
Το άρθρο αυτό έχει γραφτεί από την Angel Beallor, και είναι μια προσθήκη στη συζήτηση που (ή θα έπρεπε να) υπάρχει γύρω από το σεξισμό μέσα στα ίδια τα κινήματα που ισχυρίζονται πως τον πολεμούν. Είναι δύσκολή διαδικασία ο διαχωρισμός μεταξύ του σεξισμού μέσα στο αναρχικό κίνημα και το σεξισμό εν γένει μέσα στη κοινωνία, μιας και η κριτική που μπορεί να ειπωθεί κατά του αναρχικού κινήματος, είναι κριτική προς την ευρύτερη κοινωνία. Υπάρχει ένα κενό εκεί που θα έπρεπε να υπάρχει σοβαρή αναρχοφεμινιστική/αντισεξιστική κριτική, που έχει οδηγήσει σε απουσία διαλόγου και σοβαρής δράσης γύρω από το σεξισμό. Η κριτική αυτή θα είναι βασισμένη πάνω στις αδυναμίες του αναρχικού κινήματος, που συχνά επιδεινώνονται σε θέματα γύρω από το σεξισμό (και άλλες μορφές καταπίεσης). Υπάρχει ένα συνεχές σκέψης και δράσης, το οποίο πρέπει να απασχολήσει το αναρχικό κίνημα ώστε να καταπολεμήσει το δικό μας σεξισμό και το σεξισμό στην ευρύτερη κοινωνία.
Αμφισβητώντας Ιδέες και Συμπεριφορές
Το συνεχές ξεκινά με τις δικές μας προσωπικές σκέψεις και συμπεριφορά. Μεγαλώνοντας σε μια σεξιστική κοινωνία μας εμποτίζει με την ιδέα πως οι γυναίκες είναι κατώτερες από τους άνδρες. Αν αυτές οι ιδέες δεν αμφισβητηθούν σοβαρά, σε κάθε πτυχή της ζωής μας, κάθε στιγμή, τότε αυτές επιτρέπουμε οι ιδέες αυτές να ανθίζουν στην συμπεριφορά μας. Πολλοί πιστεύουν πως αυτό είναι αυτονόητο, αλλά όπως έγραψε ο Kevin Powell σε πρόσφατο άρθρο στο Ms.: «Κάθε μέρα παλεύω με τον εαυτό μου να μη χρησιμοποιώ τη γλώσσα της καταπίεσης του φύλου, να βλέπω το σεξισμό έμφυτο σε κάθε πτυχή της Αμερικής, να αμφισβητώ κάθε αδικία, όχι μόνο όσες είναι βολικές για εμένα»
Ο αντισεξισμός δεν είναι μόνο η μάχη εναντίον φανερών μορφών του σεξισμού – βίαιο βιασμό, ενδοοικογενειακή βία, ιδιαίτερα σεξιστικές εκφράσεις – είναι επίσης η αμφισβήτηση των σχέσεων, των ιδεών που δημιουργούν μια κουλτούρα βιασμού, του τρόπου που οι άνθρωποι κοινωνικοποιούνται κλπ. Αυτά δεν είναι βολικά θέματα να αντιπαλέψουμε γιατί πρέπει να ψάξουμε βαθιά μέσα μας, να πάμε πίσω στην εξέλιξη μας και να αφιερώσουμε χρόνο στην δύσκολη διαδικασία της προσωπικής αλλαγής. Πρέπει να αμφισβητήσουμε τις ιδέες και συμπεριφορές που προωθούν στους άλλους άνδρες και αποξενώνουν τις γυναίκες – τόσο σε προσωπικές σχέσεις όσο και σε οργανισμούς.
Η αναγνώριση του ότι ο αντισεξισμός είναι μια βαθιά, δύσκολη προσπάθεια είναι πολύ σημαντική αλλά είναι και κάτι που πολλοί αποτυγχάνουν να καταλάβουν. Πολύ συχνά άνδρες που είναι αυθεντικά κατά του σεξισμού δεν μπορούν να αναγνωρίσουν και να αμφισβητήσουν το σεξισμό που υπάρχει μέσα τους. «ΕΙΜΑΙ αντισεξιστής», δηλώνουν. Το λένε τόσο δυνατά όμως που δεν μπορούν να ακούσουν τις φωνές των γυναικών. Γίνεται μια ταμπέλα για να την επιδεικνύουν περήφανα παρά μια σοβαρή και δύσκολη διαδικασία. Μη με παρεξηγήσετε, αν ένας άνδρας είναι όντως αντισεξιστής, χρειάζεται να το δείχνει, αλλά αυτό επιτυγχάνεται μέσα από τις πράξεις του και στην εξήγηση της πραγματικότητας στην οποία βρισκόμαστε – ειδικά προς τους άλλου άνδρες. Οι άνδρες πρέπει να γίνουν παράδειγμα στην αμφισβήτηση των κυρίαρχων αντιλήψεων της αρρενωπότητας και αυτό χρειάζεται κάτι παραπάνω από μια απλή ταμπέλα.
Συχνά, όμως παρουσιάζονται περιπλοκές, όταν γυναίκες αμφισβητούν τους...

Η μπροσούρα αυτή γράφτηκε στη δεκαετία του 1950 από τον Σαμ Ντόλγκοφ, με το ψευδώνυμο Σαμ Ουέινερ (Sam Weiner) και εκδόθηκε το 1958 από την Libertarian League (Ελευθεριακή Λίγκα) της Νέας Υόρκης. Επίσης, φέρει τον υπότιτλο “Και ένα βήμα μπροστά για την εργατική τάξη”.
Υπήρξε η πρώτη έκδοση της εν λόγω ομάδας και δεν είναι τυχαίο που επιλέχθηκε το ζήτημα αυτό που διαπραγματεύεται, ενώ ούτε ο χρόνος της έκδοσης είναι τυχαίος.
Για του λόγου το αληθές, αρχικά στην μπροσούρα ο συγγραφέας αποπειράται να συνδέσει το ζήτημα της ολοένα αυξανόμενης διαμάχης και έντασης των σχέσεων μεταξύ των τότε δύο υπερδυνάμεων, λέγοντας...

Η μπροσούρα αυτή γράφτηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1980 και αφορά τους πολιτικούς, οικονομικούς και κοινωνικούς θεσμούς που δημιουργήθηκαν μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο στις υπανάπτυκτες χώρες του λεγόμενου “Τρίτου Κόσμου”, ειδικά και πρωταρχικά με τις αφρικανικές χώρες.
Ο συγγραφέας στηλιτεύει τη θεωρία του ‘Τρίτου Κόσμου”, αν και, όπως παραδέχεται ο ίδιος, οι φορείς αυτής της αντίληψης, στις όποιες προσπάθειές τους για ανεξαρτησία αυτών των χωρών, δεν υιοθετούν και δεν τάσσονται απαραίτητα με τη μια ή την άλλη υπερδύναμη.
Αλλά παραθέτοντας αναρχικούς στοχαστές, όπως ο Ρούντολφ Ρόκερ, ή ακόμα και “απόστολους” μιας τέτοιας ανεξαρτησίας, όπως τον Χοσέ Μαρτί, τον...
Στο κτήριο της Ελληνικής κοινότητας της Μελβούρνης στις 18/07/2019
Με τον Ελευθεριακό στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Πέρασμα, 22/01/2018

