
Edgar Rodrigues*
Ισπανικής καταγωγής τσαγκάρης, επαναστάτης συνδικαλιστής και αναρχικός. Η αγωνιστική του πορεία ξεκίνησε από το Σάο Πάολο με την Ένωση Υποδηματεργατών και Συναφών Επαγγελμάτων. Είχε πλήρη γνώση των ιδεών που υποστήριζε και εντυπωσίαζε τους νεότερους που συμμετείχαν στην ταξική πάλη με τη στάση και τη ρητορική του δεινότητα. Ο Pedro Catalo -ένας άλλος τσαγκάρης στο επάγγελμα- κατέγραψε τις ακόλουθες εντυπώσεις μετά την παρουσία του στην πρώτη συνάντηση υποδηματοποιών το 1921:
«Ο Antonino Dominguez, Ισπανός υπήκοος, ήταν ένας έξυπνος λεπτοκαμωμένος άνθρωπος, τον οποίο δεν θα έπαιρνε ποτέ κανείς για τσαγκάρη. Ο λόγος του, με αυτή τη βαριά γαλικιανή προφορά, αν και μιλούσε καθαρά, με μετρημένο και εύκολα κατανοητό τρόπο, βασιζόταν σε μια βαθιά γνώση του κοινωνικού ζητήματος. Ήταν αυτό που θα μπορούσε να ονομαστεί ο πλήρης αναρχικός μαχητής».
Ως ακτιβιστής, ο Antonino Dominguez ήταν ομιλητής σε συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας, συνδικαλιστικές συναντήσεις και κατά τη διάρκεια απεργιών. Έγινε στόχος της αστυνομίας και αναγκάστηκε να φύγει από το Σάο Πάολο. Δεν μπορούσε να βρει δουλειά. Στη συνέχεια προσπάθησε να δοκιμάσει την τύχη του στο Ρίο ντε Τζανέιρο, προσχωρώντας στη Συμμαχία Υποδηματεργατών και μια ελευθεριακή ομάδα που αντιτίθετο στην ένταξη της Συμμαχίας στην Profintern (δηλαδή, την κόκκινη Διεθνή των Συνδικάτων), για την οποία το Κρεμλίνο είχε διατάξει τα μέλη και τους υποστηρικτές του Κομμουνιστικού Κόμματος Βραζιλίας (PCB) να πιέσουν την εργατική τάξη της χώρας. Παρά τον φιλικό του τρόπο, βρέθηκε αντιμέτωπος με δύο βασικούς εχθρούς: την αστυνομία και τα «αγόρια της Τσέκα» (της σταλινικής «αστυνομίας»). Προσπάθησε να φύγει από το Ρίο μετά από δύο μήνες, αλλά δεν βρήκε δουλειά και επέστρεψε.
Λίγο μετά, ξέσπασε ξανά μια διαμάχη σχετικά με την καταγγελτική επιστολή παραίτησης του Joaquim Barbosa από το PCB και την εκστρατεία του Εργατικού Αγροτικού Μπλοκ να εκλέξουν ως συμβούλους τον Octávio Brandão και τον Minervino de Oliveira, δύο πρώην αναρχικούς που είχαν περάσει στον μπολσεβικισμό. Η εκστρατεία προσέλκυσε τον καιροσκόπο Dr Azevedo Lima, ο οποίος προσχώρησε στο Εργατικό Αγροτικό Μπλοκ (το πολιτικό σκέλος του PCB) για να βοηθήσει στην εκλογή των εκπροσώπων του στην πόλη και τις ομοσπονδιακές κυβερνήσεις. Ο Azevedo Lima εξελέγη βουλευτής το 1927, αλλά μέχρι το 1929 είχε αυτομολήσει στο πλευρό της κυβέρνησης του Washington Luiz. Πριν από αυτό, ωστόσο, έδωσε ομιλίες σε συνδικάτα και κατηγόρησε τους εργαζόμενους που δεν τον υποστήριζαν. Λειτούργησε ως δειλός συκοφάντης στην υπηρεσία του PCB το οποίο αργότερα θα εγκατέλειπε όταν είχε σκορπίσει διχόνοια στις τάξεις των εργατών στην προσπάθειά του να παρακινήσει τους εργάτες να συνδεθούν με την Profintern.
Η βρώμικη, συκοφαντική εκστρατεία του ξεκίνησε από το τοπικό Συνδικάτο Ναυτικών στην Praça de Harmonia, πριν προχωρήσει στο τοπικό συνδικάτο εργατών στην κλωστοϋφαντουργία, στο 19 Rua do Acre, τελειώνοντας στο τοπικό Συνδικάτο Τυπογράφων, στο ισόγειο του 2 Rua Frei Caneca, όπου χάθηκαν δύο ζωές και αρκετοί τραυματίστηκαν. Ο Azevedo είχε πάρει συμβουλές από τους Octávio Brandão, João da Costa Pimenta, Roberto Morena και τον εγκέφαλο πίσω από όλη τη διαμάχη Astrojildo Pereira, τον γενικό γραμματέα του PCB (ο οποίος χρόνια αργότερα θα βρισκόταν εκτός κόμματος). Οι ένοπλοι «καλλιτέχνες» του PCB ήταν ο Pedro Bastos και...

Στις 6 Γενάρη 1988, η Maria Duran, γνωστή ως Rosina, πέθανε στη Βραζιλία. Γεννήθηκε το 1912 στο Rubi της Βαρκελώνης, στην Καταλονία. Από εργατική οικογένεια, η οποία όμως ενστερνιζόταν τις απόψεις των λεγόμενων Καταλανιστών.
Πολύ νεαρή άρχισε να εργάζεται σε εργοστάσιο στο Granollers, όπου συνάντησε μερικούς ελευθεριακούς αγωνιστές, συμπεριλαμβανομένου του Valerio Mas Casas. Εντάχθηκε στην Ελευθεριακή Νεολαία περίπου το 1932. Λόγω της πολιτιστικής της κατάρτισης άρχισε να συμμετέχει στην έντυπη προπαγάνδα στην Καταλονία και άλλες περιοχές, συμμετέχοντας σε επιτροπές υπέρ των κρατουμένων, ενώ ήταν και σύνδεσμος με κύκλους της Ιβηρικής Αναρχικής Ομοσπονδίας (FAI). Ήταν μέλος της αναρχοατομικιστικής ομάδας "Sol y...

Στις 6 Γενάρη 1920 γεννήθηκε ο Josep Lluís Facerías, μαχητής των συνδικάτων, αναρχικός και, βασικά, από τις πλέον εμβληματικές φυσιογνωμίες της ένοπλης αντίστασης στη δικτατορία του Φράνκο στην Ισπανία.
Σε πολύ νεαρή ηλικία θα αρχίσει να εργάζεται στον τομέα της ξυλείας και έγινε μέλος του αντίστοιχου συνδικάτου συνδεδεμένου με την CNT (Εθνική Συνομοσπονδία Εργασίας), κάνοντας έτσι τα πρώτα του βήματα στον συνδικαλιστικό αγώνα. Εκείνη τη στιγμή αρχίζει να προσεγγίζει την αναρχική μαχητικότητα. Με το ξέσπασμα της Ισπανικής Κοινωνικής Επανάστασης και του Εμφυλίου Πολέμου, θα ενταχθεί στη Φάλαγγα Ascaso και θα πολεμήσει στο Μέτωπο της Αραγονίας.
Με την ήττα και...
Στο κτήριο της Ελληνικής κοινότητας της Μελβούρνης στις 18/07/2019
Με τον Ελευθεριακό στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Πέρασμα, 22/01/2018

