Λεπτομέρειες

ngnm

Ιστορία Κοινωνικών Κινημάτων

24 Νοεμβρίου 2024

George Woodcock*

Σημείωση Μεταφραστή*: Το 1848 αποτέλεσε μια σημαντική περίοδο για το προλεταριάτο της Ευρώπης που πάσχιζε να εμφανισθεί και να πάρει το μερίδιό του στο κοινωνικό ζήτημα. Δικαίως δε χαρακτηρίσθηκε ως το έτος των επαναστάσεων μιας και ως γεγονός δημιούργησε φαινόμενο χιονοστιβάδας προς την κατάργηση της βασιλείας, την εγκαθίδρυση αστικών δημοκρατιών και την διαπίστωση εντός του αναπτυσσόμενου σοσιαλιστικού κινήματος ότι χρειάζονταν κάτι περισσότερο από τη σύμπλευση με την δημοκρατία και την αστική διακυβέρνηση, κάτι που έσπρωξε αρκετό κόσμο προς το αναδυόμενο αναρχικό κίνημα. Ο Καναδός Αναρχικός George Woodcock σε αυτό το κείμενο αναλύει διεξοδικά τα γεγονότα και τις ιστορικές συνθήκες που οδήγησαν στην Ευρωπαική Άνοιξη των επαναστάσεων.

Στις 12 Ιανουαρίου 1848, ο λαός του Παλέρμο βγήκε στους δρόμους σε εξέγερση ενάντια στη δεσποτική κυριαρχία του Φερδινάνδου της Νάπολης, για να γίνει αργότερα διαβόητος ως «Βασιλιάς Μπόμπα» για τον άγριο βομβαρδισμό του στην επαναστατική πόλη της Μεσσήνης. Αυτή η άνοδος ήταν το προοίμιο μιας ολόκληρης σειράς επαναστάσεων, που αφορούσαν όχι μόνο την Ιταλία, αλλά και τη Γαλλία, τη Γερμανία, την Αυστρία, την Ουγγαρία, τη Βοημία, την Τρανσυλβανία και όλους τους μικρούς σλαβικούς λαούς που ήταν τότε οι «κατώτερες» φυλές της τεράστιας Αυστριακής Αυτοκρατορίας. Ακόμη και στην Αγγλία και την Ιρλανδία, υπό το ερέθισμα ηπειρωτικών παραδειγμάτων, υπήρξαν εκτεταμένες ταραχές και αποτυχημένα επαναστατικά κινήματα.

Τα γεγονότα του 1848 αντιπροσωπεύουν στην πραγματικότητα τουλάχιστον δύο διαφορετικά κινήματα. Στη Γαλλία, από την καθαίρεση του νόμιμου βασιλιά των Βουρβόνων, Καρόλου X, το 1830, οι μεγαλοεπιχειρηματίες είχαν κυβερνήσει υπό το πρόσχημα της συνταγματικής κυβέρνησης του Λουδοβίκου Φίλιππου, «του Πολίτη Βασιλιά». Η εξέγερση στη Γαλλία αντιπροσώπευε μια προσπάθεια της κατώτερης μεσαίας τάξης, υποστηριζόμενης από τους εργάτες, να κερδίσει το μερίδιό τους στην εξουσία και, κατά συνέπεια, είχε εξέχοντα κοινωνικά επαναστατικά στοιχεία.

Οι εξεγέρσεις στην υπόλοιπη Ευρώπη, από την άλλη, στράφηκαν σε μεγάλο βαθμό κατά της εξουσίας που ασκούσε ο παλιός συντηρητικός Μέτερνιχ, ο οποίος, από το 1815, με την άμεση κυριαρχία του σε ολόκληρη την Κεντρική Ευρώπη και την Ιταλία και την επιρροή του στους εναπομείναντες ηγεμόνες της ηπείρου, είχε κατασκευάσει να διατηρήσει, στο πνεύμα αν όχι κατ' όνομα, την Ιερή Συμμαχία της αντίδρασης και του σκοταδισμού ως την κύρια δύναμη στην Ευρώπη. Βοηθούμενος από τον Πάπα, τους πρίγκιπες της Γερμανίας και τους ηγεμόνες εκείνων των περιοχών της Ιταλίας που, όπως η Τοσκάνη και η Νάπολη, ήταν κατ‘ όνομα ανεξάρτητες, είχε διατηρήσει όσο το δυνατόν περισσότερο μια σχεδόν απόλυτη μορφή δυναστικής διακυβέρνησης, βασισμένης σε μια αριστοκρατική κοινωνία. Η Αυστρία, από την οποία πηγάζει η εξουσία του, διοικούνταν με τον πιο δεσποτικό τρόπο και ήταν γνωστή ως «η Κίνα της Ευρώπης», αφού ήταν απομονωμένη από την πιο αυστηρή λογοκρισία. Δεν μπορούσαν να εκδοθούν εφημερίδες και τα βιβλία είτε τυπώθηκαν στο εσωτερικό είτε εισήχθησαν από το εξωτερικό, υποβλήθηκαν στην πιο αυστηρή εξέταση προτού επιτραπεί στους πολίτες της χώρας να τα διαβάσουν. Ακόμη και η πιο ήπια ριζοσπαστική ή μεταρρυθμιστική προπαγάνδα απαγορευόταν και ένα αποτελεσματικό πολιτικό αστυνομικό σύστημα βοήθησε τον έλεγχο του Μέτερνιχ και του αυτοκράτορα Φερδινάνδου.

Η υπόλοιπη Γερμανία ήταν, θεωρητικά, μια ομοσπονδία μεγάλων και μικρών κυρίαρχων κρατών,...

Περισσότερα …