
Η εξατομίκευση της πολιτικής του ατόμου όταν μιλούσε για εθελοντικά συμβόλαια στη δεκαετία του 1880 απαιτούσε ριζικές προσαρμογές στις απόψεις για το φύλο, το γάμο και το ρόλο της γυναίκας. Επειδή αυτά είναι ζητήματα μεγάλου προσωπικού φόβου και ενοχής, ακόμη και οι κομμουνιστές άνδρες δυσκολεύονταν να προχωρήσουν.
Ο David Andrade φάνηκε επίσης να χάνει το ενδιαφέρον του γι’ αυτά τα ζητήματα μετά το 1887-88. Πιθανότατα έγραψε το «Ελεύθερος έρωτας: Explained and Defended» και σίγουρα έγραψε:
«Αφού αφαιρεθούν τα οικονομικά δεσμά και η γυναίκα γίνει ισότιμη με τον άνδρα, η άθλια εξάρτησή της από αυτόν θα έχει εξαφανιστεί και θα είναι κυρίαρχη πάνω στο σώμα της, το μυαλό της και τα πάθη της. Επιτρέψτε μόνο τη φυσική επιλογή στη σεξουαλική σχέση, και τα πιο ισχυρά συστήματα θα επιβιώσουν. Αφήστε τον καθένα να επιλέξει τις δικές του μεθόδους και να υποστεί τις φυσικές συνέπειες αυτών των μεθόδων. Αυτή είναι η ελευθερία. Αυτή είναι η ελεύθερη αγάπη».
Έκανε αυτή τη δεύτερη δήλωση στην πρώτη συζήτηση της Australian Secural Association (ASA) μετά την ίδρυση της Αναρχικής Λέσχης Μελβούρνης (Melbourne Anarchist Club - MAC) και διαπίστωσε ότι οι ελεύθεροι στοχαστές «δεν έβλεπαν με πολύ καλό μάτι» την υποστήριξή του. Στη συνέχεια επεσήμανε ότι η ελεύθερη αγάπη δεν απέκλειε τη μονογαμία, με την οποία ήταν προσωπικά ικανοποιημένος.
Στην εφημερίδα «Honesty» εμφανίζονται τακτικές αναφορές στον κύκλο του Εωσφόρου στις ΗΠΑ, τα μέλη του οποίου απολάμβαναν «αυτόνομους γάμους» και φυλακίζονταν από τον σταυροφόρο των ηθών Comstock γι’ αυτή και άλλες εκδηλώσεις ελευθερίας. Η εμπλοκή των γυναικών σε ζητήματα αμφιλεγόμενης υφής συγκαλύπτονταν συχνά, και στα δύο ημισφαίρια, μέσω της χρήσης ανδρικών τίτλων, ενώ πολλά ψευδώνυμα στην «Honesty» αποδείχθηκαν… απόρθητα. Οι γυναίκες δεν αποκλείονταν από τις δραστηριότητες της MAC, αλλά πολύ σπάνια αποτελούσαν μέρος του ακροατηρίου, ώστε η γυναικεία παρουσία αξιολογούσε μια αναφορά κάθε φορά που συνέβαινε. Η συνήθης πρακτική ήταν να γίνεται αναφορά μόνο στη γυναίκα ομιλήτρια. Τα γεγονότα εκελινα που αφορούσαν τις γυναίκες που σχετίζονταν με την ομάδα μπορούν να αναφερθούν γρήγορα, δυστυχώς.
Ως ένα παράδειγμα, η δεσποινίς Wigraf, φαινομενικά ιδρυτικό μέλος της MAC, δεν είχε καμία άλλη συμβολή στον αναρχισμό ή τον κοσμικό χαρακτήρα που να είναι σήμερα γνωστή. Η δεσποινίς Lucraft, που λέγεται ότι ήταν συγγενής ενός μέλους της Πρώτης Διεθνούς, μπορεί να μεταμφιέζεται σε «κύριο Lucraft» σε μια συζήτηση της Λέσχης για τη «μαλθουσιανή θεωρία». Η σύζυγος του David Andrade, Emily, έδωσε τον τύπο για τις ταραχές της Μελβούρνης, το 1892, αλλά δεν είναι σαφές αν αυτό γινόταν από επιλογή, καθήκον ή εξαναγκασμό. Οι γυναικείοι χαρακτήρες σε αυτό το μυθιστόρημα του David Andrade είναι χάρτινοι και πολύ λιγότερο ουσιαστικοί από τις ανδρικές φιγούρες, αν και αυτό δεν λέει και πολλά. Ξόδεψε σαφώς περισσότερο χρόνο στις οικονομικές λεπτομέρειες παρά στις προσωπικές.
Ο Robert Beattie έχει παράσχει κάποιες από τις πολύ λίγες πληροφορίες για τη ζωή στο παρασκήνιο με την «Honesty»:
Αφού κουβαλούσαμε τούβλα, ανοίγαμε τρύπες, μελετούσαμε τα λογιστικά βιβλία ή δουλεύαμε με τη βελόνα όλη μέρα... πηγαίναμε στο τυπογραφείο μας... Ήταν εποικοδομητικό θέαμα να βλέπεις τον ναυτικό με τα φουσκωμένα χέρια και την χλωμή ράφτρα να...

Υπάρχει μια πολύ δημοφιλής, αλλά όχι απόλυτα ακριβής ρητορική από το δημοκρατικό και αριστερό φάσμα ότι οι εθελοντές που πήγαν στην Ισπανία κατά την διάρκεια του εμφύλιου πολέμου, το έκαναν επειδή ήθελαν να προασπίσουν την δημοκρατία. Στο άρθρο αυτό θα μιλήσουμε για τους Αμερικανούς Αναρχικούς που πολέμησαν όχι για να υπερασπιστούν την Ισπανική Δημοκρατία, αλλά την Κοινωνική Επανάσταση. Η ιστορία τους αποτελεί μια παραγνωρισμένη σελίδα στην ιστορία του Ισπανικού εμφυλίου και το άρθρο αυτό αποτελεί φόρο τιμής σε αυτούς τους ξεχασμένους μαχητές.
Αρχικά, αξίζει να αναφερθεί ότι ανάμεσα στους 3.000 ξένους αναρχικούς που πολέμησαν στον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο, περισσότεροι...

Στις 13 του περασμένου Ιουνίου συμπληρώθηκαν 77 χρόνια από το θάνατο του ελευθεριακού Ramon González Sanmartí (1920-1948).
Στις 26 Μαΐου -άλλες πηγές αναφέρουν (λανθασμένα) την 25η Ιουνίου- του 1920 γεννήθηκε στο Granollers (Vallès Oriental, στην Καταλονία) ο Ramon González Sanmartí -αναφέρεται μερικές φορές λανθασμένα ως Sanmartín- επίσης γνωστός και ως El Nano de Granollers ή Salvador Soler Santamaría. Οι γονείς του ονομάζονταν Jesus González, -δημοσιογράφος στο επάγγελμα- και Maria Sanmartí Ramon.
Το 1933, όταν ήταν ακόμη μαθητευόμενος, εντάχθηκε στην Εθνική Εργατική Συνομοσπονδία (CNT). Τα χρόνια αυτά εργάστηκε στο εργοστάσιο βαμβακερών υφασμάτων της Roca Umbert de Granollers.
Κατά τη διάρκεια...
Στο κτήριο της Ελληνικής κοινότητας της Μελβούρνης στις 18/07/2019
Με τον Ελευθεριακό στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Πέρασμα, 22/01/2018

