Σημείωση Μεταφραστή*: Ο «καμπισμός» είναι η πεποίθηση ότι ο κόσμος είναι διαιρεμένος σε μεγάλες, ανταγωνιστικές πολιτικές ομάδες χωρών («στρατόπεδα») και ότι τα άτομα με αριστερή πολιτική θα πρέπει να υποστηρίζουν ένα στρατόπεδο έναντι των άλλων. Σε αντίθεση με τους εθνικιστές, οι καμπιστές δεν υποστηρίζουν καμία χώρα για λόγους όπως η εθνικότητα ή η εθνική ταυτότητα. Αντίθετα, οι καμπιστές υποστηρίζουν το στρατόπεδό τους για ιδεολογικούς λόγους, επειδή πιστεύουν ότι το στρατόπεδό τους προωθεί την ιδεολογία τους, όπως ο σοσιαλισμός ή ο αντιιμπεριαλισμός. Επιπρόσθετα ως «τανκιστές» είναι μια υποτιμητική ονομασία που χρησιμοποιείται γενικά σε αυταρχικούς κομμουνιστές, ειδικά σε εκείνους που υποστηρίζουν ή υπερασπίζονται πράξεις καταστολής από τέτοια καθεστώτα, τους συμμάχους τους ή αρνούνται την πραγματοποίηση των γεγονότων αυτών. O λογαριασμός «Αποαποικιοποίηση του Αναρχισμού» στο instagram είναι μια προσπάθεια που φέρνει κοντά ακτιβιστές, καλλιτέχνες, δημοσιογράφους, ακαδημαϊκούς και απλούς ανθρώπους από το Ιράν, την Αρμενία, το Ιράκ, τη Συρία, την Τουρκία την μέση Ανατολή και την δυτική Ασία. Θεωρώ την προσπάθεια αυτή πολύ σημαντική διότι ξεφεύγει από το δυτικό αφήγημα του δυτικού επιλεκτικού αντιιμπεριαλισμού που πολλές φορές συντάσσεται με θρησκο-φονταμενταλιστικές ή/και κρατικό-εξουσιαστικές πλευρές στην προσπάθεια του να πάρει θέση στα γεγονότα. Το κείμενο αυτό μας βοηθάει να κατανοήσουμε καλύτερα το βάθος της Ιρανικής εξέγερσης.
Μετά τις επιθέσεις με ρουκέτες και μη επανδρωμένα αεροσκάφη του Ιράν στο ισραηλινό καθεστώς απαρτχάιντ στις 13 Απριλίου, οι αυταρχικοί αριστεροί στον Παγκόσμιο Βορρά έκαναν για άλλη μια φορά τα στραβά μάτια στους αγώνες των καταπιεσμένων λαών. Αντί να επικεντρωθούν στους ταξικούς αγώνες του λαού, επικέντρωσαν την πολιτική τους ανάλυση στα κράτη, προσφέροντας υποστήριξη σε καταπιεστικά καθεστώτα και εξυμνώντας το ιρανικό καθεστώς και τον Άξονα της Αντίστασης. (Σημ.Μετ: Ο Άξονας της Αντίστασης [ α ] είναι ένας άτυπος συνασπισμός υποστηριζόμενων από το Ιράν μαχητικών και πολιτικών οργανώσεων σε όλη τη Δυτική Ασία . Ενώνει φορείς που έχουν δεσμευτεί να αντιμετωπίσουν την επιρροή των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ στην περιοχή).
Για αυτούς τους αυταρχικούς αριστερούς (Καμπιστές και οι Τάνκις), το Ιράν επαινείται ως ο ηγέτης του «Άξονα της Αντίστασης» ενάντια τόσο στην Αυτοκρατορία των ΗΠΑ όσο και στον Σιωνισμό, αγνοώντας το ιστορικό βασανισμού, βιασμού και δολοφονίας εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων από το ίδιο του το καθεστώς. Κατά τη διάρκεια της εξέγερσης «Jin Jiyan Azadî» του 2022, τουλάχιστον 550 διαδηλωτές σκοτώθηκαν από το ιρανικό καθεστώς, συμπεριλαμβανομένων 49 γυναικών και 68 παιδιών, και χιλιάδες τραυματίστηκαν. Κατά την κράτησή τους, οι κρατικές αρχές βασάνισαν και βίασαν διαδηλωτές για να τους αποσπάσουν ομολογίες ή να τους τιμωρήσουν. Περισσότερες από 700 εκτελέσεις πραγματοποιήθηκαν στο Ιράν μεταξύ Ιανουαρίου και Νοεμβρίου 2023, οι οποίες επηρέασαν κυρίως άτομα από τις περιοχές του Κουρδιστάν και του Μπαλουχιστάν.
Κατά τη διάρκεια αυτής της εξέγερσης, τουλάχιστον 82 διαδηλωτές και περαστικοί από τους Μπαλούχ σκοτώθηκαν από το κράτος σε μια καταστολή γνωστή ως Ματωμένη Παρασκευή. Οι Μπαλούχ στο Ιράν ζουν σε απόλυτη φτώχεια και τους στερούνται θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα. Είναι άνθρωποι χωρίς πατρίδα στη χώρα τους. Δεν έχουν πρόσβαση σε πιστοποιητικά γέννησης, νερό, εκπαίδευση και υγειονομική περίθαλψη. Τα παιδιά των Μπαλούχ πνίγονται καθημερινά σε Χούταγκ (αυλάκια νερού) προσπαθώντας να βρουν νερό για τις οικογένειές τους. Η έλλειψη προοπτικών απασχόλησης αναγκάζει τους ανθρώπους να στραφούν στο λαθρεμπόριο καυσίμων.
Κατά τη διάρκεια της επίθεσης της 13ης Απριλίου, το καθεστώς εξαπέλυσε εκτεταμένες επιθέσεις με μη επανδρωμένα αεροσκάφη και πυραύλους από τις πόλεις του, προκαλώντας πανικό στον ιρανικό πληθυσμό, αναγκάζοντας τους ανθρώπους να εγκαταλείψουν τις εστίες τους και αποτρέποντας πιθανές εξεγέρσεις σε περίπτωση πολέμου. Ταυτόχρονα, κατά τη διάρκεια αυτής της επίθεσης, το καθεστώς ενέτεινε την καταστολή και τις συλλήψεις γυναικών που δεν υπακούουν στον υποχρεωτικό νόμο περί χιτζάμπ. Αυτός ο νόμος δεν είναι μόνο ο μηχανισμός του κράτους για τον έλεγχο του γυναικείου σώματος, αλλά και για την αύξηση της παρουσίας των δυνάμεων ασφαλείας, καταστέλλοντας τυχόν εξεγέρσεις.
Οι αυταρχικοί αριστεροί στη Δύση δεν έχουν καμία λεπτομέρεια και δεν κατανοούν την ιστορική και πολιτική διαλεκτική της Νοτιοδυτικής Ασίας. Ως αποτέλεσμα, παραβλέπουν τα εγκλήματα αυταρχικών και θεοκρατικών κρατών όπως το Ιράν, δοξάζοντάς τα για τον αντιιμπεριαλισμό τους. Αυτό το φαινόμενο, που ονομάζεται «Ο Αντιιμπεριαλισμός των Ηλιθίων» από τη Βρετανο-Σύρια συγγραφέα και ακτιβίστρια Λέιλα Αλ-Σάμι, υπογραμμίζει τη δραστηριότητα ενός μεγάλου μέρους της δυτικής «αντιπολεμικής» αριστεράς κατά τη διάρκεια του συριακού πολέμου. Αντιτάχθηκαν μόνο στη δυτική παρέμβαση, ενώ αγνόησαν ή ακόμη και υποστήριξαν την εμπλοκή της Ρωσίας και του Ιράν. «Για αυτήν την αυταρχική αριστερά, η υποστήριξη παρέχεται στο καθεστώς Άσαντ στο όνομα του «αντιιμπεριαλισμού». Ο Άσαντ θεωρείται μέρος του Άξονα της Αντίστασης ενάντια τόσο στην Αυτοκρατορία των ΗΠΑ όσο και στον Σιωνισμό. Δεν έχει μεγάλη σημασία ότι το ίδιο το καθεστώς Άσαντ υποστήριξε τον πρώτο Πόλεμο του Κόλπου ή συμμετείχε στο αμερικανικό πρόγραμμα παράνομων εκδόσεων, όπου ύποπτοι για τρομοκρατία βασανίστηκαν στη Συρία για λογαριασμό της CIA. Αυτή η φιλοφασιστική αριστερά φαίνεται τυφλή σε οποιαδήποτε μορφή ιμπεριαλισμού που δεν έχει δυτική προέλευση. Συνδυάζει την πολιτική ταυτότητας με τον εγωισμό. Όλα όσα συμβαίνουν εξετάζονται μέσα από το πρίσμα του τι σημαίνουν για τους δυτικούς - μόνο οι λευκοί άνδρες έχουν τη δύναμη να γράψουν ιστορία.
Οι «στρατοπεδάρχες» θεωρούν τις ΗΠΑ, την Ευρώπη και την ισραηλινή κυβέρνηση κατοχής ως το «ιμπεριαλιστικό στρατόπεδο», ενώ η Ρωσία, η Κίνα, το Ιράν, η Συρία, η Βόρεια Κορέα, η Βενεζουέλα και άλλες χώρες αποτελούν το «αντιιμπεριαλιστικό στρατόπεδο». Ανεξάρτητα από το πόσο καταπατούν τα ανθρώπινα δικαιώματα τα καθεστώτα τους ή πόσο ολοκληρωτικά είναι, το τελευταίο στρατόπεδο υποστηρίζεται πάντα. Όποιος αμφισβητεί ρητορικά την ιμπεριαλιστική αφήγηση θεωρείται σύμμαχος. Επομένως, από την οπτική γωνία των στρατοπεδαρχών, συχνά αρκεί μια υπόθεση να «υποστηριχθεί» ρητορικά από τις Ηνωμένες Πολιτείες για να δυσφημιστεί αμέσως.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, πολλοί απέτυχαν να υποστηρίξουν τη λαϊκή επανάσταση που έλαβε χώρα στη Συρία το 2011 ή στο Ιράν το 2022, υποστηρίζοντας αντίθετα τους τυράννους στη Συρία και το Ιράν, οι οποίοι παρουσιάστηκαν ψευδώς ως αντίθετοι στην αλλαγή καθεστώτος που σχεδίασαν οι ΗΠΑ. Η αντιιμπεριαλιστική αριστερά πήρε κατά κράτος τους ισχυρισμούς του συριακού και του ιρανικού καθεστώτος ότι είναι ένα από τα τελευταία προπύργια αντίστασης ενάντια στη δυτική και ισραηλινή ηγεμονία.
Στις 17 Οκτωβρίου 2019, ο λαός του Λιβάνου βγήκε στους δρόμους για να αμφισβητήσει το σεχταριστικό πολιτικό σύστημα της χώρας, ζητώντας αναμόρφωση του καθεστώτος. Σε απάντηση, η Χεζμπολάχ και οι σύμμαχοί της, συχνά συνεργαζόμενοι με τις κυβερνητικές δυνάμεις, κατέστειλαν τους διαδηλωτές. Παρά το ευρύτερο εύρος των λιβανέζικων διαμαρτυριών, η Χεζμπολάχ, υπό την ηγεσία του Νασράλα, έσπευσε να υπερασπιστεί το σεχταριστικό status quo, δυσφημώντας τους διαδηλωτές κατηγορώντας τους ότι χειραγωγούνται από ξένα συμφέροντα. Αυτό το σενάριο είναι οικείο στους Ιρανούς, οι οποίοι υφίστανται παρόμοια καταστολή από ένα καθεστώς που υποστηρίζει την επιρροή της Χεζμπολάχ. Μετά τη βάναυση δολοφονία της Τζίνα Αμίνι από την αστυνομία ηθικής του Ιράν, πυροδοτήθηκε μια πανεθνική εξέγερση κατά του καθεστώτος, η οποία χαρακτηρίστηκε από άμεσες αντιπαραθέσεις με κυβερνητικούς αξιωματούχους.
Αυτό το κίνημα υπογραμμίζει την εκτεταμένη εξάπλωση καταπιεστικών μεθόδων σε όλη την περιοχή, μεθόδων που το Ιράν έχει εξαγάγει στον Λίβανο, τη Συρία και το Ιράκ από την εποχή του Χομεϊνί και οι οποίες έχουν ενταθεί με τις συχνές κρίσεις που αντιμετωπίζει το καθεστώς Άσαντ από το 2011.
Ο καμπιστικός αντιιμπεριαλισμός αποδυναμώνει την διεθνιστική πολιτική, ουσιοποιώντας ορισμένους αγώνες και σβήνοντας θύματα στην περιοχή, ενισχύοντας ειρωνικά τον λόγο που επιδιώκει να σβήσει την παλαιστινιακή υπόθεση ισχυριζόμενος ότι αποτελεί προέκταση της ιρανικής γεωπολιτικής. Οι προοπτικές για τη Συρία και την Ουκρανία, παράλληλα με εκείνες για την Παλαιστίνη και τον Λίβανο, υπογραμμίζουν τις αντιφάσεις του ψευδοαντιιμπεριαλισμού της αριστεράς του Παγκόσμιου Βορρά και τονίζουν την ανάγκη για διεθνική αλληλεγγύη μεταξύ των καταπιεσμένων λαών του Παγκόσμιου Νότου. Αυτή η κατανόηση υπογραμμίζει ότι η υποστήριξη της παλαιστινιακής υπόθεσης δεν απαιτεί την υποστήριξη αυταρχικών κυβερνήσεων. Αντίθετα, απαιτεί την αντιμετώπιση τόσο της εσωτερικής όσο και της εξωτερικής καταπίεσης. Με αυτόν τον τρόπο, επιβεβαιώνουμε τη δέσμευσή μας στην αυτοοργάνωση και την αλληλεγγύη ενάντια στις πολεμοχαρείς πολιτικές των κρατών, τηρώντας τις αναρχικές μας αρχές του αντιαυταρχισμού, του συνεπούς αντιιμπεριαλισμού, της αλληλεγγύης με τους καταπιεσμένους και της κριτικής εμπλοκής με όλες τις μορφές εξουσίας και κυριαρχίας.
Ως αναρχικοί, αντιτιθέμεθα ριζικά σε όλες τις μορφές καταναγκαστικής εξουσίας και συγκεντρωτικής εξουσίας, υποστηρίζοντας την αυτοδιαχείριση, την αμοιβαία βοήθεια και την εθελοντική συνεργασία. Όταν οι Δυτικοί αριστεροί υποστηρίζουν αυταρχικά καθεστώτα, συχνά κάνουν συμβιβασμούς σε αυτή την ουσιαστική αρχή. Αυτά τα καθεστώτα ενσαρκώνουν την αντίθεση του αναρχισμού συγκεντρώνοντας την εξουσία, καταστέλλοντας τη διαφωνία και περιορίζοντας τις ελευθερίες. Η υποστήριξη τέτοιων κρατών έρχεται σε αντίθεση με την αναρχική δέσμευση για την κατάργηση της καταπίεσης και της εξουσίας. Ως αναρχικοί, αντιτιθέμεθα στον ιμπεριαλισμό σε όλες τις μορφές του, υποστηρίζοντας την αυτοδιάθεση όλων των λαών. Μια λεπτή, συνεπής αντιιμπεριαλιστική στάση δεν πρέπει να ισοδυναμεί με την υποστήριξη οποιουδήποτε κράτους που αντιτίθεται στην ηγεμονία των ΗΠΑ. Τα αυταρχικά καθεστώτα συχνά επιδίδονται στις δικές τους μορφές ιμπεριαλιστικής ή καταπιεστικής συμπεριφοράς τόσο εντός όσο και εκτός των συνόρων τους. Υποστηρίζοντας τέτοια κράτη με το πρόσχημα του αντιιμπεριαλισμού, οι αριστεροί μπορούν ακούσια να υποστηρίξουν εναλλακτικές μορφές ιμπεριαλισμού και καταπίεσης.
Ως αναρχικοί, δίνουμε έμφαση στην αλληλεγγύη με τους καταπιεσμένους και αγωνιζόμαστε για την απελευθέρωση των πιο περιθωριοποιημένων. Τα αυταρχικά κράτη έχουν καταγραφές παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, συμπεριλαμβανομένων των διώξεων μειονοτήτων, της πολιτικής καταστολής και του περιορισμού των ελευθεριών. Η υποστήριξη της δυτικής αριστεράς προς αυτά τα καθεστώτα συχνά παραβλέπει ή ελαχιστοποιεί τα βάσανα αυτών των καταπιεσμένων ομάδων, προδίδοντας έτσι την αρχή της διεθνούς αλληλεγγύης προς όλους τους καταπιεσμένους λαούς. Ως αναρχικοί, αναλύουμε κριτικά και αμφισβητούμε όλες τις μορφές εξουσίας και κυριαρχίας. Υποστηρίζοντας άκριτα τα αυταρχικά κράτη λόγω της αντίθεσής τους στη Δύση, ορισμένοι αριστεροί δεν ασχολούνται κριτικά με τη φύση της εξουσίας και της διακυβέρνησης σε αυτές τις χώρες. Μια τέτοια υποστήριξη μπορεί να γίνει μια επιδοκιμασία μιας μορφής κυριαρχίας έναντι μιας άλλης, παρά μια πραγματική πρόκληση για όλες τις δομές εξουσίας.
Ως αναρχικοί, απαιτούμε συνέπεια στις ηθικές θέσεις ενάντια σε όλες τις μορφές εκμετάλλευσης και κακοποίησης. Η υποστήριξη αυταρχικών καθεστώτων απαιτεί μια επιλεκτική ηθική στάση, όπου ορισμένες παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων αγνοούνται λόγω πολιτικής ευκολίας. Αυτή η ασυνέπεια υπονομεύει τα ηθικά θεμέλια των αριστερών και αναρχικών ιδεολογιών, οι οποίες επιδιώκουν τις καθολικές αρχές της δικαιοσύνης και της ισότητας. Ζητούμε διεθνική αλληλεγγύη μεταξύ όλων των καταπιεσμένων λαών, αγνοώντας τα γεωπολιτικά παιχνίδια εξουσίας που έχουν διαμορφώσει τις παρούσες συνθήκες.
*Μετάφραση: Αργύρης Αργυριάδης
