
Julius Gavroche*
Μια δεκαετία πριν ο Vladimir Lenin γράψει το «Imperialism» και χρόνια πριν η Rosa Luxemburg γράψει τη «Συσσώρευση του Κεφαλαίου», ένας Ιταλός αναρχικός ονόματι Antonio Calavazzi, έγραψε ένα σύντομο άρθρο με τίτλο «Αποικιοκρατία», που δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στην αναρχική εφημερίδα «Cronaca Sovversiva» το 1906. Αν και καταλάμβανε λιγότερο από μία σελίδα, το άρθρο αυτό ήταν στην πραγματικότητα ένα από τα πολλά ιταλικά αναρχικά κείμενα που ασχολούνταν με την αποικιοκρατία, και σε αντίθεση με τους αγγλόφωνους ομολόγους τους, οι Ιταλοί την επέκριναν ήδη επί μία δεκαετία, ξεκινώντας από τον Πρώτο Ιταλο-Αιθιοπικό Πόλεμο του 1895.
Ο Antonio Cavalazzi ήταν στενός φίλος του Errico Malatesta, και παρά τις πολυάριθμες δημόσιες συγκρούσεις μεταξύ των ιταλικών αναρχικών φατριών, οι δύο τους παρέμεναν κοντά ακόμη και το 1912. Και οι δύο μοιράζονταν ένα βαθύ μίσος όχι μόνο για την ιταλική αποικιοκρατία που γνώριζαν, αλλά και για την αποικιοκρατία κάθε σύγχρονου βασιλείου, αυτοκρατορίας ή δημοκρατίας. Αν και σίγουρα διάσημος, οι σύγχρονοι αναγνώστες αγνοούν πλήρως τον αναρχικό αντι-αποικιοκρατισμό του Malatesta, όπως αγνοούν και το εκτενές έργο του Cavalazzi.
Ο Malatesta και ο Cavalazzi είχαν και οι δύο φυλακιστεί σε ιταλικές ποινικές αποικίες, και μετά τη δική του απόδραση, ο Cavalazzi κατέφυγε στην Ελβετία όπου άρχισε να γράφει για το «Il Risveglio» υπό τη διεύθυνση του Luigi Bertoni. Τελικά απελάθηκε στη Γαλλία, όπου προσκλήθηκε να γίνει συντάκτης της «Cronaca Sovversiva» και μετακόμισε στο Barre του Βερμόντ κάπου το 1905. Μέσα σε έναν χρόνο, ο Cavalazzi έγραφε για την αποικιοκρατία, ειδικά για τις θηριωδίες που διέπρατταν οι Βέλγοι στο Κονγκό. Συμπτωματικά, ήταν ο Malatesta που πιθανότατα είχε συμβάλει στο να πειστεί ένας αποκαλυφθείς πληροφοριοδότης να δολοφονήσει τον βασιλιά Λεοπόλδο Β΄ του Βελγίου το 1902, κάτι που παρ' ολίγο να επιτύχει.
Το να γράφει κανείς για το ολοκαύτωμα στο Κονγκό δεν ήταν δημοφιλές στις αρχές του 1900, και ακόμη και ο Sir Arthur Conan Doyle, συγγραφέας των διάσημων μυθιστορημάτων του Sherlock, δυσκολεύτηκε να προκαλέσει ενδιαφέρον για το βιβλίο του το 1909, «The Crime of the Congo». Ο Doyle θα γινόταν αργότερα φίλος του Malatesta, αλλά χρόνια πριν, ήταν οι Ιταλοί αναρχικοί που έγραφαν απεγνωσμένα για την κατάσταση στο Κονγκό, και ανάμεσά τους ήταν και ο Antonio Cavalazzi, μία από τις κύριες φωνές της «Cronaca Sovversiva».
Βιογραφία
Ο Antonio Cavalazzi γεννήθηκε στις 6 Σεπτεμβρίου 1877 στην πόλη Lugo, που βρίσκεται στη βόρεια ιταλική επαρχία της Ravenna. Όπως και ο πατέρας του, έγινε κουρέας και ολοκλήρωσε μόνο τη δεύτερη τάξη του δημοτικού πριν αρχίσει να εργάζεται πλήρως. Ως έφηβος, εντάχθηκε στο αναρχικό κίνημα του Lugo και το 1891 ίδρυσε με τους συντρόφους του μια ομάδα γνωστή ως «Giovani Ribelli» (Νεαροί Επαναστάτες).
Η ομάδα αυτή διοργάνωνε διαλέξεις, κολλούσε προπαγανδιστικές αφίσες και εξέδιδε εφημερίδες μέχρι το 1893, όταν δεκαπέντε μέλη της δικάστηκαν ως κατηγορούμενοι σε εγκληματική συνωμοσία και καταδικάστηκαν, αν και ο Antonio δεν δικάστηκε λόγω της νεαρής του ηλικίας. Παρά την επιείκεια αυτή, συνελήφθη το 1894 βάσει νέων αντι-αναρχικών νόμων και στάλθηκε σε domicilio coatto, δηλαδή υποχρεωτική διαμονή, μια μορφή κατ’ οίκον περιορισμού σε...

Μεταφράζεται και θα κυκλοφορήσει το επόμενο διάστημα από τις εκδόσεις "δυσήνιος τύπος" το βιβλίο του Ρικάρδο Σάνθ, "Ο συνδικαλισμός και η πολιτική. Οι ομάδες Solidarios και Nosotros”
Από τον πρόλογο της ισπανικής έκδοσης:
(...) Ιδού το μεγάλο πρόβλημα στο οποίο πρέπει να δώσει λύση ο αγωνιστής αναγνώστης, αναζητώντας στις συζητήσεις του την αντικειμενική συνθήκη για το μέλλον του «είναι ή δεν είναι», από την οποία ασφαλώς εξαρτάται η συνέχιση ενός έργου στο οποίο αφιερώθηκαν και πολλοί απ’ αυτούς έδωσαν ό,τι καλύτερο είχαν, στην επιδίωξη της επαναστατικής συνέχειας του Ελευθεριακού Κινήματος.
Ο συγγραφέας ξέρει να βρίσκει τα νήματα που ενώνουν...

Η Black Rose/Rosa Negra είναι μια επαναστατική πολιτική οργάνωση. Αυτό σημαίνει ότι επικεντρώνουμε τις προσπάθειές μας στην ανάπτυξη και εφαρμογή μιας στρατηγικής για την οικοδόμηση λαϊκής εξουσίας στους χώρους εργασίας μας, στις γειτονιές, στα σχολεία και μέσα στις φυλακές του κράτους. Ωστόσο, αναγνωρίζουμε επίσης την επιτακτική ανάγκη να ανακτήσουμε και να μεταδώσουμε την ιστορική μνήμη του κινήματός μας. Το κάνουμε αυτό όχι απλώς για να κοιτάξουμε με νοσταλγία εκείνους που προηγήθηκαν, αλλά για να αντλήσουμε διδάγματα που παραμένουν επίκαιρα σήμερα. Με αυτό το πνεύμα παρουσιάζουμε μια σύντομη βιογραφία του Rafael Serra, οργανωτή εργατών, μαχητή και ηγετική μορφή του...
Στο κτήριο της Ελληνικής κοινότητας της Μελβούρνης στις 18/07/2019
Με τον Ελευθεριακό στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Πέρασμα, 22/01/2018

