώρας, καθώς απευθυνόταν σε ακροατήρια σε πολλές πόλεις μέχρι και τους τελευταίους μήνες. Και όπου κι αν μιλούσε, ανανέωνε παλιές γνωριμίες και δημιουργούσε πολλές καινούργιες. Η επιρροή του ήταν ιδιαίτερα ισχυρή στα νεότερα μέλη του κινήματος, γιατί όχι μόνο εισήγαγε πολλούς από αυτούς στον αναρχισμό, αλλά τους άνοιξε και έναν ολόκληρο κόσμο ατομικών αναρχικών του παρελθόντος, οι οποίοι διαφορετικά θα...
Στο κτήριο της Ελληνικής κοινότητας της Μελβούρνης στις 18/07/2019
Με τον Ελευθεριακό στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Πέρασμα, 22/01/2018

