Λεπτομέρειες

ngnm

Ιστορία Διεθνούς Αναρχικού Κινήματος

19 Φεβρουαρίου 2025

Το 1919 είναι χρόνος επαναστατικής δραστηριότητας σε όλη την Ισπανία. Έγιναν απεργίες σε μια σειρά πόλεις όπως Σαραγόσα, Λέριδα, Βαρκελώνη, Μαδρίτη, Βαλένθια, Σεβίλη, Μπανταλόνα, Κόρδοβα, Μούρθια και άλλες.

Όλα ξεκίνησαν από έναν χώρο που επρόκειτο να γίνει ένα από τα σύμβολα του ισπανικού εργατικού κινήματος, το καναδικών συμφερόντων εργοστάσιο La Canadiense που ήταν το «λαϊκό» όνομα της Εταιρίας Ατμοκίνησης, Ηλεκτρικού και Ενέργειας της Βαρκελώνης. Η εταιρία αυτή συγκροτήθηκε από ξένες οικονομικές μονάδες και κεφάλαια και ήταν υπεύθυνη για την ηλεκτρική ενέργεια στη Βαρκελώνη.

Να πούμε ότι στις 5 Φεβρουαρίου 1919, ξεσπά απεργία και στην υφαντουργία όπου αρχίζουν απεργία 20.000 εργαζόμενοι.

Η απεργία στη La Canadiense ήταν που ανάγκασε τη θεσμοθέτηση της εργάσιμης βδομάδας των 8 ωρών καθώς και αυξήσεις μισθών.

Στις αρχές του Φλεβάρη του 1919, ανακοινώθηκε μείωση μισθών και πριν αρχίσουν οι διαμαρτυρίες των εργατών απολύεται μια ομάδα από αυτούς. οκτώ εργάτες που δούλευαν στο τμήμα συντήρησης του εργοστασίου της La Canadiense, ενώ έγινε γνωστό ότι απολύθηκαν και για πολιτικούς λόγους. Μια απόλυση που έμελλε να ανάψει μια από τις πλέον επιτυχημένες απεργιακές δράσεις στην ιστορία του ισπανικού εργατικού κινήματος.

Η απεργία καθοδηγήθηκε από τη CNT και επεκτάθηκε σε ολόκληρη την πόλη της Βαρκελώνης, στην οποία πήραν μέρος 100.000 εργάτες και έγινε η πιο επιτυχημένη απεργία στην ισπανική ιστορία, αναγκάζοντας την τότε κυβέρνηση της χώρας να θεσμοθετήσει το 8ωρο, γινόμενη έτσι η πρώτη κυβέρνηση στον κόσμο που προχώρησε επίσημα σε κάτι τέτοιο.

Το 1919, ο αριθμός των μελών της CNT ανερχόταν σε 755.000 (όπως ανακοινώθηκε σε ένα συνέδριό της στη Μαδρίτη τον ίδιο χρόνο), ενώ την ίδια στιγμή η σοσιαλιστική εργατική συνομοσπονδία UGT είχε 208.000 μέλη. Δηλαδή σχεδόν το 10% των Ισπανών τότε ήταν μέλη της CNT.

Μετά τις απολύσεις των οκτώ εργατών, στις 5 Φλεβάρη 1919, 140 εργάτες του τμήματος κατέβηκαν σε απεργία και τρεις ημέρες αργότερα ενώθηκε μαζί τους η συντριπτική πλειοψηφία των εργατών του εργοστασίου. Την ίδια στιγμή, οι εργάτες ενός άλλου παρόμοιου εργοστασίου σε άλλη τοποθεσία της Βαρκελώνης έκαναν καθιστική διαμαρτυρία, ενώ στις 17 του μήνα, κατέβηκε σε απεργία το 80% των εργατών στη βιομηχανία ιματισμού σε αλληλεγγύη προς τους συναδέλφους τους. Οι εργάτες του ιματισμού έθεσαν και άλλα αιτήματα όπως αναγνώριση του συνδικάτου τους και θεσμοθέτηση του 8ωρου. Σε λίγο οι εργάτες όλων των άλλων εργοστασίων ηλεκτρικών ειδών σε όλη την πόλη κατέβηκαν και αυτοί σε απεργία με τα ίδια αιτήματα και επίσης αύξηση μισθών.

Στις 21 Φλεβάρη καταλαμβάνονται τα εργοστάσια από τις αρχές, αλλά η ενέργεια αυτή αντί να καθησυχάσει εξαγριώνει τους απεργούς εργάτες. Στη Βαρκελώνη κηρύσσεται κατάσταση πολιορκίας.

Φοβούμενος το αυξανόμενο απεργιακό κίνημα, ο γενικός διοικητής της πόλης κήρυξε στρατιωτικό νόμο, οι αρχές κήρυξαν την πόλη σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, ενώ σε μια προσπάθεια να σπάσουν την απεργία επιστράτευσαν τους απεργούς. Αλλά όλα αυτά αγνοήθηκαν, φυσικά, από την εργατική τάξη.

Στις 2 Μάρτη καλέστηκε μια γενική απεργία των εργατών στον ηλεκτρισμό, κάτι που οδήγησε σε πλήρη σχεδόν ακινητοποίηση της πόλης αλλά και μέρους της Καταλωνίας. Τα συνδικάτα εργαζόμενων στον Τύπο καθιερώνουν τη λεγόμενη «κόκκινη λογοκρισία», αρνούμενοι να δημοσιεύουν οτιδήποτε εναντίον...

Περισσότερα …