
Έφυγε από την κοινωνία και έζησε στην ερημιά της Αυστραλίας το 19ο αιώνα, οργανώνοντας συνεχή πεσίματα στους τότε μπάτσους. Οι αστυνομικοί τον σκότωσαν χωρίς καν μια δίκη, παρότι ο ίδιος δεν σκότωσε ποτέ κανέναν.
Ο Ben Hall θεωρείτο από τους Βρετανούς επικίνδυνος εγκληματίας. Στην πραγματικότητα ήταν ένας ευγενικός άνθρωπος που βλέπωντας τις αδικίες της εποχής του αποφάσισε να περάσει στην επανάσταση. Εγκατέλειψε την κοινωνία και πήγε να ζήσει στην ερημιά, μαθαίνοντας να βρίσκει μόνος του τροφή και νερό και να κοιμάται στην ύπαιθρο κρυμμένος από τους διώκτες του. Αφιέρωσε τη ζωή του σε αυτό που θεωρούσε υποχρέωση κάθε επαναστάτη: τις συνεχείς επιθέσεις στους αστυνομικούς της εποχής. Παρ’ όλ' αυτά, δεν σκότωσε ποτέ και δεν ήθελε να τραυματίσει κανέναν. Το μόνο που ήθελε ήταν να ανοίξει το δρόμο για μια κοινωνική επανάσταση. Ίσως γι’ αυτό και τον σκότωσαν με άγριο τρόπο, χωρίς καν μια δίκη.
Γεννήθηκε το 1837 στην τότε βρετανική Αυστραλία σε μια φτωχή οικογένεια με πατέρα Άγγλο προλετάριο και μητέρα μια Ιρλανδή (οι Ιρλανδοί τότε ήταν όλοι προλετάριοι). Για λόγους επιβίωσης μέσα στη φτώχεια τους αναγκάζονταν να κλέβουν για να μπορούν να συντηρούν τον Ben και τα άλλα παιδιά τους. Οι αστυνομικοί τους συνέλαβαν και τους έστειλαν εξορία σε άλλη πόλη. Αφού δεν είχαν πού να μείνουν, αναγκάστηκαν να γίνουν καταληψίες ενός εγκατελειμένου χωραφιού και εκεί έφτιαξαν μια πρόχειρη καλύβα. Ο πατέρας βρήκε μερικά άγρια άλογα και γελάδες στους γύρω λόφους και τα εξημέρωσε για να έχουν γάλα και ζώα. Άρχισε να πουλάει στην πόλη μέρος της παραγωγής, μα είχε συνεχώς προβλήματα με την αστυνομία λόγω της κατάληψης.
Τελικά, ο πατέρας του Ben δεν άντεξε άλλο τις παρενοχλήσεις και μετανάστευσαν σε άλλη πόλη. Εκεί βρήκε δουλειά ως εργάτης σε στάβλους, και ήταν πολύ εργατικός. Υπήρχε αρκετή δουλειά, και τελικά μπόρεσαν να πάρουν ένα μικρό σπίτι για το γιο τους, τον Ben, όταν αυτός παντρεύτηκε.
Η γυναίκα που παντρεύτηκε ο Ben είχε αδελφό τον Frank Gardiner, ο οποίος ζούσε από ληστείες και είχε μάθει να επιζεί μόνος του στην αυστραλιανή ύπαιθρο μακριά από τη κοινωνία (και το χέρι του νόμου). Ο Ben, μην ξεχνώντας ποτέ την τάξη του και την παρενόχληση των αστυνομικών ενάντιά στην οικογένειά του όσο ήταν καταληψίες, αποφάσισε να παραδειγματιστεί από τον αδελφό της γυναίκας του και εγκατέλειψε τη πόλη για να ζήσει στην ερημιά.
Στην ύπαιθρο ο Ben γνώρισε τον αδελφό της γυναίκας του, Frank, μαζί με πολλούς άλλους ανθρώπους που ζούσαν στην ερημιά ληστεύοντας όποιον πλούσιο περνούσε από τους ερημικούς δρόμους. Ο Ben έβλεπε τη ληστεία των πλουσίων ως μέσο κοινωνικής δικαιοσύνης, και όχι απλώς ως μέσο προσωπικής επιβίωσης. Ίσως γι’ αυτό η κυβέρνηση έδωσε ειδική εντολή στους μπάτσους να πιάσουν τον Ben κατά προτίμηση, αν και υπήρχαν πολλοί άλλοι ληστές στην περιοχή. Μαζί με τον Frank και άλλους 9 ληστές, ο Ben λήστεψε μια χρηματοαποστολή χρυσών νομισμάτων που παιρνούσε από το δρόμο που είχαν στήσει καρτέρι. Οι αστυνομικοί τους συνέλαβαν μα κατάφεραν να διαφύγουν.
Η ομάδα του Ben και του Frank έκανε έφοδο σε μια μικρή πόλη που σύχναζαν πλούσιοι σε ένα ξενοδοχείο...

Η 17η Φεβρουαρίου 1975 ήταν η ημέρα που οι απολυθέντες ανθρακωρύχοι στο ανθρακωρυχείο Nymboida Northern District στο Grafton της NSW (Νέας Νότια Ουαλία) ξεκίνησαν την ιστορική τους εργασία στο ορυχείο.
Μια εβδομάδα πριν από αυτή την ημερομηνία, οι ανθρακωρύχοι ανακάλυψαν στο τέλος της βάρδιας τους ότι το ορυχείο επρόκειτο να κλείσει και έλαβαν ειδοποίηση μιας εβδομάδας.
Μαζί με τις οικογένειές τους πέρασαν τις επόμενες μέρες μέσα στο σοκ της αβεβαιότητας που αντιμετώπιζαν - χωρίς εργασία και με όλα τα δικαιώματά τους να γίνονται καπνός.
Απευθύνθηκαν στο συνδικάτο τους, Miners Federation (Ομοσπονδία Ανθρακωρύχων) που τους συμβούλεψε να αγωνιστούν. Έτσι λοιπόν αποφάσισαν...

Κατά τη διάρκεια της Ισπανικής Επανάστασης και του αντιφασιστικού πολέμου ενάντια στα στρατεύματα του Φράνκο, περισσότεροι από 50.000 αγωνιστές, άντρες και γυναίκες, από 53 διαφορετικές χώρες του κόσμου, συνέρρευσαν στην Ισπανία, προκειμένου να ενισχύσουν το αντιφασιστικό μέτωπο. Η διεθνική σύνθεσή τους ήταν ποικίλη όσο και οι πολιτικές διαδρομές που τους οδήγησαν να διασχίσουν τα σύνορα για να πολεμήσουν ως εθελοντές στο πλευρό των Ισπανών αντιφασιστών: Συνδικαλιστές εργάτες, μέλη των Διεθνών Εργατών του Κόσμου (IWW), δημοκρατικοί, κομμουνιστές, αναρχικοί συνέθεσαν ένα μωσαϊκό αλληλεγγύης, τις Διεθνείς Ταξιαρχίες. Παρά την προσπάθεια του Ισπανικού Κομμουνιστικού Κόμματος να τις χρησιμοποιήσει ως μέσο ισχυροποίησης της θέσης...
Στο κτήριο της Ελληνικής κοινότητας της Μελβούρνης στις 18/07/2019
Με τον Ελευθεριακό στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Πέρασμα, 22/01/2018

