Η Αναρχική Ομοσπονδία Βρετανίας (Anarchist Federation of Britain - AFB) αναδύθηκε σιγά-σιγά ως αποτέλεσμα της διάλυσης της λεγόμενης Επιτροπής των 100 (Committee of 100) και του αυξανόμενου νέου ριζοσπαστισμού της δεκαετίας του 1960, με το ιδρυτικό συνέδριό της στο Bristol το 1963. Στην αναρχική εφημερίδα «Freedom» δημοσιεύτηκε τότε ένας εντυπωσιακός κατάλογος ομάδων και ατόμων.
Άρχισαν να οργανώνονται συνέδρια εθνικής κλίμακας με πολύ καλή συμμετοχή. Με βάση όλα αυτά, τα πράγματα πήγαιναν πολύ καλά, με πιθανότητα το αναρχικό κίνημα να αναπτυχθεί περισσότερο και να επανακτήσει την ισχύ που είχε στο γενικότερο κίνημα πριν τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αλλά, στην πραγματικότητα, τα πράγματα δεν ήταν τόσο ρόδινα. Οποιοσδήποτε μπορούσε να παρακολουθήσει ή να συμμετέχει στα διάφορα συνέδρια, αλλά ποτέ δεν συμμετείχε ξανά. Δεν υπήρχε δομή λήψης αποφάσεων και, επομένως, στα συνέδρια δεν παίρνονταν αποφάσεις. Δεν υπήρχε εφημερίδα ή άλλη έκδοση που να ελέγχεται από την AFB και συχνά διάφορες ομάδες που συνδέονταν χαλαρά μ’ αυτήν συμπεριλάμβαναν κάθε είδος «αναρχικού», από ατομικιστές, πασιφιστές, εξελιγκτικιστές, lifestylist αναρχικούς, αγροτοκομμουναλιστές και ακόμα συνδικαλιστές και αναρχοκομμουνιστές. Δεν υπήρχε ξεκάθαρη ανάλυση εξαιτίας των δεκάδων ποικίλων και διαφορετικών και αντικρουόμενων μεταξύ τους ιδεών. Το μόνο που διέθετε η AFB ήταν ένα εσωτερικό δελτίο από το 1969.
Η AFB στάθηκε ανίκανη να ανταποκριθεί στις προκλήσεις που της παρουσιάστηκαν, και άρχισε να κλυδωνίζεται. Πράγματι, υπήρξε μαζική έξοδος αγωνιστών από την Ομοσπονδία που κινήθηκαν προς τροτσκιστικές οργανώσεις όπως η International Socialism (IS – Διεθνής Σοσιαλισμός) και η Διεθνής Μαρξιστική Ομάδα (International Marxist Group - IMG). Τότε εμφανίστηκε στην AFB μια ομάδα γύρω από τους Keith Nathan και Ro Atkins, η οποία προηγουμένως ήταν δραστήρια κυρίως μέσα στην Αναρχική Ομάδα του Harlow (Harlow Anarchist Group). Η ομάδα αυτή κυκλοφόρησε ένα ντοκουμέντο με τον τίτλο Towards a History and Critique of the Anarchist Movement in Modern Times» («Προς μια Ιστορία και Κριτική του Αναρχικού Κινήματος του Παρόντος» - γνωστή και ως Κριτική) ως εργασία συζήτησης για το συνέδριο των Αναρχικών του Βορρά (Northern Anarchists) τον Νοέμβρη του 1970. Αγωνιστές από το Lancaster και το Swansea - συμπεριλαμβανομένου και του Ian Bone - του μελλοντικού ιδρυτή του Class War (Ταξικός Πόλεμος) – ασκούσαν επίσης κριτική στην AFB. «Οι αγωνιστές από το Swansea πετάχτηκαν έξω από την Ομοσπονδία μετά τη δημοσίευση μιας ανοιχτής τους επιστολής, αλλά η δράση τους ενθάρρυνε αγωνιστές από το Lancaster, το Leeds, το Manchester και το York να καταθέσουν μια πρόταση στην AFB με την οποία γινόταν κάλεσμα για ένα “επανιδρυτικό συνέδριο” στο οποίο θα συζητιόνταν και οι κριτικές που ασκήθηκαν». (Από το Δελτίο της ORA του Μάη του 1971). Η Κριτική και η κοινή ανακοίνωση ήταν το προϊόν κάθε κριτικής που κατατέθηκε από τα προηγούμενα συνέδρια καθώς και το Συνέδριο της AFB, που έγινε στο Liverpool τον ίδιο μήνα. Να σημειωθεί ότι το ρεύμα αυτό που ασκούσε κριτική αποτελείτο και από αναρχοκομμουνιστές και από αναρχοσυνδικαλιστές καθώς και από εκείνους που δεν χαρακτήριζαν τους εαυτούς τους παρά απλώς ως αναρχικούς. Η Κριτική ήταν ένα αιχμηρό και αρκετά τίμιο ντοκουμέντο.
...
Στον συντροφικό μας απελευθερωτικό αγώνα της Βραζιλίας, στην αδελφή μας οργάνωση FAG . Με την ευκαιρία της 15ης επετείου από την ίδρυση της Αναρχικής Ομοσπονδίας Gaucha (FAG) απλώνουμε την αδελφική μας αγκαλιά από την Αργεντινή, από τις ελευθεριακές φάλαγγες. Τονίζουμε ότι οι αγώνες σας είναι για μας πηγή έμπνευσης και αναφοράς για τον αναρχισμό της Λατινικής Αμερικής σε όλη την περιοχή.
Γνωρίζουμε ότι το κράτος (ο εχθρός του λαού) είναι ιδιαίτερα ενάντια στους αναρχικούς επειδή οι τελευταίοι έχουν αναλάβει μια δέσμευση να τάσσονται πάντα στο πλευρό των φτωχών και καταπιεσμένων ανθρώπων.
Εν μέσω τόσων πολλών «παραχωρήσεων» από την Λατινοαμερικανική αριστερά...
Όταν οι διάφοροι ακαδημαϊκοί γράφουν αναρχική ιστορία, έχουν στη διάθεσή τους ολόκληρη ερευνητική τεχνογνωσία και κατάλληλες εγκαταστάσεις, αλλά η δυνατότητά τους να ανατρέψουν την αστική επιρροή στην ιστορία είναι συνήθως ανύπαρκτη. Για παράδειγμα, ο Herbert Read μπορεί να ήταν αναρχικός και να επηρέασε μερικούς συγγραφείς και καλλιτέχνες, αλλά η επιρροή όλων αυτών στο αναρχικό κίνημα, όπως και η συμμετοχή τους σ’ αυτό, ήταν σχεδόν μηδενική.
Είναι εύκολο να εφευρεθεί και να τονιστεί η αστική επίδραση στην κοινωνική ιστορία. Για παράδειγμα, ο George Woodcock μπορεί να γράφει ότι το κίνημα υπήρξε λόγω της λογοτεχνικής επιρροής που άσκησε ο ίδιος σ’ αυτό...
Στο κτήριο της Ελληνικής κοινότητας της Μελβούρνης στις 18/07/2019
Με τον Ελευθεριακό στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Πέρασμα, 22/01/2018