Λεπτομέρειες

Μαρία Μ.

Ιστορία Διεθνούς Αναρχικού Κινήματος

03 Σεπτεμβρίου 2021

• ιστορία αναρχικού κινήματος
• αναρχικό κίνημα
• ιστορία
• αναρχισμός
• αναρχική-θεωρία

Στις 26-31 Αυγούστου του 1907 έλαβε χώρα το Διεθνές Αναρχικό Συνέδριο στο Άμστερνταμ.

Στο διάστημα μιας βδομάδας, οι σύνεδροι που συμμετείχαν στο Συνέδριο ασχολήθηκαν σοβαρά με μια σειρά καίριων ζητημάτων που απασχολούσαν το διεθνές αναρχικό κίνημα της εποχής, όπως το πάντα ακανθώδες ζήτημα της οργάνωσης, της δουλειάς στο συνδικαλιστικό κίνημα, το ζήτημα της γενικής απεργίας ως μεθόδου πάλης και διάφορα άλλα, καθώς και την πιθανότητα ίδρυσης μιας νέας Αναρχικής Διεθνούς.

Σύνεδροι

Στο συνέδριο συμμετείχαν πολλοί αναρχικοί και αναρχικές από όλον τον κόσμο. Πήραν μέρος σε αυτό σημαντικές φυσιογνωμίες του διεθνούς αναρχικού κινήματος της εποχής, όπως οι Christian Cornelissen, Errico Malatesta, Luigi Fabbri, Emma Goldman, Aristide Ceccarelli, Thomas Keel, Karl Walters, Nikolai Rogdaev, S. Velev, Pierre Monatte, Amedee Dunois και αρκετοί άλλοι από χώρες όπως Ολλανδία, Ιταλία, Γερμανία, ΗΠΑ, Αργεντινή, Αγγλία, Πολωνία, Βουλγαρία, Ρουμανία, Ρωσία, Βέλγιο, Γαλλία και Βοημία.

Πριν το Συνέδριο του Άμστερνταμ

Το προηγούμενο από αυτό Αναρχικό Συνέδριο ήταν αυτό του 1881 στο Λονδίνο, που αποτέλεσε προσπάθεια επανασύστασης της παλαιάς Διεθνούς του St. Imier. Αυτό συγκέντρωσε τα λίγα εναπομείναντα αντιεξουσιαστικά στοιχεία της Διεθνούς που είχαν εξαπλωθεί σε όλο τον κόσμο[2], ήταν η τελευταία αναρχική προσπάθεια να «σταθεί η παλιά Διεθνής στα πόδια της με κάποιο τρόπο». Κατά την περίοδο ανάμεσα στο 1881 και το 1907 συνέβησαν αρκετές και δραματικές αλλαγές στο εργατικό κίνημα. Αυτή την περίοδο, οι αναρχικοί απομονώθηκαν από την εργατική τάξη, αν και μερικοί ελάχιστοι σύντροφοι παρέμειναν στο πλευρό των εργαζομένων.

Αν και ο αναρχισμός διατηρούσε μια αναμφισβήτητη ζωντάνια σε πολλές χώρες, σχεδόν παντού – εκτός από την Ισπανία – η αίσθηση της οργανωτικής συνέχειας, των διεθνών σχέσεων και μιας συνεκτικής επαναστατικής στρατηγικής είχε χαθεί. Πολλοί αναρχικοί έγιναν πιο δεκτικοί στο ρεφορμισμό, ενώ άλλοι ανέπτυξαν αδιάλλακτες θέσεις ενάντια στις εκλογές και υπέρ της προπαγάνδας με τη δράση, στοιχεία που θα χαρακτήριζαν τη φυσιογνωμία του αναρχικού κινήματος για τις επόμενες δεκαετίες. Η τελευταία τάση έγινε κυρίαρχη καθώς η Διεθνής παρήκμαζε, απομακρύνοντας ακόμη περισσότερο τους ρεφορμιστές και άλλους επαναστάτες. Ούτε ορισμένες μεμονωμένες προσπάθειες, όπως αυτή του Malatesta το 1884[3], φαίνονταν ικανές να αλλάξουν αυτήν την τάση και να ξαναφέρει ένα διεθνιστικό κίνημα πιο κοντά στο αρχικό (Antonioli, 2007).

Δομή συνεδρίου

Όταν το αναρχικό κίνημα συνειδητοποίησε σε κάποια φάση ότι έπρεπε να θέσει ένα τέλος στην απομόνωσή του, το αποτέλεσμα ήταν να συγκληθεί το Διεθνές Συνέδριο στο Άμστερνταμ στο οποίο έπρεπε να συζητηθούν τα πιο σημαντικά ζητήματα της εποχής: η στάση των αναρχικών απέναντι στο νέο (τότε) φαινόμενο του συνδικαλισμού καθώς και το ζήτημα της αναρχικής οργάνωσης και αυτά αποτέλεσαν τα κεντρικά και ρηξιακά ζητήματα που συζητήθηκαν στο εν λόγω συνέδριο.

Την πρώτη μέρα συζητήθηκε η κατάσταση του αναρχικού κινήματος με τοποθετήσεις από το Βέλγιο, τη Βοημία, την Ολλανδία, τις ΗΠΑ, τη Βιέννη, τη Γερμανία, τη Ρωσία, την Σερβία, την Ιταλία και τη Βρετανία. Τη δεύτερη μέρα το απόγευμα ξεκίνησε η συζήτηση «Αναρχισμός και Οργάνωση» η οποία συνεχίστηκε την επόμενη μέρα το πρωί. Μετά από αυτή τη συζήτηση, πραγματοποιήθηκε μια εσωτερική κουβέντα...

Περισσότερα …