
*Το παρόν κείμενο γράφτηκε από τον Δ.Τ. στις 25 Γενάρη 1985, στο πλαίσιο της εσωτερικής δουλειάς της τότε Αναρχικής Οάδας «Διεθνιστής» (της Αθήνας - καμία οργανωτική σχέση με την ομάδα που κυκλοφορούσε την ομώνυμη αναρχική εφημερίδα στον Πύργο Ηλείας σχεδόν την ίδια περίοδο). Το κείμενο μένει έως τώρα ανέκδοτο και θα συμπεριληφθεί σε μια μεγαλύτερη εργασία. Δημοσιεύεται εδώ έτσι όπως γράφτηκε τότε, χωρίς καμία παρέμβαση.
«Εκείνο που χωρίζει τους αναρχικούς σήμερα στην Ελλάδα σε δύο τάσεις είναι το ζήτημα της οργάνωσης. Υπάρχουν αυτοί που είναι υπέρ της οργάνωσης κι αυτοί που είναι ενάντιά της.
Όμως αυτό που είναι καθ’ όλα θλιβερό, είναι η έντεχνη και στείρα πολεμική των δεύτερων ενάντια στους πρώτους, που προσπαθούν να φέρουν όσο το δυνατόν πιο κοντά την πραγμάτωση της οργάνωσης με την συγκεκριμένη δράση τους.
Δεν είναι η πρώτη φορά που οι σύντροφοί μας αυτοί μας έχουν αντιπαρατεθεί χαρακτηρίζοντάς μας ρατσιστές (!) και μπολσεβίκους, ότι η λογική και πρακτική μας δεν διαφέρουν απ’ αυτές των αριστερίστικων γκρουπούσκουλων, ότι είμαστε παντογνώστες, φιγουρατζήδες και μοστρατζήδες, ότι είμαστε μια κεντρική επιτροπή κι οτιδήποτε άλλο κατεβάσει το μυαλό τους.
Κατ’ αρχάς αυτή η εχθρότητα ενάντια στην ιδέα της οργάνωσης και σ’ όσους αγωνίζονται γι’ αυτήν, δεν είναι κάτι το τυχαίο αλλά ούτε και το καινούργιο. Εμφανίστηκε πάλι ενάντια στην κίνηση του 1983 κι ενάντια στη δική μας επιτροπή το καλοκαίρι του 1985.
Και λέμε ότι αν κάποιος αναπαράγει διαχωρισμούς αυτός είναι ο κατ΄ όνομα μόνο ‘αναρχικός’ χώρος που θεωρεί τον εαυτό του σαν την επαναστατική πρωτοπορία που με το μπουκάλι και το ρόπαλο στα χέρια θα πραγματώσει την κοινωνική επανάσταση. Κι οι δραστηριότητες των δύο τελευταίων χρόνων έχουν δείξει πολύ καθαρά αυτή την πραγματικότητα.
Μας είπαν ρατσιστές επειδή θέλουμε στις πορείες και συγκεντρώσεις να μην μπαίνει ο οποιοσδήποτε και να μην επικρατούν χουλιγκανίστικες πρακτικές. Δεν είναι ρατσιστικό να περιφρουρούν οι αναρχικοί τις ίδιες τους τις πορείες. Εμείς έχουμε δείξει, με τις έως τώρα επαφές μας με διάφορους συντρόφους και ομάδες για διάφορα θέματα, ότι δεν είμαστε αυτό που μας αποκαλούν. Όσο για τους χαρακτηρισμούς μπολσεβίκοι και λενινιστές το παρελθόν αλλά και το μέλλον έχουν δείξει και θα δείξουν ποιος είναι και ποιος όχι.
Δεχόμαστε και σεβόμαστε κάθε σκέψη και πνεύμα, κάθε πρακτική που δεν αντιστρατεύεται τον αναρχισμό, γι’ αυτό δεν είμαστε παντογνώστες. Όμως έχουμε κάθε δικαίωμα και μάλιστα αναφαίρετο να συμφωνήσουμε ή να διαφωνήσουμε με αυτές.
Μα είπαν ότι θα γίνουμε ουρά των αριστεριστών, όμως το ποιος έγινε και ποιος όχι αυτό φάνηκε απ’ τις πορείες των τελευταίων ημερών.
Μας είπαν ότι θα διαλυθούμε, όμως το ποιος διαλύθηκε και ποιος όχι φάνηκε κι αυτό όταν ομάδες σαν την ‘Ανατροπή’ και το Γαλάτσι διαλύθηκαν. Φάνηκε ποιος μένει κι η δράση είναι αυτή που θα καθορίσει από δω και στο εξής πολλά πράγματα.
Μαζί με όλα αυτά αν βάλουμε και την πρόσφατη επίθεση στην ‘Ρήξη’ από μερικούς αυτοανακηρυσσόμενους ηγετίσκους του ‘χώρου’ τότε τα σημάδια της σήψης και της παρακμής πλανιούνται πλέον απειλητικά γύρω μας.
Ξέρουμε ότι η εχθρότητα ενάντια στη οργάνωση θα μας ξαναμπεί εμπόδιο, ίσως και καθημερινά. Οι καιροί που έρχονται...

Υπάρχουν πολλοί ανάμεσ’α μας, που έχουν φτάσει στο σημείο να περιγράφουν την ένοπλη επέμβαση των δυνάμεων που έχουν οικονομικά και στρατιωτικά συμφέροντα αντίθετα με εκείνα της Ιταλίας και της Γερμανίας.
Αν αυτά τα δύο έθνη μπουν στις λίστες με όλες τις δυνάμεις που έχουν στη διάθεση τους, είναι καθαρό ότι μόνο η επέμβαση της Ρωσίας, της Γαλλίας και της Μ. Βρετανίας μαζί, θα μπορούσε να εξασφαλίσει τη νίκη στον Ισπανικό αντιφασισμό. Αλλά είναι επίσης σαφές ότι πριν η ένοπλη επέμβαση αυτών των δυνάμεων μπορέσει να συντρίψει τις φασιστικές δυνάμεις, θα έχει περάσει αρκετός χρόνος έτσι ώστε να επιτρέψει στους φασίστες...

Η οπτική του Μπακούνιν έχει επίσης σημασία, καθώς δεν βλέπει κάποιο κενό μεταξύ του εθνικισμού και του ιμπεριαλισμού, της κυριαρχίας του κράτους στο εσωτερικό και στο εξωτερικό. Ο Μαρξ και οι μαρξιστές αντιλαμβάνονταν τον ιμπεριαλισμό, πρώτα και κύρια, ως συνέπεια του καπιταλισμού, ο Μπακούνιν τον είδε ως συνέπεια των ισχυρών κρατών και της κεντρικής εξουσίας. Προφανώς, υπάρχουν ιμπεριαλιστικές εκστρατείες στον 20ό αιώνα που δεν μπορούν να εξηγηθούν με όρους οικονομικών δυνάμεων. Αν και ο Μπακούνιν συμφώνησε με το μεγαλύτερο μέρος της μαρξιστικής ανάλυσης του οικονομικού συστήματος, δεν πίστευε ότι ο σοσιαλισμός θα μπορούσε να επιτευχθεί με τη συγκέντρωση της εξουσίας,...
Στο κτήριο της Ελληνικής κοινότητας της Μελβούρνης στις 18/07/2019
Με τον Ελευθεριακό στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Πέρασμα, 22/01/2018

