
Καθώς η εργατική οργάνωση, εμπνευσμένη από τους αναρχικούς, προχωρούσε, η καταστολή από τις αρχές αυξανόταν επίσης. Από τον Ιανουάριο του 1908, οι εργάτες δημιουργούν την Αντιμιλιταριστική Ένωση της Βραζιλίας, με πυρήνες σε διάφορες περιοχές, συμπεριλαμβανομένου του Santos.
Εκτός από τη στρατιωτική βία, στόχος ήταν να καταγγελθούν οι κακές συνθήκες αυτής της εργασίας: χαμηλοί μισθοί, σωματικές τιμωρίες, πρόστιμα και φυλακές. Ακόμη και κατά τη διάρκεια της δημοκρατικής διακυβέρνησης, οι αναμνήσεις των σχέσεων δουλείας παρέμεναν ζωντανές σε διάφορους θεσμούς. Στο Ναυτικό, για παράδειγμα, το μαστίγιο, που προηγουμένως χρησιμοποιούνταν εναντίον των σκλάβων, συνέχιζε να χρησιμοποιείται για την τιμωρία πειθαρχικών παραβάσεων.
Όλοι οι άντρες του Ναυτικού, η συντριπτική πλειοψηφία των οποίων ήταν μαύροι, συνέχιζαν να μαστιγώνονται, λόγω της αποφασιστικότητας των λευκών αξιωματούχων. Αμέτρητοι μαύροι ναύτες είχαν τα σώματά τους καλυμμένα με σημάδια από τις chibatadas, όπως οι παλιοί σκλάβοι που παρουσίαζαν τα ίδια σημάδια, ως αποτέλεσμα του δέρματος και του φυτιλιού. Αυτές οι απάνθρωπες τιμωρίες επιβάλλονταν συνήθως στα καταστρώματα των πλοίων, μπροστά στους συναδέλφους τους, οι οποίοι αναγκάζονταν να παρακολουθούν αυτές τις εξευτελιστικές σκηνές. Η εξέγερση μεταξύ των ναυτικών, ειδικά εκείνων με χαμηλό βαθμό, αυξήθηκε.
Η αντιμιλιταριστική προπαγάνδα που διαδόθηκε από τους αναρχικούς έφτασε στους ναύτες που αργότερα θα ηγούνταν της Εξέγερσης της Chibata τον Νοέμβριο του 1910. Αν και οι ηγέτες της Εξέγερσης της Chibata δεν ήταν αναρχικοί, είναι αδύνατο να αγνοηθεί η επιρροή του αναρχισμού στο συνολικό πλαίσιο των πολιτικών εντάσεων της περιόδου.


Βιογραφία γραμμένη από τον Vicente Ruiz (hijo)*
Αν θυμάμαι σωστά, ήταν τον Απρίλιο του 1966 όταν ο πατέρας μου με ενημέρωσε ότι είχε λάβει ένα γράμμα από κάποιον Antonio Jiménez Cubillo, ο οποίος ζούσε στο Σίδνεϊ. Επρόκειτο για τον νεαρό στον οποίο είχε αναφερθεί και ο Jack Grancharoff, επίσης κάτοικος Σίδνεϊ, τον οποίο γνωρίσαμε όταν συμμετείχαμε σε μια συνάντηση Ιταλών Αναρχικών στη Μελβούρνη τον Φεβρουάριο του ίδιου έτους.
Έτσι ξεκίνησαν οι επαφές με τις ομάδες Ισπανών αναρχικών στις δύο πόλεις. Λαμβάναμε τουλάχιστον ένα γράμμα την εβδομάδα από τον Antonio και, όταν ιδρύθηκε το «Ισπανικό Δημοκρατικό Κέντρο» (Centro Democrático Español)...

Ενενήντα δύο χρόνια πριν, στις 18η Ιανουαρίου 1934 κηρύχθηκε γενική απεργία στην Πορτογαλία. Ο λόγος ήταν ότι στα τέλη του 1933, τα ελεύθερα συνδικάτα στη χώρα απαγορεύτηκαν από το φασιστικό καθεστώς, γεγονός που οδήγησε την αναρχοσυνδικαλιστική CGT (Γενική Συνομοσπονδία Εργασίας) να κηρύξει γενική απεργία σε όλη τη χώρα για τις 18 Ιανουαρίου 1934.
Ίσως λόγω ανώνυμων αναφορών, τα σχέδια για την εξέγερση ήρθαν στη γνώση της πολιτικής αστυνομίας.
Ο Mario Castelhano, πρώην διευθυντής της εφημερίδας “Al Batalha” (Η Μάχη), συνελήφθη τρεις ημέρες νωρίτερα και απελάθηκε στο Tarrafal.
Εξάλλου, μια βόμβα που είχε τοποθετηθεί στο Senhora do Monte, στη Graça,...
Στο κτήριο της Ελληνικής κοινότητας της Μελβούρνης στις 18/07/2019
Με τον Ελευθεριακό στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Πέρασμα, 22/01/2018

