Ο Monty Miller (1) συμμετείχε στην εξέγερση του Eureka (2) και διηγείται την ιστορία του στο βιβλίο Eureka and Beyond. Τα γραπτά του τα επιμελήθηκε ο Vic Williams.
Ο Monty ήταν ένας μαχητής εργάτης που αγωνιζόταν για τα δικαιώματα των συναδέλφων του.
Γράφει ότι στην εξέγερση του Eureka ο «αγώνας ήταν σιωπηλός και θανατηφόρος, και η σιωπή έσπαζε μόνο από τη βαριά πτώση ενός θανάσιμα πληγωμένου εργάτη ή στρατιώτη».
«Κατά τη διάρκεια του αγώνα, ήρθα στα χέρια με έναν τεράστιο, μυώδη στρατιώτη του 40ού Συντάγματος. Ήταν προφανές ότι θα με νικούσε στο τέλος. Ήταν άριστος χειριστής του όπλου του, ενός τουφεκιού με ξιφολόγχη, που το κουνούσε σαν σε παρωδία, ενώ το μοναδικό μου πλεονέκτημα ήταν το μήκος του κονταριού μου που με εμπόδισε να τραυματιστώ γρήγορα και θανάσιμα».
«… Ένιωσα ότι ήμουν πιο αδύναμος σ’ αυτή την πάλη και ήταν το ένστικτο και όχι η αιτία το πλέον καθοριστικό στην περίσταση. Έχωσα το μυτερό μέρος του κονταριού μου στο πρόσωπο του στρατιώτη, και έτσι τον αντιπάλεψα».
«Με βάση τη μεγαλύτερη δύναμή του σύντομα απέκρουσε την επίθεσή μου, πέφτοντας πάνω μου και καθιστώντας με αναίσθητο για κάποια λεπτά. Όταν συνήλθα συνειδητοποίησα ότι είχα πιαστεί αιχμάλωτος».
Παρά τη συντριπτική ήττα, ο Monty είδε τον αγώνα των χρυσοθήρων/ανθρακωρύχων ως ηθική και συνταγματική νίκη, έχοντας ως αποτέλεσμα τη δικαίωση των αιτημάτων τους, όπως αύξηση μισθού κατά μια λίρα ετησίως, απόκτηση δικαιώματος ψήφου στις εκλογές για συνταγματική κυβέρνηση, ενώ τον δεύτερο χρόνο ήρθε και η εργάσιμη ημέρα των οκτώ ωρών. Οι βάναυσες επιθέσεις εναντίον των ανθρακωρύχων που οδήγησαν στην εξέγερση και τη σφαγή του Eureka, έπεισαν τον Monty ότι οι κυβερνητικές αρχές είναι αδίστακτες, αλλά επιβεβαίωσε επίσης τη συνειδητοποίησή του ότι μόνο με τον ενωμένο αγώνα θα μπορούσαν να ικανοποιηθούν τα δικαιώματα των εργαζομένων.
Το πνεύμα του Eureka συνεχίστηκε «μέσα από τους πρωτοπόρους αγώνες για την ελευθερία, όπου η φλόγα της καρδιάς των αγωνιστών, σαν τη δάδα της ελευθερίας, ρίχνει φως στην απογοήτευσή τους».
Ο ξυλουργός από το Richmond (3)
Ο Monty έφτασε στη Μελβούρνη για να εργαστεί ως ξυλουργός. Ήταν από τους πρώτους συνδικαλιστές και εκπρόσωπος στο Melbourne Trades Hall. (4) Η περίοδος της κρίσης της δεκαετίας του 1880, μετά την ναυτεργατική απεργία «ήταν μια δύσκολη και σκληρή περίοδος για τους εργαζόμενους».
Ως ξυλουργός στο Richmond, ο Monty ξεκίνησε να εργάζεται για να καταπολεμήσει την πείνα των πιο υποβαθμισμένων περιοχών της Μελβούρνης, ειδικά του Richmond. Έργο του ήταν το κέντρο του Relief Movement (Κίνημα Ανακούφισης) που προσέφερε φαγητό και υποστήριξη σε κάθε προάστιο.
Το 1893 μετακόμισε στο Perth και ήταν μέλος της απεργιακής επιτροπής των απεργών οικοδόμων. Για τις δραστηριότητές του σαμπαταρίστηκε και έχασε τη δουλειά του, αλλά κάποιος αλληλέγγυος του πρόσφερε δουλειά. Κατάλαβε από νωρίς τον διχαστικό ρόλο των συντεχνιών και έκανε εκστρατεία για τη δημιουργία βιομηχανικών συνδικάτων.
Ο Monty συνέχισε να μεταφέρει το πνεύμα του Eureka, γράφοντας και μιλώντας για την ιστορία και τη σημασία του. Ήταν διεθνιστής και ήθελε τους εργαζόμενους να γνωρίζουν και να στέκονται αλληλέγγυοι στους αγώνες των εργατών άλλων χωρών. Στις 11 Μάρτη 1902, στο Mechanics Institute Hall...
«Έφαγαν λίγο ξύλο σήμερα και θα φάνε πολύ περισσότερα στο μέλλον». Αυτό δήλωσε, ανάμεσα στα άλλα, ο αστυνομικός επιθεωρητής Platfuss, το Σεπτέμβρη του 1970, στο προάστιο τη Μελβούρνης West Heidelberg.
Το βίντεο που ακολουθεί είναι ένα σύντομο ντοκιμαντέρ στο youtube με την ευκαιρία της 50ής επετείου ενός σημαντικού γεγονότος στον αγώνα για την ελεύθερη έκφραση στην Αυστραλία. (Διαρκεί 12 λεπτά)
Οι πορείες διαμαρτυρίας του Waterdale Road του West Heidelberg ενάντια στον πόλεμο στο Vietnam και τη συμμετοχή της Αυστραλίας σε αυτόν, πραγματοποιήθηκαν στις 11, 16 και 23 Σεπτέμβρη 1970. Η πρώτη, στην οποία πήραν 70 περίπου φοιτητές από το Πανεπιστήμιο...
Ένας απολογισμός μιας όχι και τόσο γνωστής απεργίας και συγκέντρωσης διαμαρτυρίας έξω από το κοινοβούλιο, στο Ουέλλινγκτον, της Νέας Ζηλανδίας, τον Ιούνιο του 1968.
Παρά πόδας των γεγονότων της Γαλλίας το Μάιο-Ιούνιο του 1968, μια διαμαρτυρία εργατών-φοιτητών αρκετών χιλιάδων ανθρώπων που ενώθηκαν στο κοινοβούλιο [Ουέλλινγκτον, Νέα Ζηλανδία] στις 26 Ιουνίου 1968.1 Οι φοιτητές κρατούσαν πανό που έγραφαν ’Φοιτητές και Εργάτες Ενωμένοι’, ‘Φοιτητικο-εργατική Αλληλεγγύη’ και ‘Αύξηση υποτροφιών και μισθών’.2 Ορισμένοι επίσης κρατούσαν ‘κύμα κοκκινόμαυρων σημαιών’,3 σύμβολο της Γαλλικής επανάστασης. Έχει διατυπωθεί ότι η διαμαρτυρία έληξε σχεδόν με έφοδο στο κοινοβούλιο.4 Η The Dominion κραύγαζε ότι η δήθεν βίαιη διαμαρτυρία έληξε με...
Στο κτήριο της Ελληνικής κοινότητας της Μελβούρνης στις 18/07/2019
Με τον Ελευθεριακό στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Πέρασμα, 22/01/2018