Λεπτομέρειες

Dimitri (tr.)

Ιστορία Διεθνούς Αναρχικού Κινήματος

26 Οκτωβρίου 2020

• ιστορία αναρχικού κινήματος
• κοινωνικοί αγώνες
• επαναστατικό κίνημα
• αναρχικός κομμουνισμός

Στην Ουρουγουάη, ένας αριθμός αναρχικών συμμετείχε στο Εθνικό Απελευθερωτικό Κίνημα (MLN), που ιδρύθηκε το 1962, γνωστό και ως Tupamaros (από το όνομα ενός προπολεμικού βασιλιά που ηγήθηκε μερικών από τις τελευταίους αυτόχθονες που αντιστάθηκαν στην ισπανική αποικιοκρατία). Το 1965, οι Tupamaros -που συμμετείχαν σε μεγάλο βαθμό στην οργάνωση των εργατών ζαχαροκάλαμου- μετατοπίστηκαν σε τακτικές αντάρτικου πόλης. Επηρεάστηκαν, επίσης, εν μέρει από τη βραχύβια Εθνική Απελευθερωτική Δράση του Carlos Marighella (ALN) στη Βραζιλία, η ιδεολογία της οποίας ήταν ένα μείγμα εθνικισμού, σοσιαλισμού και μαοϊκού «λαϊκού πολέμου».

Εν τω μεταξύ, η τότε, υπέρ του Κάστρο, FAU, που έβλεπε το κράτος της Ουρουγουάης ως «συνταγματική δικτατορία», κατάφερε να κερδίσει περίπου το ένα τρίτο των εργατικών και φοιτητικών κινημάτων, αλλά η υποστήριξή της στο κουβανικό καθεστώς ερχόταν προφανώς σε αντίθεση με τις ελευθεριακές της αρχές. Το 1965, βοήθησε στην ίδρυση ενός Κογκρέσου του Λαού, ενός μαζικού δημοκρατικού κινήματος, καθώς και στη δημιουργία ενός εργατικού κινήματος που ονομάστηκε Εθνική Σύμβαση Εργαζομένων (CNT) εντός του οποίου, σύμφωνα με την Διακήρυξη για την 50ή επέτειο ίδρυσης της FAU το 2006, οι αγωνιστές της CNT οργανώθηκαν στους τομείς του καουτσούκ, του φυσικού αερίου, της τυπογραφίας, των τραπεζών, των λιμένων, της μεταλλουργίας, της κλωστοϋφαντουργίας, της χημικής βιομηχανίας, των διυλιστηρίου πετρελαίου, των μεταφορών, της υγείας, των τροφίμων, των σιδηροδρόμων και των πανεπιστημίων. Η FAU συμμετείχε επίσης σε πορείες φοιτητών και σε καταλήψεις εργοστασίων το 1966.

Μέχρι το 1966, ωστόσο, η FAU είχε περιέλθει υπό την επιρροή μιας πλειοψηφικής φράξιας, συμπεριλαμβανομένων των αδελφών Juan Carlos Mechoso και Alberto Mechoso, του Washington Pérez και των ηγετών της CNT Gerardo Gatti, Léon Duarte και Hugo Cores, οι οποίοι χαρακτηρίζονταν από τους αντιπάλους τους ως «αναρχο-γκεβαριστές», λόγω της κριτικής υποστήριξής τους στον αγώνα του κουβανικού λαού ενάντια στον αμερικανικό ιμπεριαλισμό - παρ’ ότι στην πραγματικότητα αντιτάχθηκαν στον γκεβαρισμό. Παρ’ όλα αυτά, το 1966, η FAU συμμετείχε στις ιδρυτικές διασκέψεις του Λατινικού Αμερικανικού Οργανισμού Αλληλεγγύης (OLAS) και του Αριστερού Απελευθερωτικού Μετώπου (με το εντυπωσιακό ακρωνύμιο FIDEL), το οποίο συσπείρωσε μια ολόκληρη σειρά ομάδων που ήταν σαφώς πολύ έξω από την ελευθεριακή παράδοση: τελικά θα συνδεθούν εκεί ομάδες όπως μια επίσημη κουβανική αντιπροσωπεία, το επαναστατικό αριστερό κίνημα της Χιλής (MIR), οι επαναστατικές ένοπλες δυνάμεις της Γουατεμάλας (μια φιλο-Καστρική διάσπαση από το τοπικό κομμουνιστικό κόμμα), το σοσιαλιστικό κόμμα της Ουρουγουάης και διάφορες λατινιοαμερικανικές ριζοσπαστικές χριστιανικές ομάδες. Αξιοσημείωτη ήταν η απουσία αναρχικών ομάδων από όλη την ήπειρο - εκτός από το MIR που περιλάμβανε τροτσκιστές και μια αναρχική συνιστώσα από την ίδρυσή του το 1965 έως ότου οι αναρχικοί αποχώρησαν το 1967.

Το 1967, το κομμουνιστικό PCU και το Εθνικό Απελευθερωτικό Κίνημα (MLN) απαγορεύτηκαν και αναγκάστηκαν να δράσουν υπόγεια. Η FAU άρχισε να εκδίδει την εφημερίδα Epoca (Epoch) που είχε έντονο μαχητικό τόνο. Το 1968, επηρεασμένη από τις εξεγέρσεις των φοιτητών σε όλο τον κόσμο εκείνο το χρόνο, η FAU δημιούργησε μια πρώτη οργάνωση, με την ονομασία Student-Worker Resistance (ROE), με το Rojo y Negro (Κόκκινο και Μαύρο) ως εκφραστικό του όργανο. Το ROE οργανώθηκε κυρίως μεταξύ εκπαιδευτικών δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης και φοιτητών Τεχνών και Ιατρικής. Αλλά καθώς η διεφθαρμένη κυβέρνηση...

Περισσότερα …