Λεπτομέρειες

ngnm

Σύγχρονη σκέψη

18 Ιουλίου 2026

Πηγή του κειμένου που ακολουθεί είναι το βιβλίο του Edward Micklethwaite Curr, The Australian Race: its origin, languages, customs, place of landing in Australia, and the routes by which it spread itself over that continent, Τόμος 1, σσ. 100–105. Μελβούρνη: John Ferres, Government Printer· Λονδίνο: Trübner & Co., Ludgate Hill, 1886.

Ένα ζήτημα ιδιαίτερου ενδιαφέροντος σε σχέση με τους Αβορίγινες είναι η ιστορία της επαφής τους με εμάς. Όσο μπορούμε να κρίνουμε από την έως τώρα εμπειρία, η εξαφάνιση των άγριων αυτών φυλών φαίνεται αναπόφευκτη και μάλιστα σε όχι πολύ μακρινό χρονικό διάστημα. Οι συνθήκες που έχουν ήδη οδηγήσει σε κάτι που προσεγγίζει την πλήρη εξαφάνισή τους στα τμήματα της ηπείρου όπου η κυριαρχία μας επικρατεί εδώ και περίπου σαράντα χρόνια μπορούν να συνοψιστούν ως εξής:

Κατ’ αρχάς, η συνάντηση των αυτόχθονων φυλών της Αυστραλίας με τον λευκό πρωτοπόρο άποικο οδηγεί, κατά κανόνα, σε πόλεμο, ο οποίος διαρκεί από έξι μήνες έως δέκα χρόνια, ανάλογα με τη μορφολογία της περιοχής, την έκταση της εγκατάστασης των εποίκων σε μια περιοχή και τις διαθέσεις των εμπλεκομένων ατόμων.

Όταν αρκετοί κτηνοτρόφοι εγκαθίστανται κοντά ο ένας στον άλλο και η περιοχή που καταλαμβάνουν είναι εύκολα προσβάσιμη, χωρίς φυσικά καταφύγια στα οποία οι Αβορίγινες μπορούν να αποσυρθούν, η περίοδος των συγκρούσεων είναι συνήθως σύντομη και η αιματοχυσία σχετικά περιορισμένη. Αντίθετα, σε περιοχές δύσβατες για την έφιππη μετακίνηση, όπου οι λευκοί είναι λίγοι και οι Αβορίγινες μπορούν να βρίσκουν τροφή σε απομονωμένα καταφύγια, η διάρκεια του πολέμου είναι συνήθως μεγαλύτερη και οι απώλειες πολύ πιο σοβαρές.

Κατά τα πρώτα χρόνια του αποικισμού μας, η έκταση που καταλάμβανε ένας κτηνοτρόφος ήταν σχετικά μικρή, με τις κτηνοτροφικές εκτάσεις να κυμαίνονται κατά μέσο όρο από είκοσι έως εκατό χιλιάδες στρέμματα. Εκείνη την εποχή, επίσης, απασχολούνταν πολύ περισσότεροι άνδρες για τη διαχείριση ενός δεδομένου αριθμού προβάτων ή βοοειδών απ' ό,τι σήμερα. Ως αποτέλεσμα, οι άποικοι και οι υπηρέτες τους όχι μόνο μπορούσαν να αντιμετωπίσουν τους Αβορίγινες, αλλά ο αριθμός τους ενέπνεε και σεβασμό, με συνέπεια να σκοτώνονται συγκριτικά λίγοι από αυτούς.

Εκείνη την εποχή, επίσης, η κυβέρνηση επιδίωκε, και σε πολλές περιπτώσεις κατάφερνε, να παρέχει προστασία στους Αβορίγινες. Αφού τα κοπάδια αυξήθηκαν στις αποικίες, τα ποιμνιοστάσια έγιναν μεγαλύτερα και ο πληθυσμός διασκορπίστηκε περισσότερο, συγκροτήθηκαν μικρά σώματα έφιππης αστυνομίας από τον λευκό πληθυσμό, τα οποία χρησιμοποιούνταν για την τιμωρία επιθέσεων και βιαιοπραγιών που αποδίδονταν στους Αβορίγινες.

Στη συνέχεια, καθιερώθηκε η πρακτική να ενισχύεται η λευκή αστυνομία με λίγους έφιππους Αβορίγινες αστυνομικούς, οι οποίοι αποδείχθηκαν ιδιαίτερα χρήσιμοι στον εντοπισμό των συμπατριωτών τους που θεωρούνταν υπεύθυνοι για παραβάσεις και είχαν καταφύγει στα κρησφύγετά τους. Ότι αυτοί θα αναλάμβαναν μια τέτοια υπηρεσία όχι απλώς πρόθυμα αλλά με ζήλο, ακόμη και μακριά από τον τόπο καταγωγής τους, ο αναγνώστης θα το κατανοήσει εύκολα, αφού γνωρίζει ότι, κατά τον συγγραφέα, ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά των Αυστραλών Αβορίγινων είναι το έντονο μίσος που τρέφουν προς κάθε άνδρα, γυναίκα ή παιδί της ίδιας φυλής εκτός των φυλών με τις οποίες έχουν προσωπική γνωριμία, και η επιθυμία τους να το ικανοποιήσουν με αιματοχυσία.

Από περίπου το 1850...

Περισσότερα …