Λεπτομέρειες

ngnm

Ιστορία Διεθνούς Αναρχικού Κινήματος

20 Οκτωβρίου 2025

Γεννήθηκε στη Νάπολη στις 13 Οκτωβρίου 1827 από τους Lelio και Marianna Ribera. Γιος γνωστού νομικού από την Απουλία (Puglia), έγινε μέλος της οργάνωσης «Jiovine Italia» και το 1848 συμμετείχε στην εξέγερση του Μιλάνου, πολεμώντας μέχρι την ανακωχή του Salasco, στη συνέχεια ακολούθησε τους Μεδίκους στη Ρώμη και προήχθη ως αποτέλεσμα των ικανοτήτων που επέδειξε στο Vascello.

Μετά την παράδοση, κατέφυγε αρχικά στη Μάλτα και ακολούθως στην Κορσική και τη Γένοβα, όπου έγινε φίλος με τον Carlo Pisacane. Επιστρέφοντας στη Νάπολη, ηγήθηκε μιας μυστικής επαναστατικής επιτροπής και το 1856, σε συμφωνία με τον Pisacane, προετοίμασαν την εκστρατεία του Sapri, εν μέσω των αμφιβολιών για την «ιταλική δημοκρατία», με την οποία οι μετριοπαθείς ήλπιζαν στη Σαβοΐα και οι επαναστάτες, στερούμενοι «ισχυρής ευρηματικότητας», αγνοούσαν τις μάζες, επειδή η «εθνική» ιδέα φαινόταν «παράξενη ή απωθητική στη μεγάλη πλειοψηφία του λαού».

Η όλη επιχείρηση, στερούμενη λαϊκής συναίνεσης, ήταν καταδικασμένη να αποτύχει, αλλά ο Pisacane ήταν ανυπόμονος. Πεπεισμένος ότι «ο λαός δεν θα είναι ελεύθερος επειδή είναι μορφωμένος, αλλά μορφωμένος όταν είναι ελεύθερος», επισήμανε ότι το αποτέλεσμα της όλης δράσης θα ήταν ένα είδος «προπαγάνδας του γεγονότος» (ante litteram), και στις 27 Ιουνίου 1857, αποβιβάστηκε στο Sapri από όπου κατέφυγε στο Cilento με πολλούς από τους συντρόφους του. Ο Fanelli σώθηκε τελικά αφού κρύφτηκε σε ένα χαντάκι και μόλις μπόρεσε κατέφυγε στη Σμύρνη και στη συνέχεια στο Λονδίνο. Επιστρέφοντας στη Γένοβα, οργάνωσε μαζί με τους Κρίσπι και Γκαριμπάλντι την εκστρατεία των Χιλίων και στις 11 Μαΐου 1860 βρισκόταν στη Μαρσάλα.

Τραυματισμένος στο Calatafimi, έφτασε στη Νάπολη όπου, με τον βαθμό του συνταγματάρχη, οργάνωσε ένα σώμα εθελοντών που πολέμησε στο Volturno, ματαιώνοντας τις προσπάθειες ανάκτησης του Abruzzo από τους Βουρβώνους αλλά μετά το Teano αποσύρθηκε απογοητευμένος στο κτήμα του στη Martina Franca. Το 1862 προσχώρησε στους ελευθεροτεκτονικούς κύκλους και αρχίζει να συνεργάζεται με τον Ματσίνι, προκαλώντας τον φθόνο του Giovanni Nicotera, του μελλοντικού υπουργού, ο οποίος τον κατηγόρησε ότι με τα λάθη του προκάλεσε την αποτυχία της επιχείρησης.

Το 1863 πολέμησε στο πλευρό των Πολωνών εξεγερμένων εναντίον του τσάρου της Ρωσίας και τον Οκτώβριο του 1864 συμμετείχε στο συνέδριο των εργατικών συνεταιρισμών στη Νάπολη, το οποίο ενέκρινε τον Νόμο της Αδελφότητας, το πιο εξελιγμένο ντοκουμέντο του συνεταιριστικού κινήματος του Ματσίνι. Το 1865 έγινε βουλευτής, παραμένοντας στο Κοινοβούλιο μέχρι το 1874, αλλά και φίλος του Μπακούνιν, ο οποίος είχε τότε εγκατασταθεί στη Νάπολη. Διαφορετικοί ως προς το ταμπεραμέντο και τον πολιτισμό, αλλά ενωμένοι από το επαναστατικό πάθος κα «συμπληρωματικοί» μεταξύ τους, οι δύο καταλαβαίνουν αμέσως ο ένας τον άλλον. Από τη μια πλευρά, ο Ρώσος εξόριστος ώθησε τον Fanelli στο να αναστοχαστεί το (τότε) τρέχον κοινωνικό ζήτημα και να ανοιχθεί στους ορίζοντες της διεθνούς επανάστασης. Από την άλλη, ο Fanelli εντυπωσίασε τον Μπακούνιν με το οργανωτικό του ταλέντο και τις πρώιμες αντιεξουσιαστικές ιδέες που τού εμφύσησε ο Pisacane.

Όπως είναι προφανές, η σχέση με τον Μπακούνιν διευκόλυνε τον αποχωρισμό του Fanelli από τον Ματσίνι και την προσέγγιση εκ μέρπους του των αναρχικών ιδέων και της μαχητικότητας, αλλά δεν ακύρωσε μέσα του το ιδανικό της αναγέννησης,...

Περισσότερα …