Λεπτομέρειες

jacobin mag

Σύγχρονη σκέψη

02 Μαρτίου 2022

• κοινωνικοί αγώνες
• ιστορία
• κοινωνικά κινήματα
• Αυστραλία
• αριστερά
• συνδικαλισμός

Evan Smith*

Η οργάνωση της ακροδεξιάς στην Αυστραλία δεν είναι κάτι καινούργιο. Αλλά επανειλημμένα συνασπισμοί αντιφασιστών, συνδικαλιστών αγωνιστών και κοινοτικών οργανώσεων έχουν εμποδίσει την άνοδο της ακροδεξιάς. Αυτή η ιστορία αποτελεί μια πηγή από την οποία μπορεί να αντλήσει η (γενικότερη) Αριστερά από σήμερα.

Αν υπήρχε οποιαδήποτε αμφιβολία, το 2021 κατέστησε σαφές ότι το γενικότερο αριστερό κίνημα στην Αυστραλία πρέπει να λάβει σοβαρά υπόψη του την απειλή της ακροδεξιάς. Τα μέσα ενημέρωσης εξέθεσαν τις δραστηριότητες της ακροδεξιάς σε εθνικό επίπεδο, καθώς και τους δεσμούς τους με νεοναζί στο εξωτερικό. Η αστυνομία συνέλαβε ακροδεξιούς ακτιβιστές σε σχέση με βίαια εγκλήματα και, επιπλέον, η ακροδεξιά κινητοποιήθηκε ως μέρος του κινήματος κατά των εμβολίων και κατά των lockdown, με επίκεντρο τη Μελβούρνη. Συχνά τα μέλη του κινήματος αυτού φόρεσαν εργατικές φόρμες για να παρουσιαστούν ως συνδικαλιστές και να οικειοποιηθούν σύμβολα ώστε να προσδώσουν μια κάποια νομιμοποίηση στην υπόθεσή τους.

Στο εκλογικό μέτωπο, το One Nation της Pauline Hanson ελπίζει να κατακτήσει έδρες στην (ομοσπονδιακή) Γερουσία, ενώ ο Craig Kelly και ο Clive Palmer συνεργάζονται πλέον στο United Australia Party (UAP) για να επωφεληθούν από τα αισθήματα (σ.τ.μ.: μικρής) μερίδας των πολιτών κατά του lockdown και κατά των εμβολίων.

Αυτές οι εξελίξεις έχουν προκαλέσει συζητήσεις μεταξύ του Κέντρου και της Αριστεράς σχετικά με το πώς θα αντιδράσουν. Ενώ η κατάσταση από ορισμένες απόψεις είναι νέα, στην αυστραλιανή ιστορία οι φασίστες και οι υπερεθνικιστές έχουν μια κάποια θέση. Και το πιο σημαντικό, το εργατικό κίνημα και η Αριστερά τους έχουν ξανανικήσει στο παρελθόν. Είναι κάτι περισσότερο από μια ιστορία νικών — είναι ένα χρυσωρυχείο πολύτιμων εμπειριών που μπορούν να βοηθήσουν στην ανταπόκρισή μας σήμερα.

Καταστολή ή αντι-διαμαρτυρία;

Οι συνηθισμένοι (mainstream) συντηρητικοί πολιτικοί συνήθως αρνούνται να αναγνωρίσουν την απειλή. Ή, στην καλύτερη περίπτωση, υπουργοί και κυβερνητικοί βουλευτές - για παράδειγμα, ο υπουργός Άμυνας Peter Dutton και η γερουσιαστής Concetta Fierravanti-Wells - αρνήθηκαν να αναφέρουν την ακροδεξιά πολιτική βία χωρίς να αναφέρουν επίσης την ισλαμική και την «αριστερή» τρομοκρατία. Στον απόηχο της εξέγερσης στο Καπιτώλιο, ο (πρώην τώρα) αναπληρωτής πρωθυπουργός της Αυστραλίας, Michael McCormack, συνέκρινε τη δράση με τις διαμαρτυρίες του Black Lives Matter, χαρακτηρίζοντας και τα δύο ως «ατυχή γεγονότα».

Το Εργατικό Κόμμα, τουλάχιστον, έχει αναγνωρίσει το πρόβλημα. Τον Αύγουστο του 2021, η σκιώδης ομοσπονδιακή υπουργός Εσωτερικών του Εργατικού Κόμματος, Kristina Keneally, ζήτησε μεγαλύτερη δραστηριοποίηση από το Κράτος στην αντιμετώπιση της ακροδεξιάς. Στις προτάσεις της περιλάμβανε απαγόρευση ακροδεξιών οργανώσεων, αύξηση της χρηματοδότησης για αντιεξτρεμιστικά προγράμματα και πρωτοβουλίες για την αντιμετώπιση του εξτρεμισμού στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Μετά τις διαμαρτυρίες κατά των εμβολίων στη Μελβούρνη τον περασμένο Οκτώβρη, το Victorian Trades Hall Council (Εργατικό Κέντρο Βικτώριας) ζήτησε τη σύσταση βασιλικής επιτροπής για την οργανωμένη ακροδεξιά στην Αυστραλία.

Υπάρχουν, ωστόσο, ορισμένα προβλήματα με το να κοιτάξουμε στο Κράτος για να αντιμετωπίσουμε την ακροδεξιά.

Πρώτον, τα εργαλεία που μπορεί να χρησιμοποιήσει το Κράτος ενάντια στις ακροδεξιές ομάδες έκαναν την εμφάνισήν τους και σφυρηλατήθηκαν κυρίως κατά τη διάρκεια του «πολέμου κατά της τρομοκρατίας». Οι υπερασπιστές των πολιτικών ελευθεριών επέκριναν τα μέτρα αυτά για τον δρακόντειο χαρακτήρα τους, καθώς και για την...

Περισσότερα …