
Όπως όλες οι άλλες Κυριακές άρχισε για την οικογένεια της Δήμητρας Τσάκου και εκείνη η Κυριακή της 10ης Νοέμβρης 1985.
Ήταν μόλις 10 μέρες που είχαν επιστρέψει από την Ελλάδα, μετά από τετράμηνη παραμονή και προσπαθούσαν να προσαρμοστούν πάλι στη ζωή της Αυστραλίας και να βρουν το ρυθμό τους.
Στο σπίτι επικρατούσε ηρεμία και κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί τι έμελε ν' ακολουθήσει.
Όσο περνούσε η μέρα το θερμόμετρο συνέχιζε ν' ανεβαίνει και παρ' ότι δεν είχε μπει το καλοκαίρι η ζέστη ήταν μεγάλη.
Ο 16χρονος Βαγγέλης, ο μεγαλύτερος από τα τέσσερα παιδιά της οικογένειας, ήταν νευρικός και ανήσυχος εκείνη την μέρα.
Σε ερώτηση της μητέρας του «τι έχεις Βαγγέλη μου;» απάντησε «τίποτα» και εκείνη υπέθεσε ότι ίσως σκέπτεται τη νέα δουλειά που θ' άρχιζαν μαζί την επόμενη μέρα (Δευτέρα) στο μικρό μαγαζί (Take Away) που επρόκειτο να αγοράσουν.
Η ημέρα κύλησε αργά και ο Βαγγέλης έφυγε στις 6 το απόγευμα και πήγε μαζί με τον πατέρα του σε μια λέσχη με ποδοσφαιράκια.
Σε κάποια στιγμή, για άγνωστο λόγο, ο Βαγγέλης, ή «Άντζελο» όπως συνήθιζαν να τον φωνάζουν, μάλωσε με κάποιο φίλο του και λίγο αργότερα στις 8.30μμ. γύρισε στο σπίτι αλλά δεν βρήκε εκεί την μητέρα του που προφανώς ήθελε κάτι να της πει.
Ρώτησε τ' αδέλφια του πού ήταν και εκείνα του είπαν ότι είχε πάει με μια γνωστή της που ήταν άρρωστη στην κλινική της γειτονιάς.
Μετά από λίγο πέρασε έξω από την κλινική και χαιρέτισε την μητέρα του υψώνοντας το χέρι του.
Η ίδια σκηνή επαναλήφθηκε και στις 10.30 όταν πέρασε πάλι.έξω από την κλινική για δεύτερη φορά μαζί με φίλους του μέσα σ' ένα αυτοκίνητο.
Αυτή ήταν και η τελευταία φορά που η άμοιρη μάνα είδε ζωντανό τον γιο της.
Σε λίγο το αυτοκίνητο χάθηκε μουγκρίζοντας μέσα στο σκοτάδι που είχε ήδη σκεπάσει τις φτωχογειτονιές των δυτικών προαστείων του Σίδνεϊ.
Σύμφωνα με τις μαρτυρίες που υπάρχουν, στη συνέχεια ο Βαγγέλης, ένας 21χρονος φίλος του «Μαλτέζος» και δύο κοπέλες, αφού έκαναν λίγες βόλτες στους δρόμους του Μπλακτάουν κατάληξαν στο «φλατ» του 21χρονου.
Εκεί κάθησαν αρκετές ώρες συζητώντας πολλά και διάφορα με το Βαγγέλη να προσπαθεί να πείσει μια από τις κοπέλες που είχε φύγει από το σπίτι της να γυρίσει πάλι στους δικούς της.
Γύρω στις 2.30 τα ξημερώματα φτάνει στο «φλατ» ο 14χρονος Μόργκαν Κέιν που προσπαθεί να πείσει τον Βαγγέλη να πάνε να βρουν τα άλλα παιδιά που τους περίμεναν προκειμένου να διαρρήξουν ένα κατάστημα παιχνιδιών στο Ριβερστάουν.
Ο Άντζελο, που είχε ήδη αρκετά μπλεξίματα με την αστυνομία, δεν έδειχνε πρόθυμος ν' ακολουθήσει τον 14χρονο που προσπαθούσε να τον πείσει να πάει μαζί τους.
Η ώρα είχε φτάσει 2.45 όταν ξαφνικά χτυπάει το τηλέφωνο το οποίο και σηκώνει ο Βαγγέλης (άγνωστο γιατί σήκωσε αυτός το τηλέφωνο σε ξένο σπίτι).
Ποιος ήταν στο άλλο άκρο της γραμμής κανείς δεν ξέρει. Πάντως, το τηλεφώνημα δεν κράτησε ούτε ένα λεπτό.
Ο Βαγγέλης κλείνοντας το τηλέφωνο βγάζει με νευρικές κινήσεις από το χέρι το ρολόι του και γυρίζοντας προς τον «Μαλτέζο» φίλο του του λέει:
«Αν με σκοτώσουν απόψε και δεν γυρίσω δώσε το ρολόϊ αυτό στον αδελφό μου τον...

Την 1η Γενάρη, συμπληρώθηκαν 21 χρόνια από τον θάνατο του στοχαστή και αναρχικού ακτιβιστή Arthur Lehning.
Γεννήθηκε στις 23 Οκτώβρη 1899 στην Ουτρέχτη της Ολλανδίας. Σπούδασε Οικονομικά στα Πανεπιστήμια του Ρότερνταμ και του Βερολίνου. Γνώρισε και ήρθε σε επαφή από μικρός με τις συνδικαλιστικές και αντιμιλιταριστικές ιδέες. Στο Βερολίνο συνάντησε τον Γερμανό αναρχικό Rudolf Rocker καθώς και τους Emma Goldman και Alexander Berkman. Συμμετείχε στην Επιτροπή Άμυνας των Αναρχικών και των Σοσιαλεπαναστατών, που άρχιζαν να διώκονται από τους Μπολσεβίκους στη Ρωσία.
Στο Βερολίνο συνάντησε, επίσης, τον γιατρό, καθηγητή και γνωστό αντιμιλιταριστή, Georg Friedrich Nicolai, που έγινε γραμματέας του Αντι-Μιλιταριστικού Γραφείου...

Του Lucien van der Walt*
Η ανανέωση των συνδικάτων βρίσκεται υψηλά στην ατζέντα σε πολλές χώρες, αλλά πρέπει να σκεφτούμε προσεκτικά γιατί τη θέλουμε. Η ανανέωση των συνδικάτων είναι ένα βαθύτατα πολιτικό και ιδεολογικό ζήτημα. Πρέπει να κατανοήσουμε με σαφήνεια πώς φτάσαμε στο σημερινό χάλι, όπου πολλά συνδικάτα είναι γραφειοκρατικά, αναποτελεσματικά και δυσκολεύονται να ανταποκριθούν σε επείγοντα ζητήματα. Πρέπει να σκεφτούμε προσεκτικά τι θέλουμε να πετύχουμε, όχι μόνο όσον αφορά τον τρόπο οργάνωσης, αλλά και σε τι στοχεύουμε μακροπρόθεσμα.
Πρέπει να έχουμε κάποια θεωρία για το τι μπορούν και τι πρέπει να είναι τα συνδικάτα. Αν πρέπει να θέσουμε το...
Στο κτήριο της Ελληνικής κοινότητας της Μελβούρνης στις 18/07/2019
Με τον Ελευθεριακό στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Πέρασμα, 22/01/2018

