Λεπτομέρειες

Stergios

Ιστορία Διεθνούς Αναρχικού Κινήματος

27 Μάι 2014

Μερικές σημειώσεις πάνω στη δραστηριότητα των Αναρχικών στη Γερμανία λίγο πριν και λίγο μετά την ανάληψη της εξουσίας από τους ναζί, συμπεριλαμβανομένων των αποπειρών δολοφονίας του Αδόλφου Χίτλερ.

Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι Αμερικάνοι πήραν στην κατοχή τους τα αρχεία της αστυνομίας και όταν ανοίχτηκαν, ανακάλυψαν ότι μέσα στο χρόνο η αναρχική αντίσταση ήταν ιδιαίτερα μεγάλη. Ήταν ένα άκρως ενεργό και με επιρροή στην εργατική τάξη αναρχικό κίνημα που αναπτύχθηκε από τη προεδρία του Μπίσμαρκ μέχρι τη δικτατορία του Χίτλερ. Το αναρχικό κίνημα αγνοήθηκε από τους ιστορικούς επειδή οι εργάτες γενικά, όπως και οι γυναίκες πιο συγκεκριμένα, υπάρχουν γι’ αυτούς μόνο σε σχέση με τις πολιτικές εξουσίας ή με διανοητικά ρεύματα (ίσως, επίσης, επειδή περιέχει πολύ έρευνα και απαιτεί να “χώσεις τη μύτη σου” βαθιά). Εδώ μπορούμε μόνο να δώσουμε κάποιες υποδείξεις προς περαιτέρω διερεύνηση.Ένα μεγάλο ποσοστό του αναρχο-συνδικαλιστικού κινήματος, μέσα στην FAUD (Free Workers’ Union of Germany), η οποία αργότερα κατεστάλη από τον Χίτλερ, είχε επίκεντρο το Rhineland και το Ruhr, όπου υπήρχε μια βάση στα ορυχεία και στη βαριά βιομηχανία και χτίστηκε πάνω στην εμπειρία των εργατικών συμβουλίων του 1918. Στη Βαυαρία, το εργατικό κίνημα ήταν πολύ πιο ευμετάβλητο. Ο βαυαρικός εθνικισμός επισκίασε το ζήτημα: στο Μόναχο, ο κόσμος συγκεντρώνονταν μαζικά για να θρηνήσουν το θάνατο του τοπικού ηγέτη, αλλά μέσα σε λίγους μήνες γίνονταν μαζικές εξεγέρσεις ενάντια στη μπουρζουαζία και στην προνομιούχα τάξη, παρόλο που στα μάτια μερικών φάνηκε σαν εξέγερση ενάντια στην Πρωσική κυριαρχία. Δημιουργήθηκε ένα συμβούλιο αντιπροσώπων (σοβιέτ) με τη συνεργασία αναρχικών διανοούμενων, αλλά γρήγορα συνθλίφτηκε από τη μπουρζουαζο-χριστιανική δικτατορία. Το καινούργιο κόμμα του Χίτλερ ήταν εν καιρώ εκτεθειμένο σε αυτές τις διακυμάνσεις, επειδή αρχικά θεωρήθηκε ως συμπαθών στο “Βαυαρικό μοναρχισμό”. Η κωμικοτραγική του άνοδος το 1923, σταμάτησε ήπια από την ίδια κυβέρνηση που είχε κατακρεουργήσει τους εργάτες στην Κομμούνα του Μονάχου. Σε μερικά μέρη όπως το Βούρτεμπεργκ υπήρχαν κάτω από τη Δημοκρατία της Βαϊμάρης ενεργά τμήματα της FAUD, κυρίως εργατών των σιδηροδρόμων που απέδρασαν απ’ το Μόναχο.

Στο Βερολίνο οι αναρχο-συνδικαλιστές ήταν μέρος ενός ευρύτερου αναρχικού κινήματος και λειτουργούσαν μέσα σε μια ανομοιογενή σοσιαλιστική κουλτούρα, διαχωρισμένη σε ορθόδοξους Σοσιαλιστές και σε Κομμουνιστές, κάτι το οποίο ελαχιστοποιούσε την επίδραση του αναρχισμού. Η επιτυχία του κόμματος του Χίτλερ είχε μια συντριπτική και παραλυτική επίδραση στο εργατικό κίνημα. Για χρόνια επικρατούσε η άποψη, ακόμη και από αυτούς που αντιτίθεντο στο Κομμουνιστικό Κόμμα, ότι ο Κόκκινος Στρατός/Μέτωπο του θα πάλευε. Αναμένονταν ότι ο αγώνας θα πετύχαινε, όχι ότι θα αποτύγχανε. Αυτή η διάθεση ήταν βαθιά ριζωμένη ακόμα και σε αυτούς που υποστήριζαν τη Σοσιαλιστική-Κομμουνιστική ενότητα ενάντια στο ναζισμό. Παρόλο που η εργατική τάξη πάλευε για καιρό στους δρόμους ενάντια στο χιτλερισμό, κανένας δεν είχε προβλέψει πως θα εγκατέλειπε τον αγώνα χωρίς έναν πυροβολισμό ή μια έκρηξη.

Σε μια πόλη σαν την Κολονία και μόλις μήνες πριν ο Χίτλερ αναλάβει την εξουσία, οι αναρχο-συνδικαλιστές οργάνωσαν μια συγκέντρωση, η οποία είχε μεγάλη ανταπόκριση από τον κόσμο, ενάντια στην επίσκεψη του Γκέμπελς, ο οποίος παραπονέθηκε πικρά ότι “κυνηγήθηκε από την πόλη του ως εγκληματίας”. Ήταν...

Περισσότερα …