Λεπτομέρειες

Stergios

Αναρχικές Αναλύσεις - Παρεμβάσεις

03 Μάι 2013

Ανακοίνωση της Ομοσπονδίας των Κομμουνιστών Αναρχικών (FdCA) από την Ιταλία για τη κατάσταση στο Λίβανο.

 Ονομάζονται «πολιτικοί θάνατοι», θύματα των αμερικανικών παράλληλων επιπτώσεων στο Ιράκ, θύματα των ισραηλινών βομβαρδισμών στην Παλαιστίνη και το Λίβανο, ανυπεράσπιστες ανθρώπινες ασπίδες που θυσιάζονται από τους αντάρτες της Χεζμπολάχ στο νότιο Λίβανο, αρνιά προς θυσία στο βωμό της Al-Qaeda στο Ιράκ, αθώοι εργαζόμενοι που διαλέγονται από τους καμικάζι της Χαμάς στο Ισραήλ, θύματα της καθημερινής καταστολής των Μπααθιστών στη Συρία ή της καθημερινής καταστολής από τους ιμάμηδες του Ιράν.

Ποιοι είναι στην πραγματικότητα; Είναι δεκάδες χιλιάδες άνδρες και γυναίκες που σκοτώνονται από τον πόλεμο και από τον εθνικισμό των διαφόρων κρατών, εκατοντάδες χιλιάδες προσφύγων, που φεύγουν τα σπίτια τους για να βρουν κάποιο είδος αβέβαιης ασφάλειας, ανάλογα με τους ανθρωπιστικούς διαδρόμους που βρίσκονται υπό τον έλεγχο των… στρατιωτικών.

Ποιοι είναι στην πραγματικότητα; Είναι εκατομμύρια ανδρών και γυναικών, που διαιρούνται επιδέξια μέσω των θρησκευτικών, εθνικών και γλωσσικών διαφορών, των οποίων η ζωή επιδεινώνεται από τα αποτελέσματα του εθνικισμού και του μιλιταριστικού ρατσισμού των κρατών, που είναι προσηλωμένα στη χάραξη ενός όλο και σημαντικότερου ρόλου σύμφωνα με τα ιμπεριαλιστικά ενδιαφέροντα στην περιοχή.

Είναι αυτοί που έλειπαν από τη διάσκεψη της Ρώμης. Είναι αυτοί χωρίς αντιπροσώπευση, χωρίς άλλη πολιτική δύναμη εκτός από αυτήν των αρχηγών των κρατών, χωρίς την οικονομική δύναμη εκτός από αυτήν των αρχηγών των κρατών, της Παγκόσμιας Τράπεζας, του ΔΝΤ και των μεγάλων πολυεθνικών του πετρελαίου που βρίσκονται στα χέρια της αραβικής και της δυτικής αστικής τάξης. Είναι εργαζόμενοι χωρίς συνδικάτα, τα οποία απαγορεύονται κατ' επανάληψη, που καταστέλλονται και συντρίβονται ακόμα και πέρα από τη Μέση Ανατολή, ακόμη και με τη μορφή της φυσικής εξόντωσης των μελών τους, όπως στην περίπτωση του συνδικαλιστή Hadi Sahel, που σκοτώθηκε στο Ιράκ το 2005.

Δεν θα υπάρξει κανένα μέλλον γι’ αυτούς στον εθνικισμό των κρατών τους ή των φιλόδοξων κρατών. Δεν θα ελευθερωθούν με τις παλαιές τριτοκοσμικές μεθόδους που θέτουν ακόμα (τον ένα καταπιεσμένο) άνθρωπο ενάντια σε έναν άλλο (τον καταπιεστή), χωρίς ποτέ να συνειδητοποιήσει ότι η πραγματική σύγκρουση - σε κάθε χώρα, σε κάθε άνθρωπο - είναι μεταξύ του προλεταριάτου και της αστικής τάξης, μεταξύ του εκμεταλλευόμενου και του εκμεταλλευτή, μεταξύ των άθλιων προσφύγων που περιπλανιούνται γύρω από το νότιο Λίβανο και των πλουσίων της Βηρυτού που αναζητούν καταφύγιο στα ξενοδοχεία της Δαμασκού, μεταξύ των Παλαιστίνιων του Ισραήλ και των Αφρικανών Εβραίων που βρίσκονται στο κατώτατο σημείο της ισραηλινής κοινωνικής διαστρωμάτωσης, αφ’ ενός, και της αστικής τάξης που κατέχει την εξουσία στο Τελ Αβίβ, αφ’ ετέρου.

Ο εβραϊκός σιωνισμός δεν είναι ο εχθρός του αραβικού προλεταριάτου, οι σουνίτες ή οι σιίτες δεν είναι οι εχθροί του ισραηλινού προλεταριάτου. Ο πραγματικός εχθρός είναι οι αντίστοιχες εθνικές αστικές τάξεις τους και η διεθνής αστική τάξη.

Η τραγωδία του Λιβάνου συνοψίζει το υπερμεγέθες αυτών των συμφερόντων. Το Ισραήλ πρέπει να διατηρήσει τα εδάφη που κατέκτησε στον πόλεμο του 1982 Η σουνιτική Συρία - που δεν άφησε ποτέ πραγματικά από τα μάτια της τη λιβανέζικη «αποικία της» - απαιτεί την αποκατάστασή...

Περισσότερα …