Λεπτομέρειες

Stergios

Ιστορία Διεθνούς Αναρχικού Κινήματος

17 Ιανουαρίου 2013

Μια συνοπτική παγκόσμια ιστορία της επαναστατικής αναρχικής κομμουνιστικής μαζικής οργανωτικής θεωρίας και πρακτικής

Του Michael Schmidt

Εισαγωγή

Ο αναρχικός κομμουνισμός αναπτύχθηκε και εξελίχθηκε κατά τη διάρκεια των προηγούμενων 140 ετών ως μια μαχητική παράδοση της εργατικής τάξης καθώς και ως επαναστατικός πόλεμος ενάντια σε όλες τις μορφές εκμετάλλευσης. Ο στόχος του ήταν και είναι η δημιουργία μιας κοινωνίας όσο πιο ελεύθερης και πιο ισότιμης γίνεται, όσον αφορά και τα μεμονωμένα και τα συλλογικά ενδιαφέροντα των ανθρώπων, με έναν όσο το δυνατόν δικαιότερο τρόπο. Αλλά οι δυσφημιστές μας – και της αριστεράς και της δεξιάς – αναρωτιούνται εάν ο αναρχισμός είναι αρκετά ισχυρός ώστε να εφαρμοστεί στην πράξη.

Τα παραδείγματα των επαναστάσεων, όμως, στο Μεξικό, την Ουκρανία, την Μαντζουρία, την Ισπανία, την Κούβα και το Ιράν, δείχνουν ότι ο αναρχικός κομμουνισμός – που αποτελεί αληθινή εργατική αυτοδιεύθυνση από τα κάτω με βάση την πλήρη κοινωνική, πολιτική και οικονομική ισότητα – είναι πρακτικός, βιώσιμος και υπερασπίσιμος, για τόσο διάστημα όσο οι βασικές του αρχές της άμεσης δημοκρατίας είναι βαθιά ριζωμένες στην εργατική τάξη.

Επίσης, άλλοι επαναστάτες λένε ότι ο τρόπος της οργάνωσής μας δεν είναι αρκετά ισχυρός, είτε για να στηρίξουμε τις επαναστατικές κατακτήσεις είτε για να τις υπερασπίσουμε. Με την συνοπτική ιστορία που παραθέτουμε εδώ θα επιδιώξουμε να δείξουμε με ποιο τρόπο καταπιάστηκαν με το ζήτημα αυτό οι αναρχικοί διαμέσου του τελευταίου αιώνα (σ.τ.μ.: των 19^ου και 20ού αιώνα). Θα επιδιώξουμε να δείξουμε, επίσης, ότι μακριά από το να είναι χαοτικοί ή αντι-οργανωτικοί, οι αληθινοί αναρχικοί μαχητές είναι εραστές της δίκαιης κοινωνικής τάξης και πιστεύουν στην οργάνωση των δυνάμεών τους για να την επιτύχουν.

Επίσης, πιστεύουμε ότι αυτή η (οργανωτική) μέθοδος, η οποία όχι μόνο είναι συμβατή με τις αναρχικές οργανώσεις - αρχίζοντας από τις μικρές «ομάδες συγγένειας» και τους πυρήνες και πηγαίνοντας έως της μεγάλης κλίμακας ενώσεις και τις πολιτικές ομοσπονδίες - αλλά και με την επίτευξη ενός υψηλού βαθμού εσωτερικής εκπαίδευσης και άμεσης συμμετοχής, είναι περισσότερο αναρχική από ό,τι τα διάφορα χαλαρά οργανωτικά σχήματα που εμπεριέχουν τον κίνδυνο μια ενεργός μειονότητα να καθοδηγεί μια παθητική πλειοψηφία μελών.

Ο κανόνας, όπως πάντα για τους αναρχικούς, είναι ότι τα μέσα καθορίζουν το σκοπό (σ.τ.μ.: και όχι το αντίθετο). Έτσι, η εσωτερική δημοκρατία στις οργανώσεις μας είναι ο σημαντικότερος εγγυητής ότι οι εξωτερικές μας σχέσεις με την εργατική τάξη θα παραμείνουν, επίσης, άμεσα δημοκρατικές και αληθινά ελεύθερες. Ο επαναστατικός αναρχικός κομμουνισμός (ή «αναρχοκομμουνισμός») ξεπήδησε από τις μαζικές εργατικές εκείνες οργανώσεις που ίδρυσαν την Α’ Διεθνή το 1864.

Από τότε, ο αναρχισμός είχε περιόδους καλές και κακές, σύμφωνα, κυρίως, με τις συνθήκες στις οποίες έζησαν η παγκόσμια εργατική τάξη, η αγροτιά και οι φτωχοί, αλλά και με τις αντιστάσεις των τάξεων αυτών στις φάσεις ανάπτυξης και ύφεσης του κεφαλαίου καθώς αυτό επιδίωκε συνεχώς να υπερνικήσει τις εσωτερικές του αντιφάσεις. Ο αναρχικός κομμουνισμός δεν είναι ένα νεοφανές, συναισθηματικά νεανικό, αποδιοργανωμένο τέλμα αυτοεξυπηρέτησης ή ένα σύνολο μισοσυγκροτημένων ελευθεριακών ιδεών, αλλά μια συνεπής, εξισωτική, μαχητική, αμεσοδημοκρατική, οργανωμένη επαναστατική θεωρία και πρακτική.

Ο αναρχισμός δεν εξαφανίστηκε ξαφνικά από το θέατρο της ταξικής πάλης με τη συντηρητική αντεπανάσταση...

Περισσότερα …