Λεπτομέρειες

Stergios

Αναρχική Θεωρία

29 Μάι 2013

Πολλοί αναρχικοί αντιδρούν με τον επιθετικό προσδιορισμό του κομμουνισμού στην αναρχία ταυτίζοντας τον με τον πρώην «υπαρκτό σοσιαλισμό» και τα κομμουνιστικά κόμματα . Εκτός από τις θεωρητικές αναφορές γύρω από τον αναρχικό κομμουνισμό, η δική μας αναφορά έχει να κάνει με την επανάσταση του 1871 στην Γαλλία και το Παρίσι, δηλαδή την «Κομμούνα του Παρισού».  Αυτή είναι η ιστορική μας μήτρα και αυτή είναι η πηγή που πρέπει να προστρέχουμε χωρίς να θυσιάζουμε το παρόν στο παρελθόν, είναι η επαναστατική παρακαταθήκη και έμπνευση για το μέλλον. Άλλωστε, οι  νέες κομμούνες του 21ου αιώνα περιμένουν αυτούς που θα τις δημιουργήσουν.

Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΠΡΑΞΗ ΣΤΗΝ ΠΑΡΙΣΙΝΗ ΚΟΜΜΟΥΝΑ

Σχεδόν έναν αιώνα μετά από τη Γαλλική επανάσταση και ενώ οι δεκαετίες πού την ακολούθησαν συνοδεύτηκαν από αστικές και κοινωνικές επαναστάσεις, το όραμα για ελευθερία, ισότητα, αδελφότητα παίρνει σάρκα και οστά. Πραγματώνεται, έστω και για 70 μέρες, στο επαναστατημένο Παρίσι του 1871, μέσω της Παρισινής Κομμούνας.

Οι ιδέες της ελευθερίας, της ισότητας, της αδελφότητας, το πρόταγμα της χειραφέτησης της ανθρωπότητας από κάθε εξωτερικό εξαναγκασμό, επιθυμία εκατομμυρίων ανθρώπων, αφού περιπλανήθηκαν και ταλαιπωρήθηκαν στα μυαλά και στις ερμηνείες των φιλοσόφων, αφού διαψεύστηκαν και τσαλαπατήθηκαν από την αστική τάξη που τις ερμήνευσε με γνώμονα τα συμφέροντά της και τις δραστηριότητες της (ελεύθερο εμπόριο και τη δεοντολογία πού συνεπάγεται), ξαναβρίσκουν το πραγματικό τους νόημα στη δράση των προλεταρίων και των άλλων καταπιεζομένων στρωμάτων τού Παρισιού. Το επαναστατημένο Παρίσι του 1871, με τη κομμούνα του (έστω και αν αυτή ήταν βραχύβια), αποτέλεσε ένα φωτεινό παράδειγμα για τη χειραφέτηση της ανθρωπότητας.

Το πρόταγμα της χειραφέτησης εμφανίζεται ως κοινωνική απαίτηση με το ξέσπασμα της Γαλλικής επανάστασης του 1789. Ή τελική της φάση το 1793-94 συνοδεύεται από στοιχεία ταξικής πάλης προερχόμενα από τα κα­τώτερα στρώματα του Παρισιού. Σημαντικότερα δημιουργήματα αυτής της φάσης είναι οι Παρισινοί τομείς (οι λαϊκές συνελεύσεις των 48 διαμερισμάτων του Παρισιού), οι λαϊκοί επαρχιακοί όμιλοι και τα μικρά αποκεντρωμένα εργαστήρια πού διευθύνονταν από τούς εργαζόμενους. Ή αύτοδιαχείρηση επεκτάθηκε εν μέρει στον τομέα της οικονομίας, καθώς οι εργάτες μερικών πόλεων ανέλαβαν τη διανομή των αγαθών, βάζοντάς τα με τούς πλούσιους χωρικούς και τούς μεσάζοντες, ενώ τα εργαστήρια λειτούργησαν έξω από την αναζήτηση κέρδους. Τελικά ή αστική τάξη κατάφερε να ισχυροποιηθεί, να βάλει σε λειτουργία τα κυκλώματα της ιδιωτικής επιχείρησης και να δημιουργήσει ένα συγκεντρωποιημένο διοικητικό μηχανισμό.

Βέβαια είναι ακόμη νωρίς να μιλάμε για κυριαρχία της αστικής τάξης και ιδιαίτερα της βιομηχανικής αστικής τάξης. Ή τελευταία αποτελεί μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα την κύρια αντιπολίτευση απέναντι στην αριστοκρατία του χρήματος, των τραπεζιτών, των τσιφλικάδων, των ιδιοκτητών ορυχείων κλπ. Ή αντιπολίτευση της προβάλλει τόσο πιο αποφασιστικά, όσο πιο ξεκάθαρα αναπτύσσεται ή αποκλειστική κυριαρχία της αριστοκρατίας του χρήματος και όσο περισσότερο αυτή ή ίδια θεωρεί βέβαιη την κυριαρχία της πάνω στην εργατική τάξη, υστέρα από τις πνιγμένες στο αίμα εξεγέρσεις των εργατών στα 1832-1834 και 1839.

Τόσο ή αστική τάξη, όσο και το προλεταριάτο, καθώς επίσης οι μικροαστοί και...

Περισσότερα …